Met spanning wachten Syriërs in Nederland of hun gezinnen nog hierheen mogen komen, nu minister Faber van Asiel heeft gezegd dat de procedures stil worden gelegd. Want ook al is Assad weg, een toekomst voor zichzelf en hun kinderen zien ze daar vooralsnog niet.
is verslaggever van de Volkskrant en schrijft over asiel, migratie en de multiculturele samenleving.
Vanuit een bruine leunstoel in een sober ingerichte eengezinswoning in Noordwijk zag Diyaa Ghanem afgelopen weekend hoe zijn land werd bevrijd van Bashar Al-Assad. Het maakt hem blij, verdrietig, bang en bezorgd tegelijk. ‘De toekomst is volledig ongewis. Het is gekmakend.’
Net als miljoenen andere Syriërs volgde Ghanem deze dagen vol spanning de berichten over bevrijde gevangenen. ‘Maar mijn vrienden zaten er niet tussen’, zegt hij zacht. ‘Van sommigen wist ik al dat ze in Assad’s gevangenis waren gestorven, van de rest weet ik nu pas zeker dat ze dood zijn.’ Het legt een schaduw over de vreugde die hij voelt over het einde van het tijdperk Assad.
Ghanem was nog lang niet bekomen van al dit nieuws, toen minister Marjolein Faber (Asiel en Migratie) maandagavond een beslisstop aankondigde voor Syriërs. Asielaanvragen worden voorlopig niet in behandeling genomen. Ook lopende procedures worden voor minstens een half jaar gepauzeerd. De veiligheidssituatie in Syrië is te onduidelijk, aldus de minister.
‘Geldt dat ook voor mijn gezin?’, vraagt de 51-jarige Ghanem zich af terwijl hij dinsdagochtend koffie en koekjes op tafel zet. Drie jaar geleden ontvluchtte hij Syrië, anderhalf jaar later kreeg hij asiel. Ghanem wacht sindsdien op een besluit van de Immigratie en Naturalisatiedienst (IND), over de nareis van zijn vrouw en drie kinderen.
Hij deelt een huis met drie andere Syrische statushouders die maandagnacht eveneens wakker lagen van de woorden van Faber. Het zijn allemaal mannen die wachten op gezinshereniging, verder is de samenstelling van het Noordwijkse hoekhuis divers: twee soennitische moslims, een jonge Koerd, en Ghanem zelf is een Druzische humanist.
Halverwege de ochtend komt huisgenoot Ibrahim Barri thuis, een 40-jarige moslim. Ook hij vluchtte drie jaar geleden, en zag vanuit Nederland hoe een aardbeving zijn huis in Aleppo verwoestte. Hij kon zijn vrouw en vijf kinderen niet gaan helpen, dan zou hij het recht op asiel hebben verloren: ‘En dus de enige kans voor mijn kinderen op een veilige toekomst.’
‘Mijn gezin is sinds de rebellen Damascus innamen niet naar buiten gegaan’, vertelt de moe ogende Barri. ‘Het is te onvoorspelbaar.’ Ghanem deelt die analyse: ‘Er zijn zoveel wapens in omloop in Syrië, zoveel gewapende groepen, zelfs 12-jarigen hebben geweren.’ Hij pakt zijn telefoon. ‘Het lot van Syrië is...’ Hij opent een vertaalapp, op zoek naar het juiste Nederlandse woord. ‘Chaos!’, zegt hij dan. ‘Het wordt chaos.’
De mannen hebben geen vertrouwen in Ahmed al-Shara, de leider van rebellengroep HTS. Ze zijn niet vergeten dat hij onderdeel vormde van Al Qaida, Al Nusra en andere islamistische groeperingen. ‘Hij zegt dat hij is veranderd en dat hij minderheden met rust zullen laten’, aldus Ghanem. ‘Ik geloof hem niet. Deze rebellen dromen nog steeds over een kalifaat.’
Barri heeft als soenniet in theorie minder te vrezen van de soennitische rebellen, maar ook hij ziet het somber in. ‘Voor een echt vrij Syrië zouden er verkiezingen moeten komen, dat gaat HTS zeker niet organiseren’, zegt hij. ‘Ik heb vier dochters, ik wil dat ze naar school kunnen.’ Hij zucht. ‘Syrië is bevrijd, maar ik vrees dat het land een hele donkere tijd tegemoet gaat.’
Ook de bombardementen die Israël momenteel uitvoert in Syrië baart de twee grote zorgen. ‘Ik las berichten dat Israëlische soldaten nog maar 25 kilometer verwijderd zijn van Damascus.’ Tegelijkertijd gaan in heel Europa stemmen op om Syrische vluchtelingen snel terug te sturen. Barri schudt het hoofd. ‘Terug waarheen? Het land is kapot.’ Ghanem knikt instemmend: ‘Ik wil dat mijn kinderen in een vrij en veilig land kunnen wonen. Een land met een grondwet.’
Na de aankondiging van Faber ging Ghanem direct naar de website van de IND. Daar staat niets over nareizigers. Een perswoordvoerder laat desgevraagd weten dat ingediende aanvragen voor gezinshereniging niet onder de beslisstop vallen. Voor het eerst deze ochtend gaan de ogen van Barri glimmen. Ook Ghanem is opgelucht: ‘Hebben we toch een beetje geluk.’
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant