De lezersbrieven, over slachtoffers en daders, de gevolgen van stakend zorgpersoneel, het snotterseizoen, falend toezicht bij Cordaan, de reclame-industrie, het nadeel van e-books, Pipi Langkous en wat Diederik Samsom over het hoofd ziet.
De aandacht voor Gisèle Pelicot, en hoe dit laat zien dat seksueel misbruik niet achter gesloten deuren, maar voor gesloten ogen gebeurt, is ontzettend belangrijk. Maar de Franse media schrijven ook dat Gisèle van slachtoffer náár held ging. Alsof de twee rollen tegenovergesteld zijn, of een ontwikkeling van het een naar het ander.
En zo komt er helaas toch weer zwakte, falen, schaamte en schuld te liggen bij iedereen die een slachtoffer is. Terwijl Gisèle juist laat zien dat slachtoffers niet minderwaardig zijn. Ze is een slachtoffer én een held.
Kim de Zwaan, Den Haag
Alle verzorgende en verpleegkundigen moeten ook gaan staken. En dit keer niet naar het Malieveld met gekke neuzen op of met een fluitje, maar gewoon ál het werk neerleggen. Binnen een paar seconden of minuten zullen er veel patiënten overlijden. Ben benieuwd hoelang wij moeten staken voor een betere cao.
Onno Bank, verpleegkundige, Ouderkerk aan de Amstel
Bij alle kritiek op de oorlog in Gaza: wanneer krijgt Israël de credits voor het ten val brengen van Assad in Syrië? Ook voor Libanon gloort er weer hoop nu de staat-in-de-staat Hezbollah is onthoofd en gedecimeerd. Wordt het islamitische regime in Iran de volgende dominosteen die omvalt als gevolg van militaire aanvallen van de Joodse staat?
Conny Copijn, Groningen
Wie beweert dat dit kabinet geen deuk in een pakje boter schopt, heeft buiten minister Barry Madlener gerekend. Hij maakt verkiezingsbeloften waar: op het traject Lelystad-Noord-Ketelbrug mag de automobilist het gaspedaal intrappen tot maar liefst 130 km per uur – een snelheid die, zoals bekend, beter aansluit bij de ‘beleving van de automobilist’. En de tijdwinst die daarmee wordt geboekt... Hou je vast: 23 seconden.
Mochten we ooit een republiek worden: Madlener for president!
Daniël Janssen, Bussum
In het artikel over de MRI-scan voor vrouwen met dicht borstklierweefsel, zegt staatssecretaris Karremans het ook ‘pijnlijk’ te vinden niet met een druk op de knop de oplossing te kunnen geven voor het probleem.
Weet u wat werkelijk pijnlijk is, meneer Karremans? Dat vrouwen overlijden door het uitblijven van de juiste diagnostiek daarover.
Els Jungschleger, Maastricht
Nu het snotterseizoen alweer een paar maanden oud is, valt het mij op dat ook dit jaar het gebruik van zakdoeken aan populariteit heeft moeten inboeten. In een coupé van de gemiddelde spitstrein duren de snotterstiltes hoogstens een seconde of tien. Ik probeer er geen aandacht aan te besteden, of de schoonheid van de vele snottervarianten (er bestaat een uitgebreid scala aan gesnotter: van de korte, snelle, nerveuzige snottertjes tot de langdurende, uit grote diepte voortkomende snotter) in te zien, maar over het algemeen werkt het geluid me op de zenuwen.
Dus aan alle stugge snotteraars (dit geldt niet alleen voor de treinsnotteraars, ook voor die in andere publieke en private ruimtes): neem een zakdoek – er bestaan papieren wegwerpversies, of wasbare katoenen exemplaren, ze doen beide even goed hun werk – mee voor je de deur uit stapt. Dit maakt het leven voor uw omgeving een stuk aangenamer.
Wout Bakker, Amsterdam
Is het echt nodig om het in een overzicht van indrukwekkende sportprestaties in 2024 een paar alinea’s over voetbal te hebben, terwijl dit jaar op dat gebied zo weinig tot de verbeelding sprak dat er op een winst van 36 jaar geleden geteerd moet worden?
Zou het in plaats daarvan niet interessanter zijn om terug te blikken op de geweldig succesvolle Paralympische Spelen? Vierde op de medaillespiegel! Een 100 meter sprint met een volledig Nederlands podium. Meer inspirerende verhalen dan er in een ingezonden brief passen. Zeker in een artikel dat ook de maatschappelijke waarde van topsport en sport ‘in de breedste zin van het woord’ wil belichten een spijtige omissie.
Niels de Rooij, Zeist
Zo’n zestig, zeventig jaar geleden wisten gemeentebesturen van gekkigheid niet hoe ze de binnensteden autovriendelijk moesten maken. Grachten werden gedempt, historische panden werden gesloopt. Als de heilige koe maar vrij baan kreeg.
Nu zijn we in een omgekeerde wereld beland en weten gemeentebesturen van gekkigheid niet hoe ze diezelfde auto de stad weer uit moeten jagen. Nieuwe huizen worden opgeleverd zonder parkeergelegenheid, een dagje met de auto naar de stad is niet te betalen. In Leiden worden gesloten winkels in hoog tempo omgetoverd in horecagelegenheden. Op zomerse dagen is het centrum bezaaid met terrassen waarop mensen voor zich uit starend zitten te ‘genieten’. De weekmarkten op woensdag en zaterdag brengen nog wat dagelijks leven in de brouwerij. Maar net als de winkels dreigen ook die te verdwijnen, aangezien de boven ons gestelden hebben besloten dat de kooplieden binnenkort alleen met onbetaalbare elektrische bussen en vrachtwagens de stad in mogen om te lossen en te laden.
Als ik in het centrum loop, denk ik steeds vaker: woon ik in een stad of in een soort Efteling voor studenten?
Annemieke Pelt, Leiden
Het is goed misgegaan bij Cordaan. Op maar liefst vier pagina’s tracht een artikel dit tot voor kort publieke geheim openbaar te maken. Er zijn verwijzingen naar onvoldoende sturing vanuit het management en bestuur. Wat ontbreekt is de link naar het toezicht. Elke zorginstelling heeft een raad van toezicht. Vijf of zes goedbetaalde mensen die het reilen en zeilen, naast het bestuur, in de gaten (horen te) houden. Bij Cordaan zijn er maar liefst twee toezichthouders met de portefeuille kwaliteit en veiligheid.
Het is mij, als oud-verpleegkundige, al jaren een doorn in het oog dat deze raden nauwelijks verpleegkundigen of verzorgenden toelaten, nota bene xperts bij uitstek als het gaat om goede zorg. Maar al te vaak zie je de ‘broodtoezichthouder’; met commissariaten her en der in het land. Er is sprake van een old boys/girls network, met vaak mensen zonder zorgkundige achtergrond.
Het is tijd voor een radicale omslag in de samenstelling van deze raden van toezicht, waardoor misstanden als bij Cordaan voorkomen worden.
Peter Bakens, Den Haag
Wat een topacteur is Frank Lammers. Maar hij is ook al jaren het vrolijke gezicht van de Jumbo om zo veel mogelijk mensen naar de supermarkten te trekken waar ze (volgens zijn vrolijke fimpjes) met karrenvol boodschappen uitkomen.
We vinden Tata Steel, terecht, zeer gevaarlijk voor mens en omgeving in Velsen. Maar wat te denken van de reclame-industrie? De zogenaamde ‘reclamejongens’ zorgen goedbetaald ervoor dat hun ‘doelgroep’, wij allemaal, zo veel mogelijk consumeren alsof we nooit gehoord hebben van te veel vet, suiker, zout en bermen vol plastic.
We leven in een tijd waarin het (als je dat kunt) handig is net te doen alsof je dom bent. Sorry, ik kom uit een domineesgeslacht en moest even een kerstpreek maken. Iedereen ondanks alles een fijn kerstfeest.
Benne Holwerda, Groningen
Wij hebben met elkaar afgesproken dat we het voortaan hebben over ‘tot slaaf gemaakte mensen’ in plaats van slaven. Het stuit mij tegen de borst om nog steeds te lezen over ‘ongedocumenteerden’. Geef hen een menselijker naam in onze krant.
Dirk van den Bosch, Spijkerboor
Graag wijs ik Frank Rijckaert op het uitstekende artikel van Bram Vermeulen over de winning van nikkel voor de productie van de lithiumbatterij waar zijn e-reader op werkt. Dat dergelijke elektronische apparatuur het conventionele medium van het boek vervangt en daarmee beter zou zijn voor het milieu, is een verhaal dat allang naar het rijk der fabelen is verwezen.
Sven Schellekens, ’s-Hertogenbosch
Toegegeven, het was een prachtige cartoon van Bas van der Schot, maar het blijft een wijdverbreid misverstand dat dit (‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan’, red.) een citaat is van Pippi Langkous. Astrid Lindgren heeft Pippi wel veel andere mooie uitspraken laten doen.
Tineke Jorissen-Wedzinga, Amsterdam
Diederik Samsom vraagt zich in zijn column af: ‘Kunnen onze vermoeide maatschappijen de razendsnelle energietransitie aan, zonder grote ongelukken?’
Helaas, deze ongelukken gebeuren allang. Zijn zij misschien niet groot genoeg voor Samsom? Deze week nog was dat in een sterke aflevering van VPRO’s Frontlinie te zien, plus in een reportage in de Volkskrant. Deze toonden hoe nikkelwinning in Nieuw-Caledonië leidt tot een zwaar beschadigd landschap en een verdeelde samenleving met grote verliezers (nikkel is een cruciaal onderdeel van de batterijen die nodig zijn voor de energietransitie).
Vergelijkbare verhalen zijn te vertellen over lithiumwinning in Chili (en binnenkort over Europa: Servië, Portugal, het Sami-leefgebied in Zweden) en kobalt in de Democratische Republiek Congo. Een snelle energietransitie die niet wordt ondersteund door een zeer stevige inzet op sociaal en ecologisch verantwoord gebruik van hulpbronnen lost de problemen van onze ‘vermoeide wereld’ niet op en zal deze zelfs op sommige plekken verergeren.
Het ook in de krant van donderdag besproken rapport van Ipbes (Intergouvernementeel Platform voor Biodiversiteit en Ecosysteemdiensten) wijst op de noodzaak van een andere oplossingsrichting: het anders inrichten van onze economieën en het aanpassen van ons consumptiepatroon.
Ik zou daaraan willen toevoegen: in het bijzonder van diegenen die ver bovengemiddeld consumeren. De door hem aangehaalde Malthus zag, zegt Samsom, het menselijke vermogen tot innoveren over het hoofd. Wat beiden over het hoofd zien is die andere oplossing: herverdelen.
Gemma van der Haar, Wageningen
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant