Politiemensen over die ene melding, wat er daarna gebeurde en hoe dat hun kijk op het vak heeft veranderd. Speurhondengeleider Jantine Boerrigter (47) zette in de zaak-Gino van der Straeten twee verschillende honden in.
is politie- en justitieverslaggever van de Volkskrant.
‘De verdwijning van de 9-jarige Gino van der Straeten, in de zomer van 2022, hield heel Nederland bezig. Ik moest met mijn twee speurhonden op vrijdagmiddag tijdens de spits vanuit Brabant met spoed naar Zuid-Limburg. De politie had daar een heel park afgezet waarin zoekteams kinderkleding hadden gevonden.
‘Bij het park zag ik veel mensen in gele hesjes met zoekstokken. Ze waren teruggeroepen totdat ik mijn werk had gedaan. Ik stelde de officier van dienst vragen over de gevonden kleren en maakte mijn hond klaar.
‘Kees is een speurhond menselijke geur, die voornamelijk wordt ingezet bij het zoeken naar vermiste personen. Ik bond Kees een halsband om met lampjes en een gps-tracker. Zelf deed ik mijn rugzak om met onder meer EHBO-spullen voor als ik medische handelingen moet verrichten. Twee politiemensen liepen met me mee.
‘Op de plek waar de kinderkleding was gevonden zei ik: ‘Ga maar zoeken’ en liet Kees los, die gestructureerd het park uitkamde. Ze blafte bij een achtergebleven zoekstok van het Veteranen Search Team omdat daar menselijke geur aan zit, maar Gino konden we niet vinden. De rest van de avond assisteerde ik mijn collega Roy, die alle zoekteams van professionals en burgers aanstuurde. Tegen middernacht reed ik met mijn honden naar huis.
‘De volgende ochtend moest ik er weer naartoe. Roy vroeg of ik in de commandowagen wilde komen. Hij deed de deur achter me dicht en zei: ‘Gino is gevonden.’ ‘Levend?’, vroeg ik. ‘Nee.’
‘Ik moest dat stilhouden totdat de familie was ingelicht en een persbericht uitging. Na het slechte nieuws ging een golf van machteloosheid door de zoekteams. Iedereen stond daar verbijsterd. Ik zei: ‘Lieve mensen, gooi je hesjes en rugzakken af, dat ruim ik wel op, en geef je emoties de ruimte.’ Leerkrachten die meezochten, vielen huilend in elkaars armen.
‘Daarna ging ik naar de plek waar Gino was gevonden, vlak bij het huis van de verdachte. Alles was afgezet, het wemelde er van de pers. Op het terrein stond een witte container van de forensische opsporing en iets verder werd Gino’s lichaam door collega’s in witte pakken onderzocht.
‘Ook ik trok zo’n wit pak aan, deed een mondkapje en schoenbeschermers om en liet de hond op de plaats delict kort aangelijnd snuffelen, om niemand te storen. Kees blafte twee keer bij voorwerpen die door de forensische collega’s werden veiliggesteld.
‘Het was voor iedereen zwaar, in die witte pakken in de hitte. Toen Gino’s lichaam werd weggereden, stopten alle collega’s even met hun werk en viel er een gewijde stilte. Echt zo’n kippenvelmoment.
‘De volgende ochtend gingen de forensische collega’s onderzoek doen in het huis van de verdachte. Ik moest er aan het werk met Ziva, mijn zedenhond, die is getraind in het opsporen van biologische sporen die jij en ik niet kunnen zien. Collega Alwin, ook een speurhondengeleider, ging mee en filmde waar Ziva liep en aansloeg.
‘We begonnen in de badkamer. Als Ziva een melding maakt, kan het zijn dat haar neus met de sporen is bevuild. Dan moet ze een halfuur in de auto met speciaal spul op haar neus waardoor ze hem schoonlikt. Daarna is ze weer inzetbaar. Ondertussen ging Alwins hond verder met het onderzoek, ze wisselden elkaar steeds af. De honden maakten meerdere meldingen, die we doorgaven aan de forensische collega’s. Dat ging urenlang zo door.
‘In zo’n gevoelige zaak wil je absoluut geen fouten maken en realiseer je je des te meer dat je hond geen robot is, je bent volledig afhankelijk van hoe die bewijs aanlevert. Dat geeft spanning. Een dier kan weleens een slechte dag hebben. Maar Kees en Ziva hebben dit heel goed gedaan.
‘Het bijzondere van mijn werk voor de Landelijke Eenheid is dat ik steeds met onbekende collega’s moet samenwerken. In zo’n heftige zaak als deze krijg je toch snel een hechte band. Iedereen liep op z’n tandvlees. Niemand had honger, maar toen ik ’s avonds een grote zak friet op de motorkap van een dienstwagen zette omdat niet iedereen in de overlegcontainer paste, was die in een mum van tijd leeg.
‘Het was de eerste keer dat ik zo lang achter elkaar heb gewerkt met beide honden: 55 uur in tweeënhalve dag, waarin ik drie keer heen en weer naar Zuid-Limburg moest. Als ik met Kees een heel bos uitkam, ben ik lang niet zo moe als na het zoeken met Ziva op een kleine, compacte, zeden-plaats delict. Dan ben je continu supergeconcentreerd.
‘Daarna komt het schrijfwerk, het opstellen van alle pv’s van je bevindingen. Je bent dagenlang in werkmodus, gefocust. Die woensdagavond kwam de ontlading. Ik zat thuis op de bank en keek naar de stille tocht voor Gino op tv. Ik zag al die witte ballonnen, de bloemenzee, al het verdriet. Ik hoorde de toespraak van Gino’s zus en het lied Fly. Toen ging ik stuk.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant