Een oorlogscorrespondent krijgt te horen dat ze een agressieve vorm van kanker heeft. Ze wil haar lot in eigen hand houden en vraagt een oude vriendin om hulp. Pedro Almodóvars The Room Next Door neemt het onderwerp serieus, maar laat ook veel ruimte voor humor.
schrijft voor de Volkskrant over film.
Hoe ouder hij wordt, hoe vaker de films van Pedro Almodóvar gaan over ziekte en sterfelijkheid. In interviews spreekt de Spaanse regisseur regelmatig over zijn angst voor de dood. Filmmaken is voor hem een vorm van therapie, zei hij vorige week in het filmvakblad Screendaily: ‘Ik denk er elke dag aan dat ik weer een dag ouder ben geworden.’
Dat klinkt misschien deprimerend, maar zo pakt het helemaal niet uit. De 75-jarige Almodóvar (Hable con ella, Todo sobre mi madre, Dolor y gloria) bezweert zijn angsten met kleurrijke, geestige en uiteindelijk ook optimistische films – eigenlijk net zoals aan het begin van zijn carrière, alleen nu met een extra dosis melancholie. En in een andere taal: voor het eerst nam Almodóvar, na een paar korte films om te oefenen, een speelfilm op in het Engels.
Vanzelfsprekend wist hij daarvoor twee acteerdiva’s te strikken. Tilda Swinton speelt Martha, een New Yorkse oorlogscorrespondent die te horen krijgt dat ze aan een agressieve vorm van kanker lijdt. Ze roept de hulp in van Ingrid (Julianne Moore), een oude vriendin met wie het contact toevallig net weer is hersteld. Martha heeft een plan en iemand moet haar bijstaan.
Voordat ze wegkwijnt, wil Martha er zelf een eind aan maken. Ze heeft al een illegale zelfmoordpil bemachtigd, maar wil niet helemaal alleen vertrekken. Ingrid hoeft niets te doen, legt ze uit, alleen maar te aanwezig zijn in hetzelfde huis. In een andere kamer.
Het verzoek zit Ingrid niet lekker: ze wil niets weten van de dood. Toch vindt ze dat ze Martha’s wens moet respecteren. De vrouwen vertrekken naar een prachtig vakantiehuis in Woodstock, dat Martha heeft gehuurd om haar laatste weken in de natuur door te brengen.
Of het werkt, Almodóvar in het Engels? Het is even wennen aan de directe, weinig subtiele dialogen. Maar Swinton en Moore weten wel raad met hun tekst en schaven behendig de harde randjes van hun wat hoekige personages. Bovendien is al snel duidelijk dat The Room Next Door ook een milde satire is. Almodóvar neemt het onderwerp serieus, maar laat veel ruimte voor humor.
Natuurlijk speelt de aankleding weer een hoofdrol, van felgekleurd designmeubilair tot de benijdenswaardig mooie truien van de actrices. Almodóvar is zoals altijd een curator die zijn persoonlijke smaak door de film strooit – de vrouwen kijken naar films van Buster Keaton en bespreken een boek dat vorig jaar verscheen (Erotic Vagrancy, over de verhouding tussen Elizabeth Taylor en Richard Burton).
Zo bestrijdt Almodóvar neerslachtigheid met schoonheid. Een succesvolle strategie, die een prachtige film oplevert, bekroond met de Gouden Leeuw op het filmfestival van Venetië.
Drama
★★★★☆
Regie Pedro Almodóvar
Met Julianne Moore, Tilda Swinton, John Turturro
110 min., in 53 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant