Raymond van Barneveld begint het WK darts volgende week in de wetenschap dat de kans op zijn zesde wereldtitel minimaal is. De 57-jarige Haagse dartspionier kan die "pijnlijke" realiteit maar niet accepteren. "Ik ben gedegradeerd naar de postkamer."
Van Barneveld werd in de aanloop naar het WK aangesproken bij een tankstation in Den Haag. "Een man zei: 'Jij bent toch die darter?' Ik knikte. 'Michael van Gerwen, toch?' En die man loopt zo de deur uit", vertelt Van Barneveld.
"De mensen achter me in de rij lachten me uit. Dan voel je je zwaar ongemakkelijk. Dan denk ik: ik heb hier toch niet om gevraagd?" Met zijn vingers geeft hij een marge aan. "Ik voelde me zó klein."
Vroeger had Van Barneveld er misschien om gelachen, vertelt hij. De situatie is nu anders voor de nummer 32 van de wereld. Van Barneveld voelt zich in aanloop naar het 28e WK darts in zijn imposante loopbaan niet meer één van de grootste darters, maar een speler in de marge die al tien jaar op een grote individuele toernooizege wacht.
Die realiteit kan de vijfvoudig wereldkampioen moeilijk een plekje geven, vertelt hij in de serre van zijn woning in de Haagse wijk Ypenburg. "Als ik nu roep dat ik wereldkampioen kan worden, neemt niemand dat serieus."
Hoe zwaar is die realiteit voor een vijfvoudig wereldkampioen?
"Amper vol te houden. Ik pak m'n prijzengeld en toernooitjes wel. Ik ben geen oude van dagen. Maar ik ben ook niet meer spraakmakend. Je moet mijn dartscarrière zien als een schaakbord. Vroeger was ik de koning, nu ben ik een pion."
Sinds je terugkeer in 2021 heb je twee toernooien gewonnen en de top 32 van de wereld gehaald. Dat is toch best aardig?
"Dat is het ook. Maar je gooit om bekers te winnen. Ik vraag mensen altijd: 'Hoe vaak ben ik tweede geworden op een WK?' Niemand weet dat. Het antwoord is drie keer."
Maar je hebt zóveel gewonnen. Kan je je voorstellen dat mensen denken: waar maakt die die man zich druk om?
"Mensen zien me als een klager, maar ze vergeten waar ik vandaan kom. Ik werd ooit in één adem genoemd met Van Gerwen en Phil Taylor. Dat is weg. Ik sta niet meer op aankondigingsposters van toernooien."
Ben je bang om vergeten te worden?
"Daar hoef ik niet bang voor te zijn, want dat gebeurt al. Zie het zo: ooit was je bij wijze van spreken de directeur van een groot bedrijf. Maar op een gegeven moment ben je gedegradeerd naar de postkamer en kijkt niemand meer naar je om. Ik blijf een wereldkampioen. Maar niemand heeft het daar meer over. Dat is pijnlijk."
Maar je kunt wel objectief vaststellen dat je een van de grootste darters ooit bent.
"In Nederland ja, maar wereldwijd niet, joh. Een hele generatie was nog niet geboren toen ik furore maakte bij de BDO. Als we bij een demonstratie aankomen, deelt Van Gerwen tachtig handtekeningen uit en Nathan Aspinall zestig. Ik twintig."
"Een waarzegger zei een keer: 'Raymond, jij gaat alles bereiken wat je wil, maar er zal altijd iemand beter zijn'. Zij had gelijk. Eerst was het Eric Bristow, toen Taylor en later Van Gerwen. In het basketbal heb je Michael Jordan en in de Formule 1 Michael Schumacher. In darts ben ik niet de grootste."
Voormalig PDC-baas Barry Hearn zette je laatst in zijn top vijf darters aller tijden.
"Klopt. Maar tegelijkertijd ben ik niet in de Hall of Fame van de PDC opgenomen, toen ik stopte in 2020. Laatst zag ik dat Quincy Jones (een beroemde componist, red.) pas na zijn overlijden een ere-Oscar heeft gekregen. Ik zal ook wel in de Hall of Fame komen als ik mijn hoofd neerleg. Maar wat heb ik eraan als ik er niet meer ben?"
Je kunt ook denken: die Hall of Fame interesseert me niets.
"Ik besef zelf óók dat die drang naar erkenning bij mij groter is dan bij anderen. Dat komt door mijn jeugd. Van voetbal tot taekwondo; ik was nergens goed in. Ik had weinig vrienden en geen vriendinnetjes. Toen ik pijltjes ging gooien, veranderde mijn leven."
Na een nederlaag ga je terug naar die jeugdjaren.
"Ja, dan voel ik me weer het jongetje van negen dat niets kon. Dan zeg ik tegen mezelf: 'Zie je, je kunt helemaal niks.'"
Had je dat gevoel toen je op het WK 2020 verloor van Darin Young en zei dat het leven geen zin meer had?
"Daar schaam ik me nog altijd, maar het was wél hoe ik me voelde. Mijn vrouw haat het als ik het zeg, maar een nederlaag, en zeker op een WK, voelt voor mij als het verliezen van een dierbare."
"De klap van een nederlaag krijg ik soms vier of vijf keer per week. Je kunt me vergelijken met het Ajax van vorig seizoen, dat even achttiende stond. Die gasten moeten voor de spiegel hebben gestaan van: hoe krijgen we dit nou weer omgedraaid? Dat heb ik ook."
Op momenten dat je wél erkenning krijgt, kun je dat dan toelaten?
"Nee, het doet me niets. Mensen zeggen dan: 'Jij hebt het darten in Nederland op de kaart gezet'. Daar kan ik helemaal niets mee. Ik moet in de supermarkt alsnog mijn boodschapjes afrekenen, hoor."
Je vertelde eerder dat je had gesproken met mental coach en ex-voetballer Dirk Marcellis. Heeft dat geholpen?
"Ik kreeg laatst een appje van hem of ik wilde afspreken. Heb ik afgeslagen. Dirk heeft zijn best gedaan, maar hij kan niet voorkomen dat mijn tegenstanders elf- of twaalfdarters gooien. Spelers blijven tegen mij dodelijk effectief."
Het klinkt alsof dit dartsleven moeilijk vol te houden is.
"Eigenlijk ben ik het wel zat. Zonder financieel motief was ik gestopt. Maar ik heb slecht voor mijn oude dag gezorgd, mede doordat ik in de verkeerde tijd heb gepiekt. Als ik meer financiële ruimte had gehad, was ik leuke dingen gaan doen met mijn familie."
Je bent een partner, een vader en opa van vijf kleinkinderen. Wat doet het met jou dat je zo veel weg bent?
"Als de prestaties goed zijn, is het niet erg. Maar als je in de eerste ronde verliest op een vloertoernooi in Wigan, verdoe je weer een dag van je leven. Al het reizen dat ik heb gedaan, heeft me vijf jaar van mijn leven gekost."
"Op 27 december wordt mijn kleinzoon negen jaar oud, maar door het WK ben ik pas één keer op zijn verjaardag geweest. Ik kan een PlayStation voor hem kopen, maar hij heeft veel liever zijn opa in zijn buurt. In die rol schiet ik tekort."
Een major winnen en de beker laten zien aan je kleinkinderen, zou dat alles goedmaken?
"Ooit wil ik een keer de twinkeling in hun ogen zien als opa komt aanzetten met een grote beker. Dat 'wowgezichtje' is me alles waard."
Een nieuwe beker of niet: als ze hun opa googelen, zien ze een waslijst aan hoogtepunten.
"Ik ben megatrots op mijn loopbaan. Ik heb alles gewonnen wat er te winnen valt. Door mijn prestaties heb ik in een F-16 mogen vliegen en ben ik geridderd. Misschien moet ik maar eens wat meer gaan genieten. Alleen wil ik nog zo graag."
En kán je het ook nog, bijvoorbeeld tegen Humphries op het WK?
"In mijn hoofd zeg ik: 'Ik pak hem.' Op het ingooibord lijk ik soms net Luke Littler, zo goed. En de laatste weken gooide ik op demonstratietoernooien óók uitstekend. Ik hoop dat het er op het WK uitkomt. Ondanks alles kan ik op een goede dag nog de oude 'Barney' zijn."
Source: Nu.nl algemeen