Hoewel hij pas kort bij Feyenoord speelt, is de naam van de Zuid-Koreaanse In-beom Hwang volop te horen vanuit de tribune in De Kuip. ‘Ik geniet van elk moment.’
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
‘Hwang is onze Koreaan, niemand die hem nog kan verslaan! En zelfs niet Kim Jong-un kan daar nog wat aan doen. Hwang die maakt Feyenoord kampioen!’
Bij Feyenoord wordt er voor geen speler meer gezongen de laatste anderhalve maand dan voor In-beom Hwang, een Zuid-Koreaanse middenvelder die nog geen vijf maanden voor Feyenoord speelt en pas twee keer scoorde. Hwang (28) speelde hiervoor in minder aansprekende competities in Zuid-Korea, Canada, Rusland, Griekenland en Servië.
‘Ik had het tijdens de wedstrijd niet door’, vertelt Hwang zelf over de keer dat het lied voor het eerst klonk tijdens Almere City-Feyenoord. ‘Ploeggenoten zeiden: ze zingen over jou. Ik zei: echt? Toen hoorde ik ‘Hwang’ en ‘Korea’. Ze legden uit wat de rest van de tekst was. Ik moest lachen, ik vond het geweldig, ze zongen maar door, tot ik in de kleedkamer zat. Ik voelde me gelukkig, het is niet veel spelers gegeven om al na drie maanden een eigen lied te krijgen.’
Toch is de serenade voor Hwang (voor wie al eerder ‘Hwang zal ze leven in de gloria’ werd gezongen) geen volkomen onlogische ontwikkeling. De middenvelder uit de centraal gelegen Koreaanse stad Daejeon heeft een aanstekelijke speelstijl. Immer rennend, soms bijna vliegend over het veld, maar ook dirigerend, opbeurend, tackelend, ontzettend makkelijk kappend, draaiend en tweebenig. Die laatste kwaliteit vloeit voort uit een beenblessure in zijn jonge jaren, vertelt hij tijdens een lang interview in een lounge naast De Kuip. Om toch te kunnen blijven voetballen ging de rechtsbenige Hwang alles met links trappen.
Vooral na de winst in de Champions League-wedstrijd tegen Benfica kreeg hij veel lof, maar misschien was zijn debuut tegen Bayer Leverkusen nog het meest indrukwekkend. Feyenoord verloor met 4-0, Hwangs directe tegenstander Florian Wirtz scoorde. Toch was Hwang een lichtpunt aan Feyenoordzijde hoewel hij pas enkele groepstrainingen had afgewerkt.
Op de persconferentie nadien was hij verrassend uitgesproken. ‘We kunnen niet op deze manier spelen, zoals we hebben gedaan.’
Hwang nu: ‘We moesten met meer zelfvertrouwen en energie spelen, zeker voor onze eigen fans die zelfs bleven zingen toen we 4-0 achterstonden. Ik vond ook dat de oudere spelers de jongere spelers moesten helpen, dat moet je niet alleen aan de coaches overlaten. Na die wedstrijd is het beter gegaan.’
Hwang heeft de leidersrol nooit geschuwd. ‘Mijn vader zei: zelfs als je de beste speler bent en ze niet doen wat jij doet, moet je je teamgenoten respecteren en met ze trainen zodat ze van je leren.’ Direct laat hij daarop volgen: ‘Ik zou niet zeggen dat ik het karakter heb om aanvoerder te zijn of trainer te worden, dat lijkt me te stressvol. Ik wil het voorbeeld zijn door op het veld altijd het juiste te doen, op elk moment.’
De commerciële afdeling van Feyenoord is snel ingesprongen op de populariteit van Hwang. Op een canvasdoek dat aan de nok van De Kuip hangt met daarop vier Feyenoorders is Hwang het grootst en meest centraal afgebeeld.
In uitstekend Engels vertelt Hwang over zijn aparte kronkelreis naar De Kuip: ‘Ik speelde eerst op het hoogste niveau in Korea bij de club uit mijn stad, maar door een blessure miste ik het bijna het hele seizoen. We degradeerden. In 2018 waren de Asian Games waar we goud wonnen met Sonny (Heung-min Son van Spurs) en Min-jae Kim (van Bayern München) in de ploeg. Daarna mocht ik als tweede divisie-speler mee op trainingskamp en werd ik ook international. Nu heb ik 66 interlands gespeeld.’
Op zijn 22ste waren er een paar aanbiedingen uit Europa, maar het ging steeds niet door. ‘Ik was teleurgesteld, gaf anderen de schuld, mijn zaakwaarnemer, mijn club. Ik vind nu: het ligt niet aan andere mensen, maar aan mij. Andere Zuid-Koreanen lukte het immers wel. Sonny, Min-Jae Kim, Kang-In Lee van PSG, Hee-Chan Hwang van Wolverhampton.’
Uiteindelijk ging hij naar de Canadese Vancouver Whitecaps. In Korea werd hij al afgeschreven na die overstap. ‘Het is de juiste beslissing geweest. Ik wilde mezelf verbeteren, dat moest in een andere omgeving. In Vancouver heb ik Engels geleerd, superbelangrijk. Als speler en als mens heb ik veel geleerd van mijn tijd in Canada, daarna in Rusland (bij Roebin Kazan), terug in Korea (op huurbasis bij FC Seoul), in Griekenland (bij Olympiakos) en Servië (bij Rode Ster Belgrado). Het waren de juiste stappen, want het heeft me hier gebracht.’
Ja, zegt hij er direct achteraan, liever was hij vier jaar geleden al bij Feyenoord beland. ‘Dan was ik een betere speler en mens geweest. Nu ben ik hier, en geniet ik van elk moment.’
De wens om in Nederland te spelen sluimerde al in 2002 toen Guus Hiddink het Zuid-Koreaanse elftal op het WK in eigen land naar de halve finale loodste. ‘Meneer Hiddink is nog steeds een grote legende, iedereen houdt van hem. Sinds dat moment is alles vooruitgegaan, het systeem, de faciliteiten, de stadions, spelers individueel, ons aanzien.’
Hiddink haalde daarna Ji-sung Park en Young-pyo Lee naar PSV. Zij maakten vervolgens ook furore in de Premier League. Hwang: ‘Daardoor dachten Koreaanse spelers: wij kunnen ook stralen in Europa.’
Hwang speelt zondag de topper tegen PSV, in het stadion dus waar Park en Lee speelden, waar ook beeltenissen van Hiddink te zien zijn. ‘Als ik meneer Hiddink zou ontmoeten zou ik verlegen zijn, honderd procent respectvol. Ik moet echt ‘dank je wel’ zeggen tegen hem.’
Hij hoopt dat er meer Zuid-Koreaanse spelers naar de eredivisie komen. ‘Ook kleinere Nederlandse clubs hebben kwaliteit, goede tactiek. Koreaanse spelers kunnen iets toevoegen. Het is voor beiden goed.’
Bij Feyenoord speelden al eerder twee Zuid-Koreanen, de eerste was Chong-gug Song. Ook een legende in Zuid-Korea, vanwege het volledig aan banden leggen van de Portugese sterspeler Luis Figo op het WK 2002.
De rechtsback maakte ook een geweldige entree bij Feyenoord, maar zijn ster doofde langzaam uit. Door blessures, maar ook doordat hij zich eenzaam voelde. ‘Hij zat hier alleen, hè, en hij sprak geen Engels,’ weet Hwang. ‘Dan wordt het moeilijk om je job te doen. Dat hij toch twee seizoenen hier speelde is in dat licht enorm knap. Maar ook al spreek je geen Engels, het is altijd beter om open te zijn dan gesloten.’
De vastgeroeste clichés over spelers uit Zuidoost-Azië – volgzaam, hardwerkend, nederig – kent Hwang. ‘Ik denk dat het nu anders is. Toen ik klein was, moest je doen wat de coach zei. Anders speelde je niet. Maar nu, zelfs in Korea, mag je in discussie met de coach als je een andere mening hebt. Ik praat zelf niet teveel met de coaches, ik doe wat ze vragen van me. Zo heb ik het gered onder verschillende coaches in verschillende landen. Ik vind wel: we moeten respect hebben voor Aziatische spelers die het redden. Het is voor hen toch een compleet andere cultuur en taal. Het is puur overleven.’
In zijn land is het politiek onrustig. Hwang wil er weinig over kwijt. ‘Ik ben hier om over voetbal te praten.’
Over het mondiaal oprukkende muziekgenre K-pop (Koreaanse pop) wil hij wel wat zeggen. ‘Voor Koreaanse spelers helpt het om in een nieuw team te passen, omdat iedereen die liedjes kent. Medespelers zongen zelfs K-popsongs die ikzelf niet ken. Die leerden ze dan aan mij. Daardoor had ik overal een prettige entree.’
Hij heeft zin in de wedstrijd tegen PSV, bij winst kan Feyenoord op vier punten komen. ‘Ik wil een trofee winnen. Als je tegen een club speelt die hoger staat, ben je altijd extra gemotiveerd. Het wordt een goede wedstrijd.’
Hij hoopt dat zijn lied weer klinkt vanuit het uitvak. ‘Mijn moeder was erbij in Manchester waar we gelijkspeelden tegen Manchester City. In de bus naar het hotel zongen supporters mijn liedje. Ze wisten dat ze erbij was.’
Misschien moet in een volgend lied ‘Boemie’ verwerkt worden. Zo noemen zijn ploeggenoten Hwang. ‘Vanaf de eerste dag. Zo werd ik nooit genoemd. Ik vind het een leuke bijnaam. Nu voelt het natuurlijk. Als ze me Hwang noemen reageer ik niet eens. Bij ‘Boemie’ kijk ik meteen op. ‘Boemie’ maakt me vrolijk.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant