Als Elizabeth na een aaneenschakeling van halvegaren eindelijk een normale man ontmoet via een datingapp, is ze aanvankelijk opgelucht. Maar is hij niet een beetje té gewoontjes?
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
Elizabeth (32): ‘Droeftoeters waren het, de mannen die ik ontmoette op de datingapps. De een nog gekker dan de ander. Het was een komen en gaan. Mijn moeder verzuchtte eens: houd nou toch eens op over Patrick. Maar er zat helemaal geen Patrick tussen, ook zij was het overzicht een beetje kwijtgeraakt.
‘Al die namen en de bijnamen die ik voor hen verzon – hilarisch was het. Ik herinner me de man die zei: ik kom je eieren brengen, want ik heb gehoord dat je zo van eieren houdt. Hoe verzin je het? Een ander stuurde een video van zichzelf waarin hij over een sloot sprong. En er was de man die, toen ik zei dat ik geen toekomst in ons zag, verdrietig voor zich uit staarde en zei: ik vind het zo schrikken dat we nu nooit meer seks zullen hebben.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Dus toen ik een man tegenkwam met een gewoon leven, een baan en een huis, slaakte ik een zucht van verlichting. Hij zag er vriendelijk uit in zijn geblokte hemd, hij beloofde me een leven lang gerbera’s op tafel, mijn lievelingsbloemen. En hij was grappig. Een keer vouwde hij me over een bankje voor het station, tot ik bijna met mijn hoofd op de grond hing, en zo zoende hij mij: ondersteboven. En tijdens onze eerste date liet hij een bitterbal van een meter hoog in de mayonaise vallen. Hier valt wat te beleven, zei mijn hart. En hup, verliefd was ik. Op hem óf op het idee om na twaalf jaar met mijn jeugdliefde te zijn geweest weer een vent te hebben met wie ik exclusief was, geen idee. Ik was gewoon verliefd.
‘Snel kregen we een relatie. Hij had een hond, woonde in een nieuwbouwwijk en het Boerenbont-servies waarvan ik dacht dat het ironisch was, bleek hij te sparen. Toen ik in de eerste weken eens op zondagochtend naar hem toe ging, beeldde ik me in hoe hij met een ruk de deur zou openen, me zou optillen en zoenen, maar zondag bleek zijn poetsdag en het eerste uur zat ik stil op de bank te wachten tot hij klaar was met schoonmaken. Hij nam de tijd, pakte er zelfs de plumeau bij voor het plafond. Hij had veel van dit soort principes. Alleen alcohol in het weekend, was er een van. Met een speciaalbiertje op zaterdagmiddag een film kijken.
‘Ik voelde me opgeruimd te midden van zo veel structuur. Alles in mijn leven kreeg ineens een aangename voorspelbaarheid. Weg met die gekken, eindelijk volwassen. Wanneer we wakker werden, liepen we een rondje met de hond, en dat herhaalden we drie uur later. Hetzelfde rondje. We gingen bij zijn familie op bezoek of deden een rondje kerstmarkt. Mijn zoektocht naar de ideale man was gestopt. Na al die halvegaren, al of niet met bindingsangst, was het ineens duidelijkheid troef.
‘‘Ik heb je eindelijk gevonden’, zei hij vaak. Deze man wilde met me trouwen, zei eerlijk dat-ie kinderen wilde, dat-ie van me hield. Hij was zorgzaam. Ik hoefde maar te denken dat ik iets wilde drinken en hij bracht het al. 38 jaar was hij en de wijk waar hij woonde had allemaal gelijkvormige huizen. De buren staken allemaal hun hand op als ze langsliepen met de kinderwagen. Ik heb een hekel aan salontafels en dat hij er een had die matchte met zijn kast, stond me nogal tegen, maar daar ging het toch niet om? Wat maakte het uit dat hij in een boxspring sliep? Het ging er toch om wie hij was?
‘Met mijn ex kon ik ’s ochtends wakker worden en denken: laten we pannenkoeken bakken, of nee, ontbijten in de stad. Maar met mijn ex was het uit, ik was een nieuw hoofdstuk begonnen. Met een andere man. Een die zijn boterhamzakjes recyclede. Dan rook hij er eerst aan of het nog wel fris was en stopte voor het gemak de boterham waarmee hij wilde ontbijten in datzelfde zakje, opende het een beetje, en nam er een hap van, het ritselende zakje in een hand.
‘Ik probeerde mezelf in dat leven te passen. Na een maand had ik al een tekening van zijn kleine neefje in mijn woonkamer hangen. Als hij een uitje had met zijn werk, paste ik op zijn hond. Op 1 januari begon ik lijstjes te maken met goede voornemens: waar kwam dat nou ineens vandaan? En wanneer we met vakantie gingen, zocht ik huisjes waar ook honden welkom waren. Ik dacht: leuk, een wandelvakantie en dan zei hij: hoe doen we dat met water voor de hond onderweg en kan hij wel zo ver lopen?
‘Na een paar maanden werd de weldadige rust steeds ongemakkelijker. Tijdens de vakantie wilde ik stenen in mijn rugzak om mijn gevoel voor avontuur weer terug te vinden. Ik verzon spelletjes om het onverwachte naar binnen te fietsen. Dan zaten we bijvoorbeeld in de auto en zei ik willekeurig: bij het derde stoplicht links, dan vierde rechts et cetera, gewoon om te zien waar we uitkwamen. En na de zaterdagboodschappen in het winkelcentrum, dook ik eens een toko in vanuit de behoefte iets onbekends te kopen. Tegelijk verweet ik mezelf dat ik al die liefde van hem niet kon ontvangen, dat ik de relatie aan het saboteren was.
‘De ommekeer kwam tijdens zijn verjaardag met alle familie en vrienden. In de weken ervoor voelde ik me steeds meer losgezongen van mezelf, iets waar hij heel lief op reageerde, maar hoe kon hij weten dat mijn onvrede werd aangewakkerd door dit leven met hem, dat niet bij me hoorde? Die avond, toen ik de baby van zijn ex in mijn armen kreeg geduwd met de boodschap ‘jij bent de volgende’, wist ik: ik moet hier weg. Ik ging de kring langs met de multivlaai en kroop daarna dicht tegen mijn moeder aan: neem me mee, ik kan dit niet meer. Twee dagen later maakte ik het uit. Het gevoel ontbreekt, zei ik. Verslagen zei hij: nu heb ik nog geen gezin. Nee, dat klopt, in vier maanden heb je geen gezin. Toen trok ik de deur achter me dicht en belde mijn broer: vanaf nu laat ik alles los, of ik een koophuis wil, kinderen, een relatie, ik hoef het allemaal niet te weten. Nee, zei mijn broer, kalm, je hoeft het niet te weten.
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Elizabeth gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant