Johnny Jansen, trainer van PEC Zwolle, was zo boos op de arbitrage dat hij wel naar Zeist wilde rijden om ze daar in dat kantoor van de VAR de onverbloemde waarheid te vertellen: zijn waarheid. Ze zoeken bij PEC sowieso uit of er nog iets te halen valt, via tussenkomst van een rechtspreker, omdat de spelleider en de videoscheidsrechter in een innige dans van onnozelheid waren vergeten dat je bij een hoekschop geen buitenspel kunt staan. Althans, niet bij een hoekschop zoals PEC hem nam in de slotfase van het duel met RKC: 1-2 bleef 1-1.
De KNVB bood nederige excuses aan. Het is soms zo’n ongelooflijke zooi met de arbitrage dat het lijkt alsof ze niet meer normaal kunnen nadenken. Ze maken elkaar gek, scheidsrechter en VAR. Toch kan PEC de zaak beter laten rusten. De arbitrage is vaak dramatisch, het zij gezegd, maar wat te denken van het voetbal zelf? We hebben het ook te accepteren, al deze vormen van feilbaarheid. Daarbij: de bal lag niet stil toen PEC de hoekschop kort nam, en RKC had allang een strafschop moeten krijgen vanwege hands. Dan kunnen we aan de gang blijven.
De scène past in de dollemansrit die het voetbal is, tegelijkertijd aantrekkelijk en afstotelijk. Trainer Francesco Farioli van Ajax vertelde bij een lunch met wat pers dat hij maandag naar Italië vliegt en vermoedelijk net op tijd zou zijn bij de geboorte van zijn zoon. Maar baby Tommaso liet zich niet tegenhouden door het geknoei bij Sparta - Ajax, waar Farioli weer onnavolgbaar was in zijn opstelling, en de baby meldde zich al als wereldburger. Het spel van Ajax is de laatste weken gemiddeld gesproken foeilelijk, maar de club komt van ver, roepen ze in Amsterdam. De schade blijft beperkt en de ploeg staat halverwege tweede, achter het ongenaakbare PSV. Dat is knap, qua resultaat.
Bij Ajax gaan ze niet naar het buitenland op trainingskamp in de winterstop. Ze hebben geen geld, zei Farioli. Het voelde bijna bezwaard om een hap te nemen van de heerlijke broodjes die ze bij Ajax hadden gesmeerd. Moesten we geen kleine bijdrage doen? Ze hebben daar zo’n financieel wanbeleid gevoerd de laatste jaren dat ze nog net niet op een houtje hoeven te bijten.
Oh heerlijke, onnavolgbare wereld van het voetbal, waarin Heerenveen de ene week wint van PSV en de week daarop verliest van Almere City. Waarin Fortuna Sittard net als twee andere profclubs tijdens het bekervoetbal struikelt in de Bollenstreek, en een paar dagen later het omhooggevallen FC Utrecht met klinkende cijfers oprolt. In een jaar van rariteiten, van stompzinnigheid, van idiotie, van de teloorgang van Pep Guardiola, van de nutteloze trainerswissel bij Manchester United, was PSV een bijna constante factor van schoonheid.
Het voetbal van PSV was voetbal om te omhelzen. Zoals de ploeg zondag speelde in de eerste helft tegen Feyenoord, zie je voetbal niet vaak in Nederland, behalve dan als het PSV anno 2024 aan de bal is. Dank PSV, voor het voetbal dat doet beseffen waarom we tot het einde der tijden van het spel zullen houden.
Over de auteur
Willem Vissers is voetbalverslaggever van de Volkskrant en schrijft elke week een sportcolumn. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns