Mijn bejaarde kat Lola is danig aan het verslijten. Het begon met haar rug. Ze kon niet meer netjes hurken op de bak, zodat de pis steeds vaker ernaast belandde, en lauwtjes de garderobekast in kabbelde. Ook vond ze aaien niet meer leuk, en geaaid worden is toch de raison d’être van een kat.
‘Artrose’, zei de dierenarts, en gaf Lola druppeltjes die verlichting brachten. Maar al gauw kreeg ze andere kwalen. Steeds vaker lagen er kille plakken kots in huis. Ze werd halfblind, waardoor ze meestal náást de bank sprong, en zelfs een plakje ham niet meer als zodanig herkende.
Over de auteur
Sylvia Witteman schrijft voor de Volkskrant columns over het dagelijks leven.
Ik dacht aan wijlen mijn witte kater Harry. Harry, geboren Amsterdammer, heeft mij vijf jaar gezelschap gehouden in Moskou, in de eerste helft van de jaren negentig. Indertijd was daar in de winkels weinig te krijgen, en zeker geen kattenvoer. Ik kocht Whiskas voor hem in een speciale supermarkt voor buitenlanders, met westerse valuta. Dat voer was erg duur.
‘Die kat van jou vreet maandelijks het salaris van een Russische ingenieur op’, zei mijn Moskouse vriend Sasha met een diabolische grijns. Sasha was toen al bezig zich dood te drinken, en dat is hem uiteindelijk ook gelukt, maar zijn uitspraak is me altijd bijgebleven. Vooral toen Harry, veel later, allerlei ouderdomskwalen kreeg waarvoor ik vrijwel wekelijks met hem de dierenarts bezocht. Ook dat was duur en bovendien zinloos, want Harry bleef kwakkelen en stierf uiteindelijk toch.
‘Jongens’, zei ik daarom vorige week tegen mijn kinderen, ‘Lola is 16. Ik wil niet dezelfde martelgang als indertijd met Harry. Ik denk dat het tijd wordt dat de dokter komt, met de blinkende zeis.’ Ziezo, dat was eruit.
‘Je moet zoiets niet zeggen waar ze bij is’, zei mijn jongste zoon (20) verwijtend. En zijn broer, 23, mijmerde: ‘Ik weet nog dat we Lola kregen. Ik weet nog hoe het huis eruit zag waar we haar ophaalden. Ik weet zelfs nog hoe Lola’s moeder eruit zag...’ Mijn zoon moet toen 7 geweest zijn. Ik weet nog hoe zijn gezicht eruit zag toen hij de kleine Lola voor het eerst in zijn armen nam. Maar ja... ‘Het leven is eindig, jongens’, zei ik ferm. En ik belde de dierenarts.
En zo komt het dus dat mijn keuken nu vol staat met peperdure zakken medicinale brokjes, nog meer druppeltjes en pilletjes, een tube ‘haarbalpasta’, flesjes ‘kattenbouillon’, blikjes ‘graanvrije tonijn’ (???) en een anti-schrok-voederbakje dat eruit ziet als een kabouterdoolhofje. Lola lijkt zowaar wat op te knappen.
Ik weet niet wat een Nederlandse ingenieur verdient, en ik wíl het ook niet weten.
Wat las u het liefst van Sylvia Witteman?
Na 25 jaar stopt Sylvia Witteman als columnist bij de Volkskrant. Haar laatste column verschijnt op 24/12, wanneer ook de Volkskrant afscheid van háár neemt. Heeft u haar columns uitgeknipt en bewaard? Is er een zin, passage, column van haar die u altijd is bijgebleven of die u het allergrappigst vond? Laat het ons, met een uitleg, vóór 18/12 weten: didu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant