Games ontdekken? De gameredactie kiest om de week een (nieuwe) game die aandacht verdient. Dit keer: Persona 5, waarin virtuele vriendschappen haast iets té echt worden.
is nieuwsverslaggever van de Volkskrant, met tech als specialisme. Hij schrijft ook over games, met een voorliefde voor indie- en retrogames.
Dit stuk moest een verhaal over Metaphor: ReFantazio worden, de nieuwe ‘roleplayinggame’ (spel waarin je een rol speelt) van de Japanse ontwikkelaar Atlus. Met veel plezier begon ik eraan en werd verrast door een volwassen verhaal over het prille begin van een democratie. Daarnaast keek ik ook uit naar de gedetailleerde ‘sociale simulatie’ die naar verluidt in het spel was verwerkt: je ontmoet andere avonturiers en ontwikkelt vriendschappen met hen.
Maar ik kwam er niet echt lekker in. Het kwam doordat ik, vlak voordat ik begon aan Metaphor, een eerder spel van Atlus had uitgespeeld: Persona 5. In dit spel ontwikkel je ook vriendschappen met personages die je tegenkomt. Ietwat beschaamd realiseerde ik me waarom ik afknapte op Metaphor: ik miste de personages uit Persona 5.
En nee, ik miste ze niet zoals ik mijn echte vrienden mis. Maar mijn virtuele vriendschappen namen kennelijk nog zoveel ruimte in mijn hoofd in, dat er even geen nieuwe personages bijkonden. Dus kon ik niet anders dan dáár over schrijven: waarom houdt Persona 5 me nog zo bezig?
Dat komt in de eerste plaats dankzij het plot – een heerlijk, Harry Potterachtig verhaal waarin je als middelbare scholier verhuist naar Tokio. Je ontdekt daar dat je een parallelle wereld kunt betreden, waarin je ten strijde trekt tegen kwaadaardige monsters – zoals in bijna elke game. Maar Persona 5 doet daarnaast iets bijzonders: het laat je ook het ogenschijnlijk saaie, alledaagse leven van een tiener in Tokio leven.
In de bijna honderd uur die ik nodig had om dit spel uit te spelen, bepaalde ik steeds zelf hoe ik ‘mijn’ vrije tijd wilde besteden. Ga ik aan de slag met mijn huiswerk, bezoek ik het badhuis of neem ik een klasgenoot mee naar de speelhal? Elke keuze levert iets op: doordat ik er consequent voor koos om met mijn vrienden op te trekken, leerde ik ze langzaamaan kennen, dag na virtuele dag.
Zo leek klasgenoot Ryuji op het eerste gezicht een archetypische luie deugniet. Maar na een aantal gezamenlijke bezoekjes aan de speelhal liet hij zich van een andere kant zien. Hij nam me mee naar de sportschool en vertelde me een enthousiaste hardloper te zijn. Door het grensoverschrijdende gedrag van zijn coach had hij zich echter gedwongen gevoeld om uit het atletiekteam te stappen. Tijdens onze afspraken kon ik hem helpen zijn liefde voor de sport te herontdekken.
Ben ik bevriend met Ryuji? Nee, natuurlijk niet. Maar zijn verhaal doet me wel iets, en dat verhaal kwam tot leven doordat ik letterlijk uren met hem optrok in het digitale Tokio. Na Persona 5 te hebben afgerond, is Ryuji’s verhaal opeens ook ‘uitgespeeld’, ook al ben ik nog steeds benieuwd hoe zijn sportcarrière zich verder ontwikkelt.
Dat het zo’n sterk gevoel oproept, siert Persona 5 als interactief kunstwerk: het staat spelers toe om de ‘saaie’ scènes, die in andere games of in films en boeken meestal worden overgeslagen, te spelen. Je ziet Frodo en Sam nooit zomaar door Midden-aarde wandelen – ze moeten altijd iets noemenswaardigs bespreken of aangevallen worden. Persona 5 pakt het anders aan en zet je er juist toe aan het alledaagse te verkennen. Het blijken de momenten waarop je je banden met anderen versterkt. En geldt dat niet ook voor echte relaties?
Persona 5, vanaf 20 euro. PlayStation en Xbox.
Uitgebreide heruitgave, Persona 5 Royal, vanaf 40 euro. Playstation, Xbox, Nintendo Switch.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant