De lezersbrieven, over goedkope boeken, hoopgevende rebellenleiders, een run op de prepshops, de overwinning van de zachte krachten en dienende burgemeesters.
Wat is er toch gebeurd met het de-escalerend vermogen van de grote leiders der aarde? Waarom lijken de uitspraken van een tot voor kort onbekende, nota bene op de Europese terroristenlijst staande rebellengroepleider momenteel meer hoop te geven dan de duistere taal die de secretaris-generaal van de Navo vandaag de dag hanteert?
En hoe kan het zijn dat de EU duidelijke voorwaarden stelt aan een gesprek met die rebellengroep – ‘geen radicalisering, geen vervolging van minderheden, geen wraak, geen terrorisme’ – terwijl diezelfde EU een oorlogvoerende staat blijft steunen waarvan gerenommeerde instellingen concluderen dat die hetzelfde rijtje al meer dan een jaar op genocidale schaal schendt?
Is het niet tijd om 2 à 3 procent van het bbp aan de-escalerende ideeën en maatregelen te besteden?
Bram Vreven, Den Haag
Jarenlang hebben we kunnen genieten van de columns van Sylvia Witteman. Boeken zijn niet langer een kostbare aanschaf, zegt ze, zoals in de tijd van Emants en Couperus. Ze zijn voor iedereen beschikbaar, online, in de straatbieb, op het nachtkastje van vrienden. Een gelezen boek was nog nooit zo goedkoop. Maar ook schrijvers (columnisten), uitgeverijen en boekhandels moeten leven, en dat kan door een nieuw boek aan te schaffen. Stap de boekhandel in, struin rond, lees een paar pagina’s, vraag advies. Je hebt er meer keus dan in de buurtboekenkast of het nachtkastje van vrienden.
Stefan Paauwe, Eelde (vergeten auteur van Nooit meer terug)
Na de alarmerende toespraak van Navo-chef Rutte waarin hij ons als passieve vredesverslaafde puppies met de neus in de eigen drol drukte, liep het storm in de prepshops. De noodpakketten waren niet aan te slepen. Ik wacht nog even op de aanbiedingen bij de Action, China zal zich dit buitenkansje ongetwijfeld niet laten ontgaan.
Rosalie van Woerkom, Teylingen
Je moet van de prepshop niet meer maken dan het is: een kampeerwinkel. Costa Elfy, Fullerton, Californië
Terecht blijft de krant aandacht schenken aan Gaza: ‘Droom er maar niet van terug te keren.’ Zo lieten Israëlische soldaten zich uit.
De Israëlische samenleving krijgt op enig moment te maken met de terugkeer in haar midden van al die soldaten, als (getraumatiseerde) uitvoerders van een verschrikkelijke strafexpeditie, met blijvende impact voor die samenleving. Was het niet véél beter geweest als Israël op de Hamas-aanval had gereageerd met:
‘Zijn jullie zo boos dat jullie zúlke verschríkkelijke dingen deden. We moeten nu meteen gaan praten.’ Van een dergelijk besluit zou de wereld pas werkelijk hebben opgekeken.
Onze bekende dichter Henriette Roland Holst schreef eens: ‘De zachte krachten zullen zeker winnen in ’t eind.’ En nu, nu de reactie allesbehalve ‘zacht’ was, maar meedógenloos, zit Israël met een wereldwijd enorm geschade reputatie. De Israëlische minister-president en zijn (voormalige) minister van Defensie worden verdacht van oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid. De uitlating van minister Gallant: ‘We are fighting against human animals’, we vechten tegen beestmensen, en we zullen hen als zodanig behandelen, belooft weinig goeds in de rechtszaal.
Willem van Tongeren, Twello
Het feit dat de kamer waar Femke Halsema werd geïnterviewd de ‘damessalon’ is genoemd heeft waarschijnlijk niets te maken met Halsema, of ‘kleine woordjes’. Een aantal eeuwen lang was het bij de elite gebruikelijk dat de vrouw des huizes een eigen ruimte had waar zij haar (veelal vrouwelijke) gasten ontving, de ‘damessalon’. Overigens werd die ruimte vaak niet alleen gebruikt voor puur sociaal contact, maar werden daar door de vrouwen ook zaken aangaande liefdadigheid, cultuur, en later ook (emancipatie) politiek besproken – soms tot afgrijzen van de autoriteiten.
Harm Manders, Helmond
Een prachtig interview met Femke Halsema. Waar hoor je nu nog een uitspraak als: ‘Het belang dat ik dien is veel groter dan ik zelf, het belang om de democratische en rechtstatelijke instituties te verdedigen en overeind te houden.’ Daar kunnen vele politici en burgers in dit land een voorbeeld aan nemen.
Jelle Witteveen, Groningen
Op 30 augustus dit jaar kreeg het album Wild God van Nick Cave vijf sterren van de Volkskrant. Verdienen de veertig beste albums van 2024 (V, 16/12) allemaal zes sterren? Of moest Nick Cave na wat meer luisterbeurten in september toch wat sterren inleveren?
Pim Perquin, Alphen aan den Rijn
Het kabinet heeft de mond vol van integratie, desnoods afgedwongen met de knuppel of deportatie. Tegelijkertijd snijdt het diep in de grote motor van integratie: het onderwijs. De helft van de 1,2 miljard euro aan bezuinigingen treft het primair en voortgezet onderwijs. Meer dan 300 miljoen euro wordt gesnoeid in programma’s voor kansengelijkheid en thuiszittende kinderen. Veel kinderen krijgen straks geen gymles meer. Geld om leraren te professionaliseren verdwijnt. Er wordt gesneden daar waar scholen de grootste reparatie van ongelijkheid kunnen uitvoeren: het vroegschoolse onderwijs.
Waar leren migrantenkinderen Nederlands? Op school. Waar wennen zij aan een andere omgang met lichamelijkheid? Bij de gymles op school. Waar krijgen kinderen uit arbeidersmilieus (zoals ikzelf) kansen om zich te ontwikkelen en door te groeien? Op school.
De school is de plek waar leraren kinderen uit verschillende culturen met elkaar leren omgaan. Het klaslokaal is een forum waar je leert om met elkaar in gesprek te gaan zonder meteen te vervallen in schelden en verwijten. Het is de plek waar je leert over je gedeelde geschiedenis en over hoe deze mensen over de hele wereld met elkaar in contact bracht, ook waar dat soms pijnlijk is.
Het is bovenal de plek waar je je talenten kan ontdekken en ontwikkelen, ook als je wieg niet in het rijkste huis stond. Dat legt bovendien verbanden met hun gezinnen – denk aan kinderen die optreden als tolk voor hun ouders. Bezuinigen op onderwijs is dus werkelijk het domste wat je kunt doen als je integratie wilt bevorderen.
Willem Halffman, docent aan de Radboud Universiteit, Nijmegen
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Source: Volkskrant