De Rotterdamse Sally Braas zat jarenlang verstrikt in een web van schulden. Een vrijgevige stichting verloste haar in één klap van deze last. Nu viert ze Kerst met een schone lei, maar de zorgen zijn niet zomaar verdwenen.
Braas (45) legt bij de kennismaking met NU.nl meteen haar dilemma op tafel: hoeveel moet ze vertellen over de gemeente Rotterdam? Ze is gefrustreerd over de manier waarop de gemeente met haar is omgegaan. Maar ze is ook dankbaar voor de hulp die ze krijgt.
De Rotterdamse durft het leven nog niet aan zonder schuldhulpverlening van de gemeente, ook al is ze sinds een paar weken helemaal schuldenvrij. Terwijl ze begint te vertellen, valt haar trui over haar schouder, waar een litteken zit. De problemen met het gewricht staan aan het begin van een jarenlange worsteling met geld en instanties.
Braas is 26 jaar oud als ze opleidingen volgt om een hondentrimsalon en een hondenuitlaatservice op te zetten. De eerste opleidingsdag is vlak na de geboorte van haar dochter. "Ik had de hechtingen er nog in zitten."
Als Braas haar hondenuitlaatservice eenmaal runt, krijgt ze pijn in haar schouder. De ondernemer is 36 jaar als ze voor het eerst onder het mes gaat voor een schouderprothese.
Ze vraagt een tijdelijke uitkering aan, maar terwijl ze weg van huis is om te revalideren, valt er een envelop van de gemeente op de deurmat. Er ontbreken stukken. Ze krijgt nog geen geld.
Ondertussen blijft de pijn. De prothese blijkt gespleten en Braas moet maanden later weer onder het mes. "Zo lang kon ik de zaak niet overeind houden. De rekeningen en aanmaningen stapelden zich op", vertelt ze.
In de eerste maanden zonder uitkering kan Braas een voorschot broodnood krijgen, een klein bedrag voor boodschappen. Ze moet zich vanwege de operatie melden met haar arm vastgebonden tegen haar lichaam. "Het was heel kleinerend om te moeten verschijnen voor die paar tientjes."
Ze voelt zich ongelukkig en machteloos, vooral naar haar kind toe. "M'n dochter vroeg dingen die ik niet kon geven." De vader van het kind is kort na de geboorte uit beeld geraakt en overleden.
Als Braas na een half jaar toch een uitkering krijgt, staan er al te veel schulden open om ze nog te kunnen afbetalen. "Met het ene gat dichtte ik het andere gat." Ze weet dan nog niet dat er nóg een zware tegenvaller aankomt.
De moeder van Braas woont niet in Rotterdam en maakt elke week geld over voor de trein, zodat haar kleindochter kan langskomen. De gemeente ontdekt dat Braas extra geld ontvangt. Ze moet 5.000 euro betalen. "Ik werd beschuldigd van fraude."
"Ik had inmiddels een achterstand bij de ziektekostenverzekering. De tandarts betaalde ik ook niet. De ene maand maakte ik huur over, dan weer geld voor de energierekening."
Haar boosheid groeit. "Woningbouw en gemeente wisten vast van elkaar dat ik niet betaal." Als ze hoort dat ze nog wel haar gemeentelijke heffingen moet betalen, denkt Braas: stik er maar in.
De dagen duren lang. Uit bed komen kost moeite, maar naar bed gaan ook. Er zitten dagen tussen dat Braas een borrel te veel drinkt.
De Rotterdamse heeft hulp nodig, maar daarvoor moet ze naar de gemeente toe waar ze zo kwaad op is. Uiteindelijk gaat ze toch. Haar dochter is inmiddels bijna klaar met de middelbare school en wil naar het mbo. Om dat te betalen moet Braas haar geldzaken op orde krijgen. Er zijn dan zo'n zes jaar verstreken sinds de schouderoperaties.
De gemeente biedt haar uiteindelijk hulp bij het beheren van haar schulden, maar ook van haar leven. "Het was wel confronterend. Een schuldhulpverlener vond dat ik naar alcohol stonk. Dat was van de avond ervoor. Ik dacht: waar bemoei jij je mee? Maar uiteindelijk zag ik zelf ook wel in dat ik minder moest drinken."
Braas blijkt een schuld van ruim 20.000 euro te hebben. Met haar inkomen wordt bepaald dat ze drie jaar lang 60 euro per maand kan aflossen. Ze krijgt in die periode 90 euro per week om van te leven. Als ze meer wil, bijvoorbeeld voor haar verjaardag, moet ze dat vragen.
"In het begin vertelde ik de hulpverlener dat ik zo niet kon rondkomen. Maar ik kreeg niet eens een reactie", vertelt ze. "Toen heb ik toch maar de reclamefolders erbij gepakt, op zoek naar aanbiedingen."
Als Braas anderhalf jaar bezig is met dit traject, krijgt ze een mail over Stichting Nieuw Vaarwater. Het is een aanbod om haar in één klap van haar schulden te verlossen.
"Ik was net gewend aan mijn nieuwe situatie en ik vertrouwde het niet", zegt ze. Maar het blijft hangen in haar hoofd. Haar schuldhulpverlener raadt aan om te reageren.
Nieuw Vaarwater doet wat het belooft, zodat Braas vanaf begin december helemaal schuldenvrij is. Ze blijkt zelfs gespaard te hebben sinds haar budget wordt beheerd. "Ik bevat het nog niet helemaal", zegt ze daarover.
Voorlopig wil Braas dat de gemeente haar geld blijft beheren. "Ik wil niet gelijk in het diepe gegooid worden." Toch gunt ze zichzelf wel iets meer dan voorheen. "Ik heb mijn leefgeld verhoogd van 90 naar 100 euro per week", zegt ze. "Het mag nog hoger, maar ik doe het geleidelijk. Ik wil het wel waarmaken."
Het dringt nog niet tot de Rotterdamse door dat Kerst dit jaar anders kan. "We geven elkaar altijd een cadeau van 5 euro. Moet ik het budget ineens verhogen?"
Braas geeft inmiddels twee dagen per week vrijwillig techniekles op scholen. Aan een betaalde baan moet ze nog niet denken, ook omdat haar andere schouder al begint te slijten.
"Ik weet niet wanneer mijn lichaam me weer in de steek laat." De vervelende herinneringen aan de gevolgen van haar schouderoperaties zijn nog vers. "Ik heb nu balans. Voorlopig blijf ik even zo zitten."
Source: Nu.nl economisch