Het vermaard onverfilmbare boek Honderd jaar eenzaamheid van Gabriel García Márquez komt tot leven in een opvallende Colombiaanse serie.
is kunstredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over films, series en fotografie.
Het is niet moeilijk om te bedenken waar Honderd jaar eenzaamheid (Cien Años de Soledad) van Gabriel García Marquez, de Colombiaanse klassieker uit 1967, zijn reputatie als ‘onverfilmbaar’ boek aan te danken heeft. Het is een familiesaga verteld over vele generaties, waarbij een gehucht in een moeras (Macondo) uitgroeit tot de plek waar de hele moderne geschiedenis van Colombia onderdak vindt. En dat in een mengeling van bijgeloof, magisch-realisme en een duizelingwekkende optocht van personages, aan deze en gene zijde.
Vanaf die beroemde openingszin (‘Vele jaren later, staande voor het vuurpeloton, moest kolonel Aureliano Buendía denken aan die lang vervlogen middag, toen zijn vader hem meenam om kennis te maken met het ijs.’) laat Nobelprijswinnaar Márquez (1927-2014) de familie, de streek- en de landsgeschiedenis doorklinken in een poëtische taal, heen en weer springend door de tijd.
En nu is het zo ver, ook omdat de erven Marquez het Netflix toevertrouwen om dit verhaal te vertellen in wat twee seizoenen van acht afleveringen zullen worden. In de onderhandelingen konden ze kennelijk ook afdwingen dat de makers, de acteurs en de locaties allemaal Colombiaans zouden zijn, zodat deze versie in het teken staat van een eerbetoon aan wat als Colombiaans erfgoed wordt beschouwd.
En dat is zowel het goede als het slechte nieuws over Honderd jaar eenzaamheid, want het boek wordt minutieus gereconstrueerd, met behulp van een voice-over, die eigenlijk van verteller Marquez een hoofdpersoon maakt, terwijl we zijn stem ook herkennen in veel van de dialogen van de personages. Soms lijken de scenes meer dramatische verbeeldingen van beroemde scenes uit de roman, dan dat ze een dramatische functie lijken te hebben, hoe spectaculair ze soms ook verbeeld zijn, zoals de epidemie van slapeloosheid die uiteindelijk de taal en het geheugen uitwist.
Als de roman de leidraad wordt dan kun je constateren dat er tegelijkertijd heel veel (voor een roman) en niet al te veel (voor een zestiendelige televisieserie in twee delen) gebeurt. De tijd verstrijkt, de stamboom groeit, de geschiedenis meldt zicht, waarin bijgeloof, magie en de wonderen van de wetenschap een fraaie melange vormen. Zo wordt de komst van de eerste camera in Macondo mooi op een lijn gezet met het wonder van het stilzetten van de tijd.
De kijker, zeker diegene die niet bekend is met het boek, heeft echt wel een aanloop nodig, omdat veel personages in verschillende fases van hun leven – die verrassend snel voorbij schieten – ook nog eens door acteurs van verschillende generaties worden gespeeld. En dan zijn we net gewend aan Marco González als Jose Arcadio Buendía en Susana Morales als zijn vrouw Úrsula, de stichters van Macondo, voordat we weer jaren verder zijn en de rollen gespeeld worden door acteurs die we opnieuw moeten leren kennen.
Het Netflix-budget maakte het mogelijk om de ontwikkeling van Maconda, van moerasgehucht tot bloeiend stadje, zo ongeveer op ware schaal te volgen. Terugkerend stilistisch element zijn de lange, minuten durende trackingshots waarin we personages door hun huis, hun dorp en de wereld volgen. Geef het een paar afleveringen, en dan merkt de kijker dat hij langzaam de wereld van Marquez wordt binnengetrokken.
Op zoek naar meer bingemateriaal?
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
★★★☆☆
Drama
Achtdelige serie gebaseerd op de roman van Gabriel García Márquez
Met Claudio Cataño, Marco González, Susana Morales
Op Netflix
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant