Op weg naar het zuiden zoeken we een plek waar we kunnen tanken, plassen en misschien wat eten. Het is midden op de dag, maar het spaarzame daglicht wordt gedimd door een grijs wolkendek waaruit constant regen valt. Het zijn omstandigheden die bij dit stuk België passen. Mijn oog valt op een bord met een logo van een vork en mes en ik maak aanstalten om af te slaan. Mijn vrouw draait zich met een ruk naar me toe. ‘Nee, niet hier.’
Dan pas zie ik waar we precies langsrijden. E17 Snack, het wegrestaurant dat alle andere wegrestaurants – ter wereld – doet verbleken. Het is een klein, bungalowachtig gebouw dat meer weg heeft van een campingreceptie dan van een wegrestaurant. Boven op het dak staat een groot bord met: E17 Snack. Omdat het langs de E17 ligt en je er een snack kunt halen. Alleen al die ondubbelzinnigheid maakt een bezoek de moeite waard. Maar mijn vrouw wil niet.
Over de auteur
Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Een paar weken geleden, toen we op weg waren naar Brussel, maakten we hier een sanitaire stop. Maar het restaurant bleek gesloten. Naast de parkeerplaats lag een stukje grond met een paar picknicktafels. Op de grond lagen lege verpakkingen en witte propjes papier. Net als nu regende het.
Een heg scheidde het picknickgedeelte van een stukje grasland met wat bosjes waar nog meer witte propjes papier lagen. Het verdriet van België. Nadat mijn vrouw ergens achter in de bosjes haar behoefte had gedaan, keerde ze terug met een gezicht van iemand die naar het front is geweest en daar voorgoed is veranderd. Dus ik begrijp waarom ze er nu hard voorbij wil rijden.
Ze staart uit het raam en mompelt iets over ‘rukkende vrachtwagenchauffeurs in de bosjes’. Dit roept vragen op. Ten eerste: waren er de vorige keer rukkende vrachtwagenchauffeurs in de bosjes over wie ze me toen niets heeft verteld? Toch niet echt een detail dat je even vergeet. En waarom dat denigrerende rukken gebruiken? Past dat woord nog wel in een tijd waarin masturbatie definitief uit de taboehoek wordt getrokken (sorry) en beschouwd wordt als integraal onderdeel van een gezonde selfcareroutine?
En wie zegt eigenlijk dat alle vrachtwagenchauffeurs die in het openbaar masturberen een piemel hebben? Laten we wel even correct blijven: er bestaan ongetwijfeld ook veel vingerende vrachtwagenchauffeurs. Maar los daarvan, waarom zouden al die behoeftige vrachtwagenchauffeurs in de bosjes langs een snelweg masturberen, in de regen, tussen Snickers-verpakkingen, lege AA-flesjes en vieze zakdoekjes waarmee billen zijn afgeveegd, als ze gewoon het comfort, de warmte en de privacy van hun fijne vrachtwagencabine hebben?
Ik stuur de auto weer de snelweg op. De E17 Snack wordt kleiner en kleiner in de achteruitkijkspiegel. Onze buiken blijven leeg, de blazen onverminderd vol. En op mijn vragen heb ik geen antwoord gekregen. Inderdaad, allemaal zeer onbevredigend.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant