Erwin Jaeggi, Formule 1-journalist Motorsport.com
Het afgelopen jaar mocht ik weer een aantal leuke interviews doen in de Formule 1-paddock, maar eentje was wel heel bijzonder. Een paar uur voor de start van de Grand Prix van Azerbeidzjan sprak ik exclusief met de grote baas van de FIA, Mohammed Ben Sulayem. Veel interviews doet hij niet, dus dat ik in Baku één-op-één met hem kon zitten, was op zich al vrij speciaal.
Het interview mocht twintig minuten duren. Geen minuut langer, zo werd mij kort van tevoren op het hart gedrukt. Maar de FIA-president had andere plannen. "Nee, nee. Ga maar door", legde Ben Sulayem zijn hand op mijn arm, toen we de twintig minuten naderden en ik een blik richting het hoofd communicatie van de FIA wierp, om te kijken of het al tijd was voor de 'laatste vraag'. Maar Ben Sulayem bepaalt en dus ging het gesprek nog even verder. Pas na 35 minuten ging de voicerecorder uit.
Erwin Jaeggi van Motorsport.com in gesprek met FIA-president Mohammed Ben Sulayem
Foto door: Dom Romney / Motorsport Images
Tijdens het vraaggesprek deed de FIA-president een paar uitspraken die nogal wat stof deden opwaaien nadat ze op Motorsport.com en Autosport.com waren gepubliceerd. Zo vond hij dat coureurs minder moeten vloeken over de boordradio, beklaagde hij zich over het gebrek aan erkenning voor de FIA en haalde hij uit naar de Britse media, die hem zonder goede reden zouden hebben veroordeeld. Zijn woorden leidden tot veel beroering onder de coureurs en zorgelijke gezichten elders in de F1-paddock. Maar ook tot gerommel binnen de FIA, waar in de voorbije maanden meerdere hooggeplaatste personen hun biezen hebben gepakt.
"Jouw interview was het politieke kantelpunt van het F1-seizoen", zei mijn collega Jonathan Noble, toen ik hem bij de Grand Prix van Qatar voor het laatst zag. Hoewel ik liever een moment op de baan als hoogtepunt zou nemen, kan ik eigenlijk niet om dit interview heen, door de impact die het had en alle verhalen die hier uit voortvloeiden. Daarnaast mag ik toch aannemen dat één van mijn collega's die regenrace van Max Verstappen in Brazilië wel als hoogtepunt heeft gekozen?
Mike Mulder, Formule 1-redacteur Motorsport.com
Uiteraard neem ik deze handschoen op, Erwin. De godsgruwelijk mooie inhaalrace van Verstappen op het zeiknatte Autódromo José Carlos Pace is mijn hoogtepunt van het jaar. Van het jaar, zeg je? Van dit decennium zelfs. Van de eeuw dan? Nee, dat net niet. Dat predicaat blijft voorbehouden aan die andere regenrace van Verstappen in São Paulo, die van 2016. Acht jaar geleden reed de toen nog niet viervoudig wereldkampioen een eveneens memorabele Braziliaanse Grand Prix. Als je de twee races naast elkaar legt, is het optreden van 2016 net nog even specialer.
Weliswaar wist Verstappen die race niet te winnen – hij werd derde – maar de Nederlander was toen veel minder ervaren en reed in veel minder materiaal – de RB12 won 'slechts' twee races, de rest ging in 2016 naar de oppermachtige Mercedes W07. Daarbij kwam het verrassingselement: zeker, Verstappen had dat jaar in Spanje zijn eerste F1-race gewonnen en we wisten echt wel dat hij een megatalent was, maar wat hij op 13 november 2016 in Brazilië liet zien was anders, het had magische, Senna-achtige proporties.
Die race blijft dus mijn all time nummer 1, maar de Braziliaanse GP van dit jaar komt in de buurt. Gestart op P17 en eindigend op P1 met een voorsprong van 19,477 op de rest van het veld, op zo'n cruciaal moment in het kampioenschap, in die omstandigheden, is een prestatie die beklijft. Had Verstappen die dag in een Haas, een Sauber of een 2CV gezet en hij had die race ook gewonnen. Niet alleen vanwege die magische rechtervoet, maar vooral vanwege zijn over-mijn-lijkmentaliteit die vooral als het even tegenzit, boven komt drijven.
Max Verstappen won op magistrale manier in Brazilië
Foto door: Steven Tee / Motorsport Images
Lando Norris hijgt Verstappen in het kampioenschap in de nek? Een tijdstraf in de sprintrace? Een grid penalty voor een motorwissel? Starten vanaf P17? Het zal Verstappen allemaal een zorg zijn, hij schakelt gewoon een tandje bij: in ronde 12 ligt hij al zesde. Een spin van Nico Hülkenberg helpt de Red Bull-coureur verder naar voren en na een herstart pakt hij de leiding om vervolgens 17 ronden (!) op rij de snelste rondetijd te verbeteren en als derde coureur in de F1-geschiedenis vanaf startplek 17 een GP te winnen. Ótimo!
Laurens Stade, Formule 1-redacteur Motorsport.com
Na zo’n bijzonder lang seizoen met een recordaantal races is het toch behoorlijk graven naar de mooiste momenten, maar als het om actie op de baan draait, dan springt het rondenlange duel om de zege in de Grand Prix van Azerbeidzjan tussen Oscar Piastri en Charles Leclerc er wel bovenuit. De twee stints van beide coureurs laten ook een heel verschillend beeld zien.
Als polesitter is Leclerc goed uit de startblokken gekomen en hij rijdt mondjesmaat weg bij de McLaren-coureur, maar die maakt al relatief vroeg een pitstop. Op dat moment heeft hij een achterstand van zo’n zes seconden, wat na de pitstop van Leclerc nog maar zo’n twee seconden is. Piastri moet dan nog even afrekenen met Alexander Albon, maar dringt dan stevig aan bij Leclerc. Bij het ingaan van ronde 20 van 51 schiet Piastri er met een strakke actie – en DRS – aan voorbij, neemt de leiding en begint dan aan misschien wel de grootste uitdaging voor een coureur: die leidende positie tot het einde blijven verdedigen.
Oscar Piastri en Charles Leclerc vochten een heerlijk gevecht uit in Azerbeidzjan.
Foto door: Dom Romney / Motorsport Images
Wie herinnert zich niet dat beeld van Piastri en Leclerc bij het uitkomen van bocht 16? Beide coureurs laten de achterkant van hun auto dwars gaan, een teken dat ze allebei op de limiet zitten en dat tot zo goed als aan het einde van de Grand Prix. Ronde na ronde blijft het gat minder dan een seconde. Waar kun je nog meer om vragen als F1-fan? In de absolute slotfase zijn de rollen omgedraaid ten opzichte van die openingsstint: Piastri heeft zijn banden goed gehouden en rijdt weg bij Leclerc om zijn tweede F1-zege op te eisen. Het toont aan dat Piastri zijn hoofd onder dit soort moeilijke omstandigheden koel kan houden – en twijfels over zijn bandenmanagement zijn ontnomen.
Gijs Leuvenink, Formule 1-redacteur Motorsport.com
Ik zal maar eerlijk zijn, ik kon als jonge F1-fan Lewis Hamilton niet luchten of zien. Daar is de laatste jaren wel verandering in gekomen. Tuurlijk, het is een opmerkelijke kerel, maar wel eentje die bijzonder goed kan sturen. Hij is immers niet voor niets een zevenvoudig wereldkampioen. Als je naar de onboardbeelden van zijn dominante tijd bij Mercedes kijkt, zie je hoe soepel hij rijdt. Dat kan ik enorm waarderen. Keek je bij bijvoorbeeld naar Nico Rosberg, dan zag je veel meer worstelingen.
Ik vond het daarom best opmerkelijk dat Hamilton al meer dan twee jaar geen race had gewonnen. Voor een uitstekende coureur als Hamilton is dat een veel te lange periode. Mercedes had uiteraard de zaakjes nauwelijks voor elkaar, maar als George Russell met de auto kan winnen, dan kan hij het ook. En gelukkig gebeurde dat ook. In een ongekend sterke race op Silverstone reed Hamilton naar een prachtige zege, 945 dagen sinds zijn vorige in Jeddah in 2021. Het massaal aanwezige thuispubliek stond ronden lang hun held naar de zege te juichen. En terecht. Het was al zolang geleden dat hij een race won en dan ook nog voor de Britse fans én in zijn laatste jaar als Mercedes-coureur. Het maakte het plaatje compleet. Op het podium en tijdens de festiviteiten na de race spatte de blijdschap van het gezicht van de 39-jarige rijder af. Het voelde voor hem en voor het Britse publiek als de perfecte race.
Lewis Hamilton pakte dit jaar eindelijk weer een zege.
Foto door: Andy Hone / Motorsport Images
In België won hij weer, zij het ditmaal dankzij een diskwalificatie van teamgenoot Russell. Het waren de hoogtepunten in een verder vrij teleurstellend seizoen voor Hamilton. En ook dat had ik toch liever anders gezien. Het laatste jaar bij Mercedes had vrolijker moeten eindigen. Gelukkig zien we de rijder uit Stevenage nog bij Ferrari terug. Mocht hij daar zijn achtste wereldtitel halen, dan denk ik dat er weinig mensen zijn die zullen ontkennen dat Hamilton The GOAT is.
Source: Motorsport