een zoveelste man lag in zijn woning jaar in jaar uit te sterven hij stierf en stierf maar vond in niemands ogen de dood
een, twee, drie, vier, soms zelfs acht jaar
hoe we het betreuren dit stille sterven geruisloos en onopgemerkt aan de andere kant van onze muren
in bedden, op banken vlak onder het venster onzichtbaar voor de blikken van voorbijgangers instanties die het negeren negeerden buren die ten slotte weer doorliepen
sterven en sterven onder een deken van ongeopende post jaargangen buurtkrantjes en flyers van vermiste katten die ondertussen alweer terecht zijn
hoe graag willen we iedereen zien in onze levenswandel aan de andere kant van de galerij
geen stil leven dat naadloos overgaat in de dood in ons midden
we willen er zijn voordat de eenzaamheid het van ons overneemt en als enige getuige de laatste adem gadeslaat
we willen op tijd zijn voor een moment waarop we kunnen meeleven een adres waar we bloemen kunnen laten bezorgen
Source: NRC