De lezersbrieven, over aandacht voor oorlogen en rampen, lijstjes, watjes, Henk Kamp, de taken van een vader en olijfolie.
Vooral uit milieuoverwegingen lees ik de Volkskrant niet op papier maar digitaal, en om dezelfde reden boeken als e-boek. Maar bij de bespreking van boeken in de krant staat slechts de prijs van het papieren boek vermeld. Het lijkt mij daarom wenselijk om daarnaast ook de prijs van de digitale versie te vermelden.
Dat is niet alleen goed voor het milieu, maar ook voor de portemonnee. Als voorbeeld heb ik de prijzen van de lijst van de 58 beste boeken van 2024 in de krant van 14 december vergeleken met die van de digitale boeken. Van de 58 boeken vond ik er 49 die ook als e-boek zijn verschenen. Aanschaf van deze boeken kost 1.286,53 euro op papier en 663,54 euro digitaal.
Een verschil van 622,99 euro, bijna de helft voordeliger!
Frank Rijckaert, Doetinchem
Enkele jaren geleden was ik verantwoordelijk voor de communicatie van een internationale hulporganisatie. In die periode heb ik, evenals collega’s bij andere hulporganisaties, regelmatig geprobeerd om media-aandacht te krijgen voor Syrië. Via lokale contacten konden wij persoonlijke verhalen en beeldmateriaal leveren. Hier was echter geen belangstelling voor. De reden: de oorlog in Syrië werd niet meer beschouwd als ‘nieuws’.
Wanneer oorlogen en rampen in de vergetelheid raken, wordt het ook moeilijker fondsen te werven voor humanitaire hulp en wordt de lokale bevolking nog zwaarder getroffen.
Fijn dat Pieter Klok in zijn De week van de hoofdredacteur (14/2) benadrukte hoe belangrijk het is dat oorlogen media-aandacht blijven krijgen, maar hij maakt zich er in zijn argumentatie voor het uitblijven van aandacht voor Syrië te gemakkelijk vanaf. Humanitaire organisaties die vertegenwoordigd zijn in het gebied, zijn altijd bereid om materiaal te leveren of om media in contact te brengen met de lokale bevolking, maar dan moeten de media dit wel willen.
It takes two to tango.
Anne de Graaf, Amsterdam
Echt, lijstjes: het hoeft niet. Doe eens gek. Verras me in december 2025 met een krant zonder lijstjes.
Paulien Jansen, Nijmegen
In haar column deed Marcia Luyten ook haar duit in het zakje van die vermeende gemakzuchtige en weinig weerbare Nederlandse werknemer van wie 20 procent zou kampen met burnoutklachten. Nederland als wereldkampioen kwetsbaarheid en laissez-faire. Ik moest toch even denken aan de andere kant van dezelfde medaille.
In het weekblad Intermediair verscheen ooit een artikel met de titel ‘Sommige managers krijgen geen maagzweer, maar delen hem uit’. Tijdens mijn loopbaan als gezondheidszorgpsycholoog-psychotherapeut (BIG) en onder meer als wetenschappelijk onderzoeker werkzaam op de Radboud Universiteit (toen nog KU geheten) Nijmegen, heb ik veel gemotiveerde cliënten met een hoge werkbetrokkenheid gezien, die slachtoffer waren van gebrekkig of zelfs beschadigend management.
Sommigen van hen hadden jarenlang het uiterste van zichzelf gevraagd en raakten overspannen, uitgeput of depressief. Niet bepaald ‘watjes’.
Ruud Joppen, Nijmegen
Donderdag is er in de Volkskrant plaats ingeruimd voor Henk Kamp, voormalig minister van Economische Zaken om zijn straatje schoon te vegen. Ik heb de aardbeving van augustus 2012 persoonlijk meegemaakt en zoiets hoop ik nooit meer mee te maken. Ik ging heen en weer terwijl mijn plafond stilstond. Een zeer angstig moment.
Toch heeft deze minister het voor elkaar gekregen om de gaswinning niet omlaag te brengen, maar om die in 2013 tot recordhoogte te laten stijgen. Vooral voor de zeer winstgevende export. Ik vind het prima dat zo iemand niet strafrechtelijk vervolgd wordt, maar geef hem geen ruimte om zijn rotsmoesjes te debiteren in mijn Volkskrant.
Gelukkig waren zijn opvolgers uit beter hout gesneden.
Marten Lenstra, Middelstum
Wat een rare zin in het interview met schrijver Gilles van der Loo: ‘Hij zorgt daarnaast voor twee kleine kinderen, die hij elke dag van en naar school brengt’. Zijn het zijn kinderen? De kinderen van de buren? Of is hij gewoon vader van twee kinderen en hoort dat naar school brengen er gewoon bij? Deze formulering roept bij mij alleen maar meer vragen op dan dat het iets toevoegt aan het feit dat hij ouder is met de taken die daar bij horen.
Suzanne van Gaelen, Amsterdam
Een zin in vrijwel alle recepten van de Volkskeuken luidt: ‘Een gulle scheut olijfolie’. Alsof olijfolie moet en betaalbaar is voor het volk. Zonnebloemolie of margarine kan ook, kan deze flauwekul stoppen?
Chris Mulder, Amsterdam
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant