Bij een auto-ongeluk verloor Tijani Babangida, oud-speler van Roda JC, VVV, Ajax en Vitesse, zijn zoontje en zijn broer; zijn vrouw raakte ernstig gewond. Spelers en fans van zijn oude clubs zijn nu een inzamelingsactie gestart om een operatie voor zijn vrouw te bekostigen.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Soms, als hij vertelt over vriendschap, God of lotsbestemming, glimmen zijn ogen als vroeger, toen hij vrijuit dribbelde over de velden. Het verhaal van Tijani Babangida (51), voorheen de nationale knuffelbeer van het voetbal, gaat over verdriet en hoop, over de harde voetbalwereld die ook een biotoop van saamhorigheid kan zijn.
Het begint op deze dag in glooiend Zuid-Limburg. Een stuk rijstevlaai vraagt Tijani Babangida in de Bernardushoeve in Ubagsberg, waar hij tijdelijk woont. Soms, als hij een anekdote over vroeger vertelt, hoe hij met Roda JC Ajacieden dolde in De Meer, is hij vrolijk. ‘We speelden ze weg, terwijl ze van iedereen wonnen.’
Het was seizoen 1994-1995. Ajax was de beste van Europa en later zelfs van de wereld, maar kon twee keer niet winnen van Roda JC. Op zulke momenten verschijnt de twinkeling in de ogen van de 1,69 meter kleine dribbelaar, het flitsje uit Kaduna, Nigeria, 36-voudig international en voormalig olympisch kampioen (1996).
Maar dan het verdriet. Babangida verloor in mei bij een ongeluk zijn broer Ibrahim en zoontje Fadil, terwijl zijn vrouw Maryam zwaar verminkt raakte. ‘Het is een heel droevig verhaal, maar door de goedheid van de mensen heeft het aardige kanten.’ Wie goed doet, goed ontmoet. Het hele weekeinde zijn er acties gehouden om de operaties van zijn vrouw te bekostigen.
Tijjani Reijnders (AC Milan) en Tijjani Noslin (Lazio) zijn topspelers van nu. Ze zijn naar hem vernoemd. Soms geschreven met één j, soms met twee. Bij hem is het officieel met eentje. ‘In Nederland geven ouders kinderen mijn naam, haha.’ Ja, hij die altijd lachte, lacht nog steeds, al is het soms een vernisje voor het verdriet. ‘Het trauma draag ik de rest van mijn leven mee. Ik denk er bijna voortdurend aan.’ Hij kan nog niet kijken naar foto’s of video’s van zijn zoon.
Zijn vrouw wist een tijdlang niet dat haar kind dood was. Ze lag in coma. ‘Alles kwam langzaam terug in haar herinnering. Als een vrouw naar haar buik kijkt, beseft ze dat ze een baby heeft gehad. Ze vroeg: hoe lang zijn wij getrouwd? Ik antwoordde: bijna drie jaar. Toen vroeg ze: hadden wij een kind? Ik zei ja, het kind was mee in de auto bij het ongeluk. Pas toen realiseerde ze zich dat ze een zoon had. Ik kon niet liegen tegen haar en moest haar de naam vertellen: Fadil, en dat hij dood was. Ze is gelukkig sterk. Het was ook een shock voor haar om zichzelf terug te zien. Maar we blijven positief. Ze is blij, omdat ze de beste behandeling krijgt.’
Hij is met zijn vrouw in Nederland, zeker 170 duizend euro is nodig voor haar operaties en dat geld heeft hij niet, na zakelijke mislukkingen en faillissementen. En dus zetten zijn oud-teamgenoten uit het legendarische seizoen 1994-1995 acties op, bij wedstrijden van zijn oude clubs. Vrijdag bij Roda - Dordrecht, zondag bij Ajax - Almere en volgende week bij VVV - Excelsior, waar het voor hem begon, als jongen van 17. Er zijn docu’s gemaakt, er is aandacht in de media. Er komt een boek. Tijani Babangida was van iedereen.
Twintig jaar was hij weg uit Nederland, na het voetbal. ‘Ik dacht tot aan mijn dood geen zorgen meer te hebben, door rustig te leven in Nigeria. Net genoeg geld om te eten en te drinken, om mijn familie te onderhouden en met voetbal bezig te zijn.’ Door investeringen verloor hij miljoenen. ‘Iedereen heeft zijn verhaal. Op het einde van de dag was ik mijn geld kwijt, maar ik kon leven en was gelukkig.’
En toen gebeurde dat vreselijke ongeluk, onderweg van Kaduna naar Zaria, waar hij technisch directeur is van een clubje. Zijn vrouw was mee, vanwege een familiefeest. Nee, hij reed niet echt hard. Hij lette even niet goed op en botste, in de buurt van een markt, op een stilstaande vrachtauto. Zijn broer was op slag dood, zijn zoontje van 1 jaar huilde, maar leek in orde. Hij overleed de volgende dag aan hersenschade. Zijn vrouw raakte ernstig verminkt in haar gezicht en verloor een oog. ‘Ik heb eindeloos gebeden voor haar redding.’ Alleen hijzelf en de oppas bleven, relatief gezien, ongedeerd.
Vanaf het begin voelde hij steun uit Nederland. Eind vorig seizoen al, met een spandoek bij Vitesse, waar hij ook nog even speelde, tegen Ajax. Vervolgens ging de appgroep ‘94-95’ zijn werk doen, van trainers en spelers tijdens dat memorabele seizoen van Roda. Normaal een platform met berichten over verjaardagen, plagerijen over vergankelijkheid en zo.
‘Na het ongeluk vroegen ze: ‘Baba, kunnen we iets voor je doen?’ Toen zei ik: met mij gaat het wel, maar mijn vrouw heeft de beste behandeling nodig die er bestaat. Als jullie me kunnen helpen: alsjeblieft.’
Het is een mooi mechanisme. Maurice Graef, een echte doelpuntenmaker van toen, nam het voortouw, ook met het uitspreken van een gevoelig gedicht op zender L1. Graef, die zoveel doelpunten had gemaakt dankzij Babangida, belde met Huub Stevens, de trainer van toen. Die belde weer met voormalig directeur Servé Kuijer, die als oud-bestuurder van het AMC in Maastricht contacten heeft bij het ziekenhuis. Baba en zijn vrouw, niet verzekerd, konden naar Nederland komen. Maar al die operaties kosten veel geld. En dus kwamen er acties, crowdfunding, onder de verzamelnaam ‘Supportbaba’.
Zijn spel van toen leverde hem een toptransfer op naar Ajax, waar hij eveneens harten stal, zoals in de kwartfinales van de Champions League tegen Atlético Madrid, in 1997. Louis van Gaal omhelsde hem vorige week in Noordwijk, en zondag opnieuw, toen Baba te gast was bij het duel van Ajax met Almere City.
‘Louis zei tegen mij dat hij zo gelukkig was met dat doelpunt tegen Atlético, omdat ik mijn verstand gebruikte. Iedereen plaste in zijn broek van nervositeit: wat zou Babangida doen, alleen voor de keeper? Ik chipte de bal. Het ging niet vlekkeloos, maar de bal stuiterde langzaam in het net.’
Van Gaal noemt hem ‘een goedlachs men, dat altijd positief in de wereld stond. Nu is dat veel moeilijker, maar ik heb goede hoop’. Babangida: ‘Ik ben als zijn zoon.’
Zo zagen veel Nederlanders hem. Als een grappige voetballer, aanraakbaar. ‘Mensen herinneren mijn aardigheid, mijn openheid. Ze lachten om mijn spel, denk ik, of om hoe ik eruitzag, de sympathie die ik verspreidde. Maar ik wist niet hoe groot de liefde voor mij in Nederland was. Want destijds was ik een ster, al heb ik dat toen nooit beseft. Maar nu, nu ik hier ben met een heel ander verhaal, ben ik totaal verrast door hoe de Nederlanders bij elkaar komen. Hoe ze mij helpen om mijn vrouw weer een beter leven te geven. Ongelooflijk. Na twintig jaar! Nu ik uit een andere wereld terugkeer, als een ander persoon. Veel mensen hebben me nooit zien spelen. Ze kennen alleen verhalen van hun ouders. Vanuit het diepste van mijn hart kan ik het Nederlandse volk alleen bedanken. Dat ze dit doen voor een Afrikaanse jongen.’
Hij is zichtbaar geroerd door de aanhankelijkheid, door de honderden berichten op Instagram. ‘Het is alsof het ongeluk gisteren is gebeurd.’ Speciaal? Een kind dat als 5-jarige naar de training van Baba stond te kijken bij Roda, maakte nu als volwassene 5 euro over. ‘Ik kwam terug naar Nederland met bijna niets. Ik heb bij hun club gespeeld en nu komen ze bij elkaar, zelfs mensen die bijna niets hebben. 1 euro geven. Ik ben zo onder de indruk.’
Van Babangida, moslim, mogen we het best een kerstverhaal noemen. ‘Voor mij is het bestemming. God weet wanneer je sterft. Wat er met je gebeurt, moet je zien als een boek. God heeft jouw verhaal al geschreven, maar jij weet daar niets van. Jouw lot ligt in de handen van God, of je het nu leuk vindt of niet. Je kunt het geloven, of niet geloven. Zo is het leven.’ Zijn ogen lachen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant