Vlak voor kerst gooide ik een beker thee over mijn laptop heen. Ik raakte in het type paniek dat voor mij grote paniek is: ik bleef namelijk heel rustig. Gebruikelijke paniek ontstaat over een verloren bos sleutels, een naar de verkeerde persoon gestuurd appje, het besef dat ik een verjaardag compleet vergeten ben. Dan schreeuw ik een beetje en been ik hard door het huis.
Maar nu flitste ik heen en weer tussen keukentafel en keuken met doeken en lapjes en ik zweeg. Dan ben ik op mijn engst.
Mijn laptop – dit zullen mijn kinderen beamen, die er af en toe een letter op proberen te typen – is mijn heilige bezit, al weet ik heus wel dat het gewoon een ding is. Een duur ding, maar evengoed een ding.
De laptop had alle thee in zich opgenomen en bleef nog uren kleine restjes loslaten. In zijn eentje, het scherm op zwart, stond hij op het aanrecht en lekte plasjes thee. Thee met melk ook nog, dat was vast erger, dacht ik.
Wat ook een verschil is tussen gelaten paniek en gewone paniek: ik googelde maar heel kort wat ik zelf zou kunnen doen. Tuurlijk, ik ken ook die mythe van een nat apparaat in een bak rijst, en dat alles dan opdroogt. Maar de vrouw van de helpdesk die ik even later aan de telefoon had, zei dat ik dat kon doen ‘als je weet wat je doet en als je de juiste gereedschappen in huis hebt’.
In die zin zag ik twee aanwijzingen dat ik dit niet moest doen.
Een dag later zat ik bij de echte helpdesk, bij een echt mens. Hij nam mijn laptop als een discrete dierenarts mee naar achteren om hem open te maken. Ik bleef in de wachtruimte achter. Ik keek uit het raam, naar de kerstlampjes in de bomen buiten, en ik keek om me heen, naar mensen die ook op hun laptop zaten te wachten. We hoorden bij elkaar. Best gezellig, eigenlijk.
De man kwam terug. De laptop was dood. Hij liet me een foto zien van het moederbord en wees plekken aan die nog steeds nat waren, en zelfs al een beetje schimmelig. Dat was die verdomde melk, natuurlijk.
We spraken nog even met elkaar over mijn laptop en over nieuwe laptops en over wat het allemaal ging kosten.
Ik zei dat ik er nog even over na ging denken, want ik heb nog nooit iets groots gekocht zonder dat ik zei dat ik er even over na ging denken, zelfs een groot ding wat ik acuut nodig heb.
De man zei dat dat goed was. ‘Een kerstcadeau aan jezelf’, zei hij nog, en we wisten allebei dat dat onzin was, en dat het toch fijn was.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant