schrijft elke week over een alledaags opvoedkundig probleem waarvoor ze een oplossing zoekt.
Ouders met jonge kinderen fantaseren graag over de vrije avond die in het verschiet ligt (Languit op de bank! Snacks! Even niets doen!). In sommige huishoudens blijft er weinig avond over omdat moeder of vader bij het kind moet blijven totdat het wegdommelt. Is het erg als een 1-jarige niet zelfstandig kan inslapen? Hoe doorbreek je dat patroon?
Ruim een kwart van de ouders is ontevreden over het slaapgedrag van hun 1-jarige kind, zo blijkt uit onderzoek van het Amsterdam UMC en GGD Amsterdam. Gedoe met inslapen is een bekend probleem, zegt gz-psycholoog en somnoloog Arina de Vries van Psychologiepraktijk Slaaplekker. ‘Bedtijd is de grootste overgang van de dag en betekent afscheid nemen. Het is normaal dat kinderen dit lastig vinden.’
De populaire website slaaptipsvoorbabys.nl maakt onderscheid tussen faciliterende ouders die zich volledig in dienst stellen van het kind en regulerende ouders die vinden dat een kind zich moet aanpassen. Regulerende vaders en moeders zouden minder kans hebben op slaapmoeilijkheden van hun kind. Leidt wat meer egocentrisme bij de ouder tot beter slapend kroost?
Dat is te kort door de bocht, reageert De Vries. Wel is het zo dat overmatige ouderlijke betrokkenheid kan leiden tot het ontwikkelen van slaapproblemen. Uit meerdere studies blijkt dat ouders met een lagere tolerantie voor huilen vaker kinderen hebben met slaapproblemen. ‘Ze gaan direct naar hun kind toe om het te troosten, terwijl dat niet altijd nodig is. Luister goed naar het huiltje. Is er echt wat aan de hand? Of is dit gewoon even mopperen?’
Hoe erg is het als ouders erbij blijven tot het kind slaapt? ‘Het wordt pas een probleem als de nabijheid van een ouder ook ’s nachts nodig is om in slaap te vallen’, zegt De Vries. ‘De slaapcycli van een baby duren 40 tot 60 minuten. Tussendoor wordt een kind kort wakker. Als ze steeds huilen om de ouder, dan moet je daar echt wat mee.’
Kijk kritisch naar de slaapvoorwaarden. ‘Hoeveel slaap heeft je kind nodig? Een 1-jarige die altijd moeilijk in slaap valt gaat wellicht te vroeg naar bed’, zegt De Vries. En vergeet de ochtend niet. Het lichaam gebruikt externe prikkels als daglicht, voeding en lichaamsbeweging om de biologische klok goed af te stellen. ‘Door op een vaste tijd op te staan en te eten, kom je in een mooi ritme terecht waar je ’s avonds profijt van hebt.’
Een consequent bedritueel helpt om de dag los te laten. Badderen, pyjama aan, tandenpoetsen, voorlezen: bij elkaar opgeteld zou het niet meer dan drie kwartier moeten duren. Wijk je af van de routine (‘vooruit, nog één verhaaltje’), dan leidt dat tot een verhoogde mate van alertheid. ‘Voorkom om die reden te veel schakelmomenten. Dus niet eerst weer naar beneden na het bad en dan pas naar de slaapkamer.’
Bouw je aanwezigheid stapsgewijs af. Door eerst het handje los te laten en naast het bed te zitten. Gaat dat goed, dan loop je de volgende keer de kamer uit. ‘Houd het afscheid kort. Geef een kus, zeg ‘slaap lekker’ en loop weg’, zegt De Vries. Voor ouders is dit een spannend moment, want in gedachten horen ze het gehuil al. ‘Kinderen zijn spiegels. Als ouders niet zeker zijn, dan voelen ze dat.’
Een tip om het vertrek minder beladen te maken: ‘Zeg dat je even naar de wc gaat en straks nog even komt kijken’, tipt De Vries. Of kondig aan even te gaan rommelen op de gang, waar je de was vouwt. ‘Voor veel kinderen is het fijn als ze je nog even horen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant