Kijk om je heen en je ziet overal microhelden: mensen die niet in de krant of op tv komen, maar aardig en vriendelijk zijn en hun verantwoordelijkheid nemen. Ga in 2025 dus zoveel mogelijk op zoek naar deze mensen.
Het zijn barre tijden. In Gaza worden elke dag kinderen vermoord, in Oekraïne sneuvelen jonge soldaten bij bosjes. In eigen land gaan politie en demonstranten hard op de vuist en zet het kabinet plussen en minnen achter al dan niet welomlijnde groepen in de samenleving. Rutte roept op om voorbereid te zijn op oorlog en achter de schermen doen Trump, Musk en Poetin handjeklap om hun eigen belangen veilig te stellen.
Intussen gaan miljoenen hectares bossen in vlammen op en razen stormen en cyclonen in steeds hoger tempo over onze aardbol. Wat ook niet helpt voor het gemoed: het zijn donkere dagen. Het is grijs, druilerig en waterkoud buiten. Een witte kerst konden we op onze buik schrijven, en – als dit weer aanhoudt – schaatsen op natuurijs idem dito. Op de koop toe: ons dagelijks bakje troost, een kop koffie, wordt onbetaalbaar duur door ontbossing, biodiversiteitsverlies en klimaatverandering.
Hoe overleef je dan te midden van al deze grote doem en kleine ellende? Mag ik jullie voorstellen: mijn microhelden.
Over de auteur
Kaat Biesemans-Hoogewijs is voedselboswachter, groene spreker en schrijver.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Microheld één: een buurman, haast altijd goedgemutst en in voor een gesprek. De manier waarop hij indringend ongedwongen ‘alles goed?’ vraagt, is onweerstaanbaar hartverwarmend.
Microheld twee: een buurvrouw die stug en stoïcijns elke week op pad gaat met prikker en vuilniszak om de rommel van anderen op te ruimen. Steeds dezelfde paden, steeds hetzelfde rondje, al jarenlang, soms in gezelschap, vaak alleen.
Microheld drie: een collega die tijdens vergaderingen op de achtergrond blijft en precies op het juiste moment een cruciale vraag stelt of het heikele punt samenvat.
Microheld vier: een collega die tijdens een online vergadering via WhatsApp luchtig de boel ondertitelt. Die het team scherp houdt door onzin-discussies een halt toe te roepen en welgemeende complimenten plaatst.
Microheld vijf: een collega die me bij een verzoek meewarig of vorsend aankijkt, maar zonder mopperen de handen uit de mouwen steekt. Weinig woorden, stipt en keurig uitgevoerde daden. En verrassend bruikbaar advies.
Microhelden zes tot en met acht: collega’s die verse moestuinsoep bereiden en speciaal voor mij een potje in de koelkast bewaren, om me de volgende werkdag aan op te warmen.
Microheld negen: een vriendin die sinds onze studententijd de troost en toeverlaat is van zowat de hele wijk. Iedereen kan en mag op elk moment binnenvallen, aanschuiven voor koffie, thee, avondmaal of een warm bed. Die, tussen alle luisterrijke maaltijden door, vier eigen en talloze aanwaaikinderen liefdevol opvoedt.
Microhelden tien tot en met veertien: ex-collega’s die vrienden zijn geworden.
Microhelden vijftien tot en met – ruwe schatting – twintigduizend: alle mensen die de laatste tien jaar één of meer bomen hebben geplant. Want bomen planten is toekomst planten.
Mijn microhelden. Ze komen niet in de krant of op tv, ze hebben geen miljoenen volgers op TikTok of Instagram, ze verdienen geen bakken met geld. Ze hebben geen superkrachten, ze zijn niet eenduidig te vangen in en door een algoritme, ze doen gewoon hún ding.
Ze zijn aardig en vriendelijk, ze nemen hun verantwoordelijkheden en taken serieus, ze komen hun beloftes na. En wanneer dat laatste niet lukt, geven ze tijdig en eerlijk aan dát het niet zal lukken. Ze brengen me aan het lachen, ze geven me de moed
om op te staan, ze temperen mijn cynisme, ze voorkomen dat mijn geloof in de goedheid van de mens ten onder gaat.
Het wonderlijke is, als je eenmaal aandachtig om je heen kijkt, zie je overal microhelden. In de supermarkt, in de trein, op het schoolplein, op kantoor, op een verjaardagsfeestje, in de voetbalkantine, in het ziekenhuis, in het hospice, bij de voedselbank, bij de wijkvereniging, aan de gemeentebalie, thuis aan de keukentafel. Dus als je nog geen goed voornemen voor 2025 hebt, kan ik deze warm aanbevelen: ‘Zoek en vind je eigen microhelden!’
En wanneer je jouw microhelden hebt gespot en gevonden, neem even de tijd en moeite om ze te bedanken, met een kaartje, een knuffel, een knipoog, een glimlach, een compliment. Want in deze barre tijden en donkere dagen, houden de microhelden onze (mede)menselijkheid overeind.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant