Ja, de orgasmekloof is belangrijk, maar er is meer nodig om de rechtsstaat te beschermen. Samen een collectief vormen, bijvoorbeeld.
schrijft voor de Volkskrant over theater en podcasts.
Loulou Hameleers van Herr Hamsterfleisch, het feministische punkrock alter ego van muziektheatercollectief Club Gewalt, legt uiterst serieus uit hoe een vulva in elkaar steekt. Gehesen in een rode mantel en een vleeskleurig pakje waar plukjes roodbruin schaamhaar onderuit komen, wijst ze in het half-Duits de schaamlippen en clitoris aan. Dat is best grappig, maar heel origineel is deze les vrouwelijke anatomie niet – zijn we de afgelopen jaren niet doodgegooid met vulva’s?
Maar Club Gewalt zou Club Gewalt niet zijn als deze scène niet bewust in hun kerstmusical Herr Hamsterfleisch und die Angry Antz (eindregie Romana Vrede) zou zitten. Want een uur later, als de spanningen tussen de clubleden zijn opgelopen en Hameleers haar positie als frontvrouw heeft moeten afstaan aan een stelletje punkmieren, zingt een van die mieren: ‘Alleen je vulva bevrijden is geen feministisch eindstation!’
Deze vrolijke, boze en absurdistische kerstmusical gaat over het afbreken van het soort feminisme dat witte vrouwen en hun problemen centraal stelt. Hameleers is daar de belichaming van, want hoe charmant, vurig en vol overgave ze haar rol als frontvrouw van Herr Hamsterfleisch (dit keer bijgestaan door punkband Venus Tropicaux) ook vervult, ze blijkt erg dominant. Alles draait zodanig om haar gevoelens dat de andere clubleden (in deze show alleen Suzanne Kipping en Robbert Klein) nauwelijks ruimte krijgen.
Net als in 10YA speelt Club Gewalt ook in deze voorstelling hun onderlinge verhoudingen uit om daar een intelligente mix van zelfspot, maatschappijkritiek, dynamische muziek en kneuterige danspasjes van te maken. Ze durven zichzelf en hun tekortkomingen onder de loep te nemen en zoeken het ongemak op.
Ging het in 10YA over institutioneel racisme dat hun onderlinge band op scherp zette, dit keer zijn het een paar witte vrouwen van het gezelschap die zichzelf en elkaar een spiegel voorhouden. Ja, de orgasmekloof is belangrijk, maar er is meer nodig om de rechtsstaat te beschermen.
En dat meer, dat kan hem zitten in de kracht van het collectief, eveneens een terugkerend thema in het werk van dit gezelschap. In 10YA was het zoeken naar meerstemmigheid in zang een manier om voorbij het individu te geraken, in Deep/End kwam daar ook beweging bij, en hier in Herr Hamsterfleisch zijn het de punkmieren die Hameleers uitdagen collectiviteit te omarmen. Want hoe klein je ook bent, je kunt iets betekenen als je maar weet waar je staat in relatie tot het grotere geheel.
Dat is een mooie kerstgedachte – Herr Hamsterfleisch und die Angry Antz is niet voor niets een kerstmusical. Dus we sluiten af met een catchy nummer dat ons als één groot collectief laat harmoniseren en dat ons ook nog eens handvaten biedt om ongemakkelijke kerstdiners door te komen.
Muziektheater
★★★★☆
Door Club Gewalt. Performance: Loulou Hameleers, Suzanne Kipping, Robbert Klein en Venus Tropicaux, libretto: Anne van de Wetering en Elly Scheele, eindregie: Romana Vrede.
07/12, Theater Walhalla, Rotterdam. Aldaar t/m 30/12.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant