Het begint simpel: ouders kunnen in Nederland op geen enkele manier strafrechtelijk worden vervolgd voor de daden van hun kind. De rechter kan hen dus geen gevangenis- of werkstraf opleggen.
Wel zijn er andere maatregelen mogelijk waarbij de ouders aansprakelijk worden gesteld. Dat hangt vooral van de leeftijd van het kind af.
Is het jonger dan twaalf? Dan kan het kind zelf nog niet vervolgd worden. De kinderrechter kan wel bepalen dat er hulp wordt ingeschakeld voor het gezin, zegt Rianne van der Hulst, (jeugd)strafrechtadvocaat bij advocatenkantoor Reynaerde Advocaten, tegen NU.nl.
Dat kan bijvoorbeeld in de vorm van begeleiding door Jeugdbescherming of een coach. Dat gebeurt gedwongen of vrijwillig, afhankelijk van de zaak. In het ergste geval kan het kind uit huis worden geplaatst.
Is het kind ouder dan twaalf? Dan kan het zelf vervolgd worden voor het misdrijf waarvan het wordt verdacht. In het geval van de strandtent zou het dan om brandstichting gaan. De minderjarige moet dan, als het gaat om een ernstig strafbaar feit, voor de kinderrechter verschijnen. Die kan een straf opleggen.
Dat kan een relatief kleine straf zijn, zoals een werkstraf. Maar het kan ook gaan om jeugddetentie, zegt Van der Hulst. "Dat hangt allemaal af van de precieze leeftijd van het kind. En of het kind al eerder is veroordeeld voor strafbare feiten, en zijn of haar persoonlijke omstandigheden."
Leeftijd is in principe de enige bepalende factor voor die aansprakelijkheid, zegt Jeremy Rens van Beelaard Breetveld Advocaten. "Het maakt niet uit wat een kind gedaan heeft."
Verder kan de kinderrechter besluiten dat er een schadevergoeding moet worden betaald aan het slachtoffer. Daar komen de ouders wel bij kijken. Als het kind jonger is dan veertien, dan zijn de ouders nog aansprakelijk en moeten zij de schadevergoeding betalen.
"Die schade kan enorm oplopen in het geval van een ernstig strafbaar feit", zegt Van der Hulst. Is het kind ouder dan veertien? Dan moet het "in de meeste gevallen" de vergoeding zelf betalen.
Dat laatste hangt af van wat het kind precies gedaan heeft en welke rol de ouders daarin hadden. Als de ouders kunnen aantonen dat het gedrag van hun kind hun echt niet te verwijten valt, dan is een kind tussen de veertien en zestien jaar oud volledig zelf aansprakelijk. Maar als de ouders bijvoorbeeld wisten dat hun kind een misdrijf zou begaan, dan dragen ze ook verantwoordelijkheid en zijn ze (deels) aansprakelijk.
Dat heeft er onder meer mee te maken of een ouder in staat was het kind tegen te houden. "Stel dat een veertien- of vijftienjarige in een porseleinwinkel met een bal aan het schoppen is", zegt Rens. "Als de ouder daarbij is en niet zegt: stop daar eens mee, en het kind schopt de hele winkel aan gort, dan kun je als ouder aansprakelijk worden gesteld."
In het geval van de brand bij de strandtent hangt het er dus van af of de ouders daar bijvoorbeeld bij waren, of dat ze op de hoogte waren van de plannen van hun kind.
Dan die schadevergoeding zelf. Een kind dat ouder is dan veertien, moet die in principe dus zelf betalen. Maar als het jonger is dan veertien, moeten de ouders de schade aan het slachtoffer vergoeden - tenzij de verzekering het vergoedt.
Wat gebeurt er als zij dat niet in één keer kunnen ophoesten? "Ze kunnen gebruikmaken van een betalingsregeling", zegt Van der Hulst. "Het kan in extreme gevallen zo zijn dat mensen jaren moeten afbetalen. In sommige gevallen schiet de Staat het bedrag voor."
Het slachtoffer heeft er dan in elk geval geen last van als de ouders de schade niet meteen kunnen betalen.
Source: Nu.nl algemeen