is hoofdredacteur van de Volkskrant.
Hoewel elektrische auto’s niks uitstoten, gaat de productie ervan gepaard met allerlei onethische praktijken.
Wie had gehoopt met de aanschaf van een elektrische auto voortaan met een schoon geweten rond te rijden, komt bedrogen uit. Bezitters van een Tesla moeten leven met de gedachte dat ze bijdragen aan de glorie en het kapitaal van een van de trouwste bondgenoten van Donald Trump, Elon Musk. Het geld dat ze aan hun auto besteden, belandt bij een man die de elektrische auto vleugels gaf, maar tegenwoordig het liefst autocraten steunt en sponsort.
En dat is niet de enige belasting voor het geweten van de elektrische rijders. Hun auto stoot weliswaar niets uit, maar bij de winning van de benodigde grondstoffen wordt vaak een spoor van vernieling aangericht. Bij de winning van nikkel bijvoorbeeld – een onmisbaar metaal in oplaadbare batterijen – wordt het milieu vervuild en bos gekapt. Het kost ook veel energie, die vaak met fossiele brandstoffen wordt opgewekt.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Nog niet zo heel lang geleden, drie jaar om precies te zijn, leek het erop dat juist Musk het goede voorbeeld wilde geven. Tesla presenteerde plannen om een nikkelmijn over te nemen op Nieuw-Caledonië, een Frans eiland in de Stille Oceaan. Zo hoopte het bedrijf schoon en duurzaam grondstoffen te kunnen winnen. Toen de plaatselijke bevolking in opstand kwam, omdat de mijnen hun leefomgeving vervuilden, gaf Tesla zijn plannen op.
Dat is jammer, want in de ideale wereld voelen autofabrikanten zich verantwoordelijk voor de hele keten. Alleen zo kan een duurzame productie gegarandeerd worden.
Nu zijn elektrische autofabrikanten, net als andere batterijgebruikers, via toeleveranciers en tussenhandelaren overgeleverd aan de grillen en misstanden van de internationale grondstoffenmarkt. Voor elke batterij is ook kobalt nodig, dat voor het grootste deel (60 procent) uit Congo komt, waar rebellen strijden om de mijnen en het metaal vaak onder erbarmelijke omstandigheden wordt gewonnen.
Met de handel in accugrondstoffen wordt vaak ook economische ongelijkheid in de hand gewerkt. De winst ervan komt lang niet altijd terecht bij de lokale bevolking, die wel de prijs betaalt, zoals het verhaal van de nikkelmijnen in Nieuw-Caledonië laat zien. De toenemende afhankelijkheid van accu’s leidt bovendien tot een steeds grotere afhankelijkheid van China, dat op het gebied van de benodigde zeldzame aardmetalen een veel sterkere positie heeft.
Het laat eens te meer zien dat consuminderen, en dus minder grondstoffen gebruiken, de beste en snelste weg naar een duurzame samenleving is. Dat neemt niet weg dat het ook nog steeds een heel goed idee is om het – bij voorkeur wat kleinere – wagenpark te elektrificeren, maar het zou mooi zijn als de ontwikkeling van een duurzame productieketen daar gelijke tred mee houdt.
De Europese auto-industrie die moeite heeft om de concurrentiestrijd te winnen van Amerikaanse en Chinese autobouwers, zou zwaar moeten inzetten op verantwoord grondstoffengebruik. Om vervolgens niet alleen afhankelijk te zijn van het geweten van Europese autokopers, zou de Europese regelgever ervoor moeten zorgen dat duurzaam geproduceerde auto’s ook een concurrentievoordeel krijgen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant