Drie jaar na de doorbraak is de satirische thrillerserie Squid Game uit Zuid-Korea terug met een nieuwe spelronde. Wat staat er nu op het spel?
is kunstredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over films, series en fotografie.
Het Zuid-Koreaanse Squid Game, dat in september 2021 uit het ogenschijnlijke niets opdook, was zo veel meer dan alleen een Netflixhit. Het was om te beginnen een bevestiging dat de Zuid-Koreaanse popcultuur een ferme greep had op de internationale popcultuur, zonder dat ze daarvoor al te veel, zoals taal bijvoorbeeld, inleverden.
Squid Game was een zwarte satire op de sterke menselijke aandrang om de snelste weg naar geluk en fortuin te nemen, door gokken bijvoorbeeld, en door het aangaan van onoverkomelijke schulden. Onze held Seong Gi-hun (steracteur Lee Jung-jae) is in het eerste seizoen een gokverslaafde sukkel die zich intekent voor een competitie, waarvan hij de gevolgen niet kan overzien.
En natuurlijk, Squid Game was een Zuid-Koreaanse variant van Black Mirror, maar de wereldwijde populariteit werd toch vooral veroorzaakt door de surrealistische wereld van het spel zelf, waar honderden spelers op leven en dood streden, in wat uiteindelijk bloederige versies van klassieke kinderspelletjes waren.
Op tweede kerstdag landt nu, ruim drie jaar later, het tweede seizoen. Om te beginnen: dit seizoen bestaat uit zeven episodes en eindigt met een cliffhanger richting een derde seizoen dat naar verluidt ergens in 2025 zal landen. De eerste kanttekening: het voelt daarmee ook nadrukkelijk als een eerste deel met een open einde, altijd een licht teleurstellende ervaring. Netflix doet dit steeds vaker met hun populairste series, en we hebben nog niet meegemaakt dat dit bijdraagt aan de kijkervaring.
Zonder veel te verklappen is er voor Gi-hun ook drie jaar voorbij gegaan. Als winnaar van de competitie heeft hij nu onuitputtelijke middelen tot zijn beschikking, die hij inzet om de organisatoren van het Squid Game zelf te ontmaskeren en te verslaan. Hij gaat om te beginnen op zoek naar de man die hem jaren geleden rekruteerde voor het spel.
Hij komt, lang verhaal kort, in ieder geval weer in het spel op het geheimzinnige eiland terecht, ditmaal als een deelnemer die vast van plan is het spel te saboteren en zoveel mogelijk mensen het leven te redden. Laten we het er op houden dat het niet op rolletjes loopt. De satire van dit tweede seizoen is wat eigentijdser gemaakt met de introductie van een aantal crypto-types, die hier niet worden neergezet als het beste wat de mensheid te bieden heeft. Het is mogelijk een reactie van de makers op de cryptomunt Squid, die misbruik probeerde te maken van de populariteit van de serie.
Net als in het eerste seizoen zijn de spelregels er ook op ingericht om de deelnemers zoveel mogelijk tegen elkaar op te zetten, al is het maar omdat ze na elke spelronde mogen stemmen of ze wel of niet willen doorzetten. Al heel snel blijkt een mensenleven niets meer waard.
De grootste nieuwsgierigheid zal toch uitgaan naar de spellen waar de nieuwe set deelnemers aan onderworpen worden. Als Gi-hun in het eerste spel weer belandt op dat plein met de macabere pop voor een rondje dodelijk ‘rood licht-groen licht’ denkt hij even dat hij met zijn informatievoorsprong levens kan redden. Maar de makers van Squid Game zijn op hun best als ze met de verwachtingen van de kijkers kunnen sollen. En bijvoorbeeld een verdwaalde wesp aan de mix toevoegen.
In dit tweede en eigenlijk halve seizoen zullen we nog wel eens terugdenken aan het macabere spelletje ‘smurfen’. In een sprookjesachtige vormgeving waarin het slechtste van de mens bovenkomt in een brute overlevingsslag, is Squid Game nog altijd onverslaanbaar.
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
★★★☆☆
Thriller
Zevendelige serie van Hwang Dong-hyuk
Met Lee Jung-jae, Wi Ha-joon
Te zien op Netflix
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant