In Paramaribo reageren volgelingen van Desi Bouterse bedroefd en geschokt op de dood van de Surinaamse oud-president. ‘Kijk wat ze hebben gedaan met onze leider. Ze hebben hem gepijnigd totdat hij dood is.’
Tientallen Boutisten, zoals trouwe aanhangers van Desi Bouterse zichzelf noemen, verzamelen zich op eerste kerstdag in alle vroegte rondom het huis van de oud-legerleider, die in 1980 middels een coup de macht greep in Suriname.
Even is er nog onduidelijkheid of het nieuws over zijn dood klopt. Maar al snel komt de bevestiging. Mensen barsten uit in tranen en vallen elkaar in de armen.
‘Baas is dood’, snikt Patricia van Ommeren, de zelfgekroonde ‘getto mama’ van de Nationale Democratische Partij (NDP), waarvan Bouterse decennia de voorzitter was. Met een betraand gezicht richt ze zich tot politieke tegenstanders, op wie ze woedend is. ‘Dit is echt een zware klap voor ons. Maar ze mogen weten dat we sterker terug komen.’
Ook Laurens Neede, die als militair en politicus jarenlang met Bouterse optrok, kan zijn tranen moeilijk bedwingen. Hij wordt ondersteund door familieleden. ‘Het is totaal anders afgelopen dan we hadden gehoopt en verwacht’, zegt hij.
Kleine groepjes mensen mogen naar binnen om het lijk van de oud-president te aanschouwen in zijn huis. Het is een komen en gaan van aanhangers van de oud-legerleider. Ze uiten niet alleen verdriet, maar ook woede tegen mensen die in de afgelopen jaren geen supporter van Bouterse waren.
‘Zonder Bouterse zaten we nog steeds onder slavernij van Nederland’, zegt Klebert Drenthe, jongerenvertegenwoordiger van de NDP. Hoewel hij het stoffelijk overschot zelf heeft gezien, kan hij moeilijk geloven dat Bouterse dood is. Drenthe: ‘We gaan ervoor zorgen dat we als Surinamers eenheid behouden onder alle bevolkingsgroepen. Dat is wat hij wilde.’
De dood van Bouterse is volgens een groot deel van zijn aanhangers de schuld van de zittende regering, onder leiding van president Chan Santokhi, en Nederland. Zo beweren enkele aanwezigen dat met name de strafzaak over de decembermoorden, waarin Bouterse werd veroordeeld tot een gevangenisstraf van 20 jaar, een politiek proces was dat op instructies van Nederland is uitgevoerd.
Een doodsoorzaak is nog niet bekend. De arts die het overlijden heeft vastgesteld, wil tegenover de pers niet zeggen of het om een natuurlijke dood gaat. Dat moet volgens hem door de justitiële autoriteiten worden gemeld. ‘Mijn werk is om na te gaan of hij dood is of niet. Verder kan ik niets zeggen’, aldus de arts.
Ramon Abrahams, boezemvriend en rechterhand van Bouterse, zegt dat het lijk voor obductie in beslag is genomen door de politie. ‘We moeten nu wachten tot het lichaam wordt vrijgegeven. Pas dan kunnen we bepalen welke verdere stappen we gaan ondernemen’, legt hij uit.
Suriname zal volgens Ashwin Adhin, vicepresident tijdens de laatste regeertermijn van Bouterse, nooit meer hetzelfde zijn. ‘Hij vormde een groot deel van onze identiteit’, zegt Adhin. ‘Zijn ideologie van eenheid en zelfstandigheid van de Surinamers zullen we wel voortzetten.’
Bij het mortuarium lopen de emoties verder op. Mensen die afscheid willen nemen van ‘baas Bouta’, zoals Bouterse ook wel werd genoemd, krijgen te horen dat dat niet mogelijk is. Er wordt huilend en scheldend geprotesteerd. ‘Als ik dood moet gaan, zal ik dan maar dood gaan. Ik ben nu niet meer bang’, roept een vrouw.
Een andere Boutist schreeuwt: ‘Kijk wat ze hebben gedaan met onze leider. Ze hebben hem gepijnigd totdat hij dood is. Ze mogen hem nu komen opeten, dit is wat ze al lang wilden.’
Later op de dag komen enkele partijgenoten in hun hoofdkwartier bijeen om elkaar moed in te spreken. Er wordt naar strijdliederen geluisterd, onder meer van Bob Marley.
Intussen condoleert president Santokhi via een verklaring familie en nabestaanden. Hij roept iedereen op de kalmte te bewaren. Ook vicepresident Ronnie Brunswijk, oud-leider van het Junglecommando dat tijdens de burgeroorlog tegen Bouterse vocht, condoleert de familie van de oud-president. ‘Zijn leven heeft een blijvende impact gehad op ons land en zijn inzet zal niet vergeten worden,’ schrijft Brunswijk.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant