Als er een lijst bestaat met klusjes in huis, gerangschikt naar de mate van plezier die eraan beleefd wordt, dan staat ‘het vervangen van de wc-bril’ op eenzame hoogte. Ik heb me er het hele jaar op verheugd en nu is het dan zover. De kers op de taart.
Ik lig op mijn rug op de koude tegelvloer van de badkamer, met mijn hoofd op enkele centimeters van het porselein en kijk naar de bouten en moeren, gecorrodeerd door jaren urine. Ik vraag me of hoeveel mensen in hun leven nou eigenlijk wel eens de onderkant van een wc-pot zien - echt zien - en ben me bewust van mijn privilege.
Over de auteur
Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Om de moeren los te krijgen moet ik mijn hand en pols in een vrij onmogelijke hoek buigen en de steeksleutel steeds kleine slagjes draaien. Uiteindelijk lukt het en kan ik de bril van de pot rukken. Een goor residu op de pot waar de bril zat bevestigd, naar ik aanneem een cocktail van oude poep, urine, schoonmaakmiddelen en roest.
Dan valt mijn oog op de wc-borstel. (Paulien Cornelisse schreef ooit een stukje over de wc-borstel en dat je die dus - zo had zij gelezen in de New York Times - elke paar maanden moet vervangen. Daarom moet ik nu elke keer als ik een wc-borstel zie aan Paulien Cornelisse denken - andersom werkt het gelukkig niet zo). Zou ik er niet verstandig aan doen om nu ook maar gelijk de wc-borstel te vervangen? Ja, dat zou verstandig zijn. Maar fuck it, live a little.
Later ben ik in de bouwmarkt en struin langs het schap met wc-brillen. Heb ik een normale pot, een ronde pot, een D-pot? Wil ik thermoplast, duroplast of MDF? Wil ik een afneembare zitting? Wil ik softclose? Weet ik niet. Keuzestress door toiletbrillen, ook dat is het leven. Ik koop een zitting van Aquazuro die, naar eigen zeggen, ‘experts in water’ zijn. Dan weet je het wel.
Thuis haal ik de toiletbril uit de verpakking en installeer hem, zonder te vloeken. Ik doe de klep omhoog en laat hem daarna vallen. Geen kletterend geluid, stilte. Ik zet een paar stappen naar achteren en kijk, met mijn armen over elkaar, hoe de klep langzaam en in alle stilte sluit.
Een knapperend haardvuur terwijl het buiten sneeuwt? Heerlijk. De acapella-versie van Hard For Me To Say I’m Sorry van Boyz II Men? Zalig. Seks? Verrukkelijk. Maar het kan allemaal niet op tegen een nieuwe toiletbril met softclose.
‘Heb je er al op gezeten?’, vraag ik mijn vrouw. Nog niet. ‘Ga dan even’, dring ik aan. Toe nou. Ga even zitten. Ze verdwijnt naar boven en komt even later weer terug. Ze knikt, zoals alleen mensen kunnen knikken die onder dwang van hun partner op een perfect geïnstalleerde nieuwe toiletbril hebben gezeten. ‘Heel goed’, zegt ze. ‘Heb je geprobeerd de klep te laten vallen?’
Dat heeft ze niet. Er staat haar nog zoveel moois te wachten.
Source: Volkskrant