Zo in de donkere dagen voor Kerstmis krijgt men maar al te vaak gedachten waar men zich verre van moet zien te houden, bijvoorbeeld over de zin van het leven. Het is dan zaak onmiddellijk iets nuttigs of leuks te gaan doen, zoals was in de droger stoppen, of de consumentengids lezen, vooral de rubriek ‘Zo kan het ook’, die louter optimisme en levensvreugd opwekt: ‘Mevrouw Miep Zwikkema uit Jutrijp kocht in 1976 een broodrooster van het merk Vendex. Na bijna vijftig jaar trouwe dienst brak het schuifje af. Ten einde raad ging mevrouw Zwikkema met haar broodrooster langs bij ijzerwarenbedrijf Hoekstra in Sneek, waar verkoper Wybe Hoekstra Jr. er kordaat een nieuw schuifje op zette. Kosteloos! Ja, laat ze maar schuiven, in Sneek!’
Over de auteur
Sylvia Witteman schrijft voor de Volkskrant columns over het dagelijks leven.
Na zoiets kan ik er weer helemaal tegen, maar sinds kort liggen mijn katten dwars. Mijn oude kat krijgt, om gezondheidsredenen, ander eten dan mijn jonge kat. Door een akelige speling van het noodlot willen allebei de katten liever het eten van de ándere kat hebben. Ik moet daarom verhinderen dat ze elkaars bak leegschrokken. Omdat die oude kat heel langzaam eet, duurt dat zowat een kwartier.
Ik zit dan midden in de keuken, op een stoel, tussen die twee redeloze kutbeesten. Ik kan helemaal niets anders doen dan toekijken, want als ik even afgeleid raak door mijn telefoon, of die verrukkelijke consumentengids, dan storten die katten zich muisstil en razendsnel op elkaars eten.
Dus zit ik daar, drie keer per dag een kwartier, overgeleverd aan mijn eigen gedachten. Er komen de akeligste herinneringen bij me boven. Hoe vreselijk het was toen ik, als kind, vroeg in bed lag (want dat was ‘gezond’) en dat ik, klaarwakker, andere kinderen, van ruimdenkender ouders, nog vrolijk hoorde buitenspelen. Hoe ik, toen ik 10 jaar was, heel lang had gespaard voor een prachtige, wijnrode vulpen, die ik vervolgens na drie dagen ergens ben verloren. Voorgoed.
Dat ik eens, samen met mijn zoontje, machteloos moest toezien hoe een eendenkuiken door een reiger werd opgevreten. Hoe ik, met datzelfde zoontje in mijn kielzog, in 2009 onze platgereden kater Ziggy moest oprapen van het asfalt van Marion Lane te Bethesda, Maryland, waar we toen woonden, en begraven in de tuin van ons schattige huisje op nummer 7807 aan diezelfde Marion Lane, waar ik nog steeds heimwee naar heb. (Ik bekijk het wel eens op Google. Dat helpt niet.)
Dit soort gedachten heb ik dus, drie kwartier per dag, met aan weerszijden die knarsend brokjes etende, vals naar elkaar loerende katten. En dan ben ik aan de zin van het leven nog niet eens toegekomen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant