Vorige week las ik een opiniestuk over oorlogsgeweld. Vooral mannen zijn daar het slachtoffer van, stelde de auteur; die willen helemaal niet naar het front, maar ze worden van jongs af aan geïndoctrineerd dat mannen nu eenmaal moeten vechten. ‘Vrouwen kunnen net zo gewelddadig zijn als mannen, maar ook in West-Europa wordt geweld gezien als een mannentaak. (...) het is geen natuurwet, het is genderongelijkheid.’
Ik moest even nadenken over deze nieuwe toevoeging aan de schanddaden van het patriarchaat. Worden mannen echt geïndoctrineerd om te vechten? En door wie dan? Door hun ouders? Op school? In geheime genootschapjes waar wij, vrouwen, geen weet van hebben en waar de jongens als peuters elkaar al met kleine boksbeugeltjes te lijf moeten?
Over de auteur
Sylvia Witteman schrijft voor de Volkskrant columns over het dagelijks leven.
‘Ben jij geïndoctrineerd om te vechten?’, vroeg ik aan mijn oudste zoon. ‘Nee’, antwoordde hij. ‘De aandrang om te vechten komt door de testosteron. Daardoor wil je soms gewoon heel graag iemand in elkaar slaan.’ En, met een blik op mijn gezicht: ‘Ik dóé het niet hoor.’
Testosteron, dus. Precies wat ik al dacht. Mannen hebben daar 10 tot 20 keer meer van in hun lichaam rondwaren dan vrouwen. Het is een interessant hormoon, dat niet alleen vechtlust aanwakkert, maar er ook voor zorgt dat mannen altijd weten waar het expansievat zit, en dat ze alle merken auto’s van elkaar kunnen onderscheiden. Vrouwen herkennen alleen de Fiat Multipla, namelijk aan die rare vetrol onder de voorruit.
‘Vrouwen kunnen net zo gewelddadig zijn als mannen.’ Vast wel. Alleen: ze zíjn het bijna nooit. Ja, een vrouw wil een enkele keer nog weleens iemand vermoorden, maar zelfs dat gaat er meestal kalmpjes aan toe: niet met bommen en granaten, maar met een zo’n ring aan hun vinger die met een klepje open kan, en dat ze er dan tersluiks, met een vals glimlachje, een portie gif uit laten vallen, in het kopje thee van het slachtoffer.
Afgezien daarvan is er maar één misdaad waarin vrouwen niet zwaar ondervertegenwoordigd zijn, en dat is winkeldiefstal. Waarom is dat zo? Ik kan wel een paar redenen bedenken. Ten eerste hoef je er geen geweld voor te gebruiken. Ten tweede: vrouwen hebben een lange geschiedenis van financiële afhankelijkheid achter de rug. Als je zelf geen geld verdient en toch een doos kersenbonbons wilt hebben, of een ring met een gifklepje, is stelen natuurlijk een handige optie. Het zou mij niets verbazen als het aantal winkeldiefstallen door vrouwen terugloopt naarmate ze meer gaan verdienen.
Winkeldiefstal is, kortom, wél de schuld van genderongelijkheid. Maar vechten niet. Jammer, want anders was er wat aan te doen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant