is columnist voor de Volkskrant en doet eens per week op geheel eigen wijze verslag van een debat in politiek Den Haag.
De Tweede Kamer is blijkbaar van de leer dat je de kerstboom neerzet na Sinterklaas, want deze dinsdag bij het vragenuur staat de gigantische kerstboom opgetuigd in de hal. Vorig jaar was de Tweede Kamerboom krankzinnig versierd: er hingen planten van het tuincentrum in de boom, in plastic verpakkingen.
Dit jaar hangen er nepcadeaus aan de takken, en grote paarse ballen, en ook een flink aantal paarse orchideeën. Het idee om een kerstboom met planten te versieren, blijft een ding in de Kamer.
Het is, met de kortste dag van het jaar dichtbij, in de zuurstofloze stolp die de Tweede Kamer heet, en door de algehele moeheid die december met zich meebrengt, al lastig om overdag wakker te blijven. Maar dan komt minister van Volksgezondheid Fleur Agema (PVV) ook nog met iets nieuws dat ze heeft bedacht om fraude in de zorg te bestrijden, en dat heet ‘Informatieknooppunt zorgfraude’. Bij het horen van deze term slaat acuut de allergrootste vermoeidheid ooit toe, een effect dat overheidstermen vaak hebben.
Waarom noem je iets in godsnaam ‘informatieknooppunt’? Als je toch saai wil zijn, maar in ieder geval duidelijk, noem het dan ‘informatiepunt’. Of, lekkerder en spannender: ‘meldpunt’.
Een knooppunt is iets voor wegen of fietsroutes. Ik zie al een logo voor het Informatieknooppunt zorgfraude opdoemen, waarin twee kruisende wegen en het esculaapteken over elkaar heen afgebeeld zijn.
Het hoort allemaal bij de zorgplannen van Agema waarvan ze in januari ‘de contouren’ zal aftekenen. Als het dan toch nog maar contouren zijn, dan graag het woord informatieknooppunt vervangen door iets anders, nu het nog kan.
Over dingen gesproken die nog net niet definitief zijn: Kamerlid Joost Sneller (D66) komt met grote bezwaren over ‘de grootste wijziging van het asielsysteem van de afgelopen twintig jaar’. Het is gebruikelijk om nieuwe wetten te toetsen bij de rechtspraak. Maar nu blijkt, zegt Sneller, dat advocaten en andere rechtsdeskundigen de grote plannen van asielminister Marjolein Faber (PVV) binnen één week moeten beoordelen.
Faber is niet in de Kamer om Snellers vragen te beantwoorden, dat doet Teun Struycken, de staatssecretaris Rechtsbescherming (voordracht van de NSC). ‘De Nederlandse orde van advocaten is geschrokken van de wijze waarop uw ministerie een groot aantal belangrijke wetsvoorstellen met stoom en kokend water wil invoeren’, zegt Sneller ontzet tegen staatssecretaris Struycken. ‘Een adviestermijn van één week is geen goede basis voor een serieuze advisering.’ En: Fabers plannen zijn ook als ‘vertrouwelijk’ voorgelegd aan de adviseurs – waarom eigenlijk, vraagt Sneller zich af.
Dan mag Struycken antwoorden. Hij blijkt een meester te zijn in het vaag antwoorden op vragen over de plannen van minister Faber. Strucykens voornaamste strategie is zeggen: dit is Marjolein Fabers pakkie-an. Hij noemt alleen nooit haar naam. Dus dan is het: ‘De verantwoordelijkheid ligt bij de bewindspersoon die het voorstel doet.’ Of: ‘Het is niet aan mij, het is aan de andere bewindspersoon.’
Ook vindt Teun Struycken een week tijd om het gehele asielbeleid van Faber te beoordelen, niet zo kort. ‘Er zijn voorbeelden van situaties waarin er op een nog veel kortere termijn is geadviseerd, in de coronatijd’, zegt hij luchtig.
Kati Piri (GroenLinks-PvdA) wil weten waarom het wetsvoorstel als vertrouwelijk is aangemerkt. Struycken: ‘Ik heb niet de indruk dat hier iets als vertrouwelijk wordt aangemerkt.’
Dus: staatssecretaris Struycken vindt snel niet snel, vertrouwelijk niet echt vertrouwelijk en vooral: zichzelf niet verantwoordelijk.
Nog even iets anders: Pieter Omtzigt is na zijn burn-outklachten voor het eerst in tijden weer eens bij het vragenuur. Precies als hij naar de interruptiemicrofoon loopt, tijdens een vraag over Tata Steel, klinkt er ineens een ambulance-achtig alarm. ‘Er gaat meteen een sirene af, maar het is de heer Aartsen’, zegt Kamervoorzitter Martin Bosma (PVV), wijzend naar Thierry Aartsen (VVD), die haastig iets met zijn telefoon doet.
‘Toeval!’, roept Pieter Omtzigt, nooit te beroerd om aandacht voor zijn persoon misschien nét nog wat meer aandacht te geven.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant