Amper vier weken geleden zei Geert Wilders, zichzelf eindelijk ontpoppend als groot geopolitiek ziener, dat hij zaken wilde doen met Bashar al-Assad. ‘Wat je ook van hem vindt – en fraai is het natuurlijk niet – die man zal niet weggaan’, aldus de visionair tegen journalisten van Nieuwsuur.
Met de kennis van nu valt er natuurlijk het nodige af te dingen op die uitspraak. Zelf bleef ik vooral hangen bij de woordkeuze ‘niet fraai’. Wat er in Syrië onder Assad gebeurde was volgens Wilders weliswaar ‘niet fraai’, maar ja, als je de bijna 150 duizend in Nederland woonachtige Syrische vluchtelingen kwijt wil, moet je toch wat. En hoe erg kan het nou helemaal zijn daar?
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Zeker weten doe ik het niet, maar ik durf er wel een tientje op in te zetten dat Wilders nooit De schelp van Mustafa Khalifa heeft gelezen. Khalifa (1948) is een Syrische auteur die dertien jaar lang (en volslagen onterecht) opgesloten zat in kamp Tadmor. Dat was, tot het in 2015 werd opgeblazen door IS, een martelgevangenis die zo mogelijk nog beruchter was dan Sednaya, die andere hel op aarde waar correspondent Jenne Jan Holtland donderdag zo’n indringende reportage over schreef.
Tijdens zijn gevangenschap was het voor Khalifa onmogelijk aantekeningen te maken – hij zat zonder spullen en met driehonderd andere gevangenen opgesloten in een donkere cel van 15 meter lang en 6 meter breed – maar in een poging de waanzin te verdrijven, begon hij in zijn hoofd een dagboek bij te houden waarvan hij de tekst iedere dag zin na zin in zijn hoofd herhaalde, als een soort mantra.
Denk aan zinnen als: ‘Een van de sergeanten stond tijdens het luchten van een barak in de schaduw van een muur. Er liep een muis voor hem langs en hij verpletterde het dier met zijn soldatenlaars. De muis werd vermorzeld en stierf. (...) Hij greep een willekeurige gevangene vast en dwong hem de muis door te slikken. Dat deed hij. Sinds die dag besteedden de sergeanten een belangrijk deel van hun tijd aan het jagen op muizen, kakkerlakken en hagedissen.’
Khalifa beschrijft ruim driehonderdpagina’s lang hoe er in de martelgevangenissen van vader en zoon Assad zo’n georkestreerde vorm van ontmenselijking plaatsvond dat de lezer bijna wel moet denken aan verhalen van Auschwitz-overlevenden als Primo Levi.
Geert Wilders was vier weken geleden nog serieus van plan tienduizenden Syrische vluchtelingen over te dragen aan exact diezelfde Assad, ook al zou een aantal van hen dan zonder twijfel eindigen in soortgelijke martelgevangenissen. Dat kun je omschrijven als ‘niet fraai’, maar volgens mij is het beter het te omschrijven zoals het is, namelijk als een grove schande.
Dit weekend werd Assad verdreven door een voormalig Al Qaida- en IS-terrorist die ooit in een interview zei dat er in zijn versie van Syrië geen plaats is voor minderheden als christenen en alawieten. Hoe dat gaat uitpakken voor die minderheden, weet nog niemand, maar Wilders twitterde alvast gretig dat Syrische vluchtelingen nu dan toch echt terug moesten naar hun eigen land.
Daarmee maakte hij eens te meer duidelijk dat het noch hem, noch dat vleesgeworden bord Brinta dat de asielzaken namens hem regelt ook maar een snars interesseert hoeveel vluchtelingen er worden afgeslacht bij terugkomst, of ze nu christen, alawiet of soenniet zijn. Het enige dat die twee interesseert, is dat er zo snel mogelijk zo veel mogelijk bruine mensen oprotten uit Nederland.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant