In hoofdstukken vernoemd naar Aznavours grootste hits vliegen de cineasten langs sleutelmomenten uit zijn jeugd en artistieke ontwikkeling.
schrijft voor de Volkskrant over film, met speciale aandacht voor filmmuziek en horror.
Zijn neus is te groot, zijn stem te rasperig en eigenlijk is hij überhaupt te lelijk voor een serieuze zangcarrière. Chahnour Varinag Aznavourian, een jonge Parijzenaar van Armeense afkomst, laat zich niet vloeren door het rotte, vaak racistische commentaar dat hij voortdurend over zich heen krijgt. Goed, zijn naam moet Franser en zijn neus inderdaad kleiner – het was tenslotte Edith Piaf die hem dat laatste adviseerde – maar verder dient de wereld te beseffen met wie ze te maken heeft.
En zo geschiede, in de biopic Monsieur Aznavour, al blijft het pad van meesterchansonnier Charles Aznavour (1924-2018) bezaaid met tegenslag, tragiek en twijfels. Welk levensdoel rest een man als hij, wanneer hij eindelijk alles heeft bereikt?
De met Aznavour-evergreens doorspekte film begint in 1960, als Aznavour (Tahar Rahim) na een mislukte toernee met zijn zus belt en verzucht dat hij misschien maar beter kan stoppen. Vervolgens springen cineasten Mehdi Idir en Grand Corps Malade terug in de tijd. In afgebakende hoofdstukken, vernoemd naar Aznavours grootste hits, vliegen ze langs sleutelmomenten uit zijn jeugd en artistieke ontwikkeling.
Met pianist Pierre Roche (Bastien Bouillon) debuteert Aznavour in het door de nazi’s bezette Parijs. Hij beleeft zijn eerste concertsuccessen; wordt op sleeptouw genomen door Piaf (Marie-Julie Baup); offert zijn gezinsleven op aan zijn ambities. Ondanks Aznavours overrompelende charme, talent en technische virtuositeit blijft een internationale doorbraak uit.
Tot hij voor het eerst het autobiografische Je m’voyais déjà zingt. Het regisseursduo laat het nummer integraal klinken, vergezeld door een ononderbroken take die van podium naar publiek zweeft en terugkeert naar Aznavour: een effectieve manier om te benadrukken dat hier een groot artiest werd geboren, zoals Aznavours vader het verwoordt.
Zulke scènes vormen de hoogtepunten van een film die keurig verzorgd en ontegenzeglijk oprecht is, maar ook routineus en oppervlakkig. Het helpt niet dat Rahims gezicht langdurig schuilgaat achter een neusprothese en digitaal is verjongd: het geeft zijn verschijning iets onwerkelijks, alsof je naar een animatie zit te kijken.
Dat bezwaar valt weg na de neuscorrectie en Aznavours jonge jaren, als zijn voorhoofd niet meer rimpelloos hoeft te zijn. Dat is misschien nog het interessantste aan Monsieur Aznavour: hoe dichter Aznavour bij zijn succesformule komt, hoe vrijer Rahim wordt om zijn spel van subtiele en ook donkere toetsen te voorzien. Uiteindelijk is het zijn sterke vertolking, geflankeerd door fijne bijrollen, die de film boven de middelmaat verheft.
Biografie
★★★☆☆
Regie Mehdi Idir en Grand Corps Malade
Met Tahar Rahim, Bastien Bouillon, Marie-Julie Baup, Camille Moutawakil.
133 min., in 67 zalen
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant