NU.nl blikt niet alleen met Palestijnse, maar ook met Joodse Nederlanders terug op het afgelopen jaar. Dat artikel lees je hier:
Op veel werkplekken in Nederland was er na de aanval van Hamas op Israël op 7 oktober 2023 veel aandacht voor de Joodse gemeenschap en mensen met een Israëlische achtergrond. Bijvoorbeeld via een algemeen bericht met een steunbetuiging voor mensen die erdoor geraakt waren en informatie over waar gedoneerd kon worden.
Zo ook op het werk van de 34-jarige Omar: "Er werd niets over Palestijnen gezegd. Ik heb teruggemaild dat ik het daar niet mee eens was. Op ons werk zijn diversiteit en inclusie altijd belangrijk. We hebben allemaal regeltjes om elke achtergrond in ons bedrijf te hebben, zo divers en eerlijk mogelijk. Maar in de berichtgeving zie ik daar niets van terug." Omar wist dat hij geen reactie zou krijgen op zijn kritische mail.
Dit jaar moest Omar constant een afweging maken: neem ik het op voor de Palestijnen of bescherm ik mijn positie? "Ik ben politiek correct genoeg om er niets over te zeggen. Mijn familie in Gaza zegt ook dat ik niet mijn nek moet uitsteken, want dat kan gevaarlijk zijn. Sommige mensen offeren zichzelf op voor het grote geheel, maar ik doe dat niet. Ik wil mezelf niet in moeilijkheden brengen. Dat is het niet waard."
Zijn werkgever, een grote naam in de media- en entertainmentwereld, is sterk pro-Israëlisch. Omar is bang dat hij later minder kansen krijgt als hij zijn stem laat horen. "Ik praat er op werk alleen over met buitenlandse mensen, want zij begrijpen beter dan autochtonen hoe oorlog is. Zij hebben veel meer door wat deze berichten doen met ons. Verder hang ik het niet aan de grote klok. Ik vind het moeilijk om mezelf te uiten."
"Ik denk dat veel Arabieren dit gevoel hebben. Ik heb een goede baan en daarom protesteer ik stil. Mij zul je niet gauw op een demonstratie zien staan. Ik vind dat de media en volksvertegenwoordiging de onrechtvaardigheden aan de kaak moeten stellen. Die kunnen ervoor zorgen dat er daadwerkelijk wat verandert."
Omar maakt tijdens ons gesprek duidelijk hoe teleurgesteld hij is over de houding van de voksvertegenwoordigers. "Ik vind dat ze steken laten vallen."
NU.nl sprak ook met Manar, een in Nederland geboren Palestijnse Nederlandse. "Verdeeldheid, onmacht en verdriet" zijn de eerste drie woorden die bij haar opkomen als ze terugkijkt op 2024.
"Ik ben 35 jaar en ik heb nog nooit gemerkt dat er een verschil is tussen mensen met en zonder een migratieachtergrond. Dat er twee kampen zijn, merk ik voor het eerst."
Dat vindt Manar ingewikkeld. "Als Palestijnse Nederlander zit je in een spagaat. Nederland is mijn land. Palestina heb ik helaas nog nooit gezien. Ik heb Nederlands gestudeerd, mijn kinderen leven hier en mijn herinneringen zijn hier. Tegelijkertijd ben ik moslim en spreek ik Arabisch. Soms voelt het alsof ik voor het Nederlandse volk nu geen Nederlander meer ben."
Die tweestrijd ervaart Manar ook op haar werk. "Ik was aan het werk in de rechtbank en praatte met een advocaat. Hij vroeg of ik Syrisch was. Toen ik zei dat ik Palestijns was, reageerde de advocaat dat hij Joods was."
Manar was verbaasd over zijn reactie. "Waarom vond hij het nodig om dat te zeggen? Ik zag dat hij schrok toen ik vertelde over mijn achtergrond. Dacht hij dan dat ik een terrorist ben?"
Manar zat in de eerste weken na 7 oktober 2023 gekluisterd aan de televisie en sociale media om maar op de hoogte te blijven van wat er allemaal gebeurde. Maar op een avond besloot ze daar abrupt mee te stoppen. "Ik had de kinderen net op bed gelegd. Ik zat met mijn man op de bank te scrollen op Instagram, terwijl we onze dag bespraken. Opeens verscheen een video van een man die met een plastic tasje liep. In dat tasje zaten de ledematen van zijn kinderen."
"Ik werd zo intens verdrietig. Ergens anders wordt veel sneller ingegrepen en komt het niet eens zover. Waarom mag dit wel in Palestina gebeuren? Dat is oneerlijk." Op dat moment was het voor Manar duidelijk dat ze geen enkel beeld van deze oorlog meer wilde zien.
Manar wil het gesprek ondanks al het verdriet met een hoopvolle boodschap afsluiten: "Het mooiste is dat de nieuwe generatie steeds meer inziet wat voor onrecht er is. Jongeren gaan zelf op onderzoek uit, buiten het nieuws. Die beoordelen niet op afkomst. Daarmee heb ik hoop voor 2025."
"Het is al moeilijk voor een moslim in Nederland, laat staan een Palestijnse moslim. Ik heb geen eigen land om naar terug te gaan. Dit is ook mijn land. Ik ken geen ander land."
Hoe Joodse Nederlanders terugblikken op het afgelopen jaar, lees je in dit artikel:
Omar is niet de echte naam van de geïnterviewde. We hebben op zijn verzoek een andere naam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.
Op verzoek van Manar is haar achternaam weggelaten. Haar volledige naam is bekend bij de redactie.
Source: Nu.nl algemeen