Miljarden christenen, zo’ n 30 procent van de wereldbevolking, vieren nu het magische verhaal over het kindje in de kribbe in Bethlehem. De beloftevolle geboorte van de vredevorst. Ik definieer mijzelf al lang als seculier, geworteld in twijfelend christendom. Naar de kerk ga ik niet meer. Maar als ik ga, is het met Kerstmis. Meedromend in de magie van waar ik als kind in geloofde. Hoopvol ‘vrede op aarde’ zingend.
Als klein meisje was ik vroom. Kerst was de mooiste tijd van het jaar. Ik bad vol overgave om vrede op aarde. Dat Rusland geen kernbom op ons zou gooien en Amerika niet op Rusland. Dat niemand meer gediscrimineerd zou worden. In de volle overtuiging dat God het op de een of andere manier wel goed zou laten komen.
Nog altijd hoop ik eens de bakermat van de verhalen die mijn hart als kind vervulden te bezoeken. Vooral Bethlehem, waar het kerstverhaal zich heeft afgespeeld, hoop ik ooit te zien. Voor het tweede jaar op rij is dat vanwege de oorlog nu onmogelijk. Wat zou ik graag in het Bethlehemse ‘Walled off’ hotel van straatkunstenaar Banksy verblijven. Het hotel ‘met het slechtste uitzicht ter wereld’, namelijk op de afscheidingsmuur op de grens met Israël. Maar het hotel is dicht.
Het lijden is groot in Bethlehem, op de Westelijke Jordaanoever. Op de plek waar de herdertjes ooit bij nacht in het veld lagen worden ze nu te pas en te onpas beschoten. Nu ‘vrezen ze met grote vreeze’ niet de engel des Heren, die een boodschap van blijdschap brengt. Maar de kogels, de bommen. Als je ‘shepherds, Bethlehem’ googelt dan krijg je het kerstverhaal, als je het woord ‘attack’ erachter typt, krijg je een rij actuele nieuwsberichten van Israëlische kolonisten die herders in Bethlehem en de dorpjes eromheen aanvallen.
Over de auteur
Harriët Duurvoort is publicist en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De Gazaoorlog heeft een verwoestend effect gehad op de regio. Terwijl de ogen gericht zijn op Gaza hebben Israëlische kolonisten de situatie benut om Palestijnse gemeenschappen op de Westelijke Jordaanoever aan te vallen. Dat leidde tot de verdrijving van honderden Palestijnen uit hun huizen en de vernietiging van hun eigendommen. Ook van christelijke Palestijnen zoals die in Bethlehem.
Cynisch en onbegrijpelijk dat mensen die zeggen de ‘joods-christelijke’ traditie te willen beschermen, in feite het verdrijven van de laatste christenen op de plek waar het christendom ontstaan is, propageren. Dat rechtse ‘evangelicals’ wereldwijd vierkant achter de dood en verderf zaaiende Netanyahu staan, terwijl Israël, naast de hel in Gaza, ook fundamentele mensenrechten van hun eigen Palestijnse geloofsgenoten schendt.
Intussen zijn ’s werelds allereerste christenen bijna allemaal gedwongen vertrokken van de plek waar het christendom ontstond. In 1950 was 86 procent van de bevolking van Bethlehem christen, nu is dat minder dan 10 procent. ‘This is what’s happening to christian Palestinians in Bethlehem’ heeft het account Kisiyaalice op Instagram gezet. Een bulldozer die hun in 2010 gebouwde huis op hun eigen land vernietigt.
Ook dit jaar heeft de christelijke gemeenschap in Bethlehem een kerststal gemaakt met het kindje Jezus te midden van puin en brokstukken. Een oproep tot solidariteit en vrede. Het blijft een indringend beeld.
Terug naar Kerstmis. Ik blijf het mooi vinden, samen op dit moment bidden voor wereldvrede. Een ritueel om onze gezamenlijke intentie en hoop voor een betere wereld te uiten. Samen onze gedachten te richten op positieve verandering, en geloven dat er een God is die aan onze kant staat.
En dus zal ik bidden naar de God in wie ik als klein meisje zo’n onverwoestbaar vertrouwen had. Om vrede, rechtvaardige vrede. Tussen vijanden. Tussen christenen, joden, moslims, hindoes, boeddisten en seculieren. Tussen Oekraïners en Russen. Israeliërs en Palestijnen. Vrede in Europa. Vrede tussen de gemeenschappen. Ik zie het als een opdracht dat mensen verbroederen. Als die niet van God komt, dan nog minstens van de natuur, omdat we dat nodig hebben om het wonder van het leven, ontstaan op deze blauwe planeet, in stand te houden.
Laten we nooit het besef verliezen dat we onder alle verschillen gewoon kwetsbare mensen zijn die een veilig en rechtvaardig bestaan willen voor ons en onze dierbaren. We lachen, we huilen, voelen liefde en pijn. Ons bestaan is kort en breekbaar. Dat is wat ons bindt, ongeacht ons geloof of etniciteit.
Heb een gezegende Kerstmis.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns