Frank Provoost: „HEY! HEY! MY! MY! ROCK! AND! ROLL! WILL! NEVER! DIE!” Je moest ervoor in de rij staan en de Tilburgse kou trotseren, maar dan had je ook wat. Het is traditie dat metalbands op festival Roadburn een secret show geven. Verstopt op een skatebaan vergreep het Amerikaanse Inter Arma zich aan het oeuvre van oervader Neil Young. Het bij ome Neil opbeurend klinkende ‘Don’t Let It Bring You Down’ transformeerde tot alles verwoestende en ijzingwekkend gekrijste blackmetaltrip. En nimmer klonk ‘Hey, Hey, My, My’ zo angstaanjagend traag. „OUT! OF! THE! BLUE! AND! INTO! THE! BLACK!”
Amanda Kuyper: Nick Cave, getormenteerd gentleman van het zware gemoed, literair liedjesschrijver vol bijtende spot en dromer van gitzwarte sprookjes, is na donkere jaren dichter bij zijn fans dan ooit. En bij mij.
Ik vond Cave jarenlang ongrijpbaar. Moeilijk te peilen. Muziek van een briljante tragiek. Maar die donderwolken. En gevoelens? Een bourgeois concept. Hoe hij boven de rouw in zijn gezin wist uit te stijgen deze jaren was ongelofelijk. Cave werd persoonlijker, eerlijk en ja, gevoelig. Op zijn laatste platen dringt zijn muziek nu veel dieper bij mij door. In de Ziggo Dome kwam vervoering door de volle sound van de zeskoppige Bad Seeds en vier zangers en een bezeten Cave in gloeiend-gruizige rocksoulclimaxen. Adembenemend.
Jonasz Dekkers: Honderden vlaggen van zo ongeveer alle Spaanstalige landen ter wereld, neonlampjes in iedere kleur en de meest extravagante glitteroutfits zetten die warme vrijdagavond een onherkenbaar Ziggo Dome in lichterlaaie. Op het podium klonk geen woord Engels, maar het stralende enthousiasme van het publiek was te aanstekelijk om zelf niet ook te ontvlammen. Gillen, gíllen. Niet te geloven. En terecht ook: de Colombiaanse Grammy-winnares Karol G is een op-en-top entertainer, die drie uur lang haar publiek om al haar vingers windt. Wat een ervaring. Mocht de reggaetonkoningin ons land nog eens aandoen: niet twijfelen, gaan. Je zal dansen, dánsen.
Peter van der Ploeg: Ik was geen Raye-fan. Leuke plaat, goed verhaal, maar toch niet mijn ding. Dacht ik.
En toen kwam ze op tijdens North Sea Jazz. Ze liet haar stem krullen, hij cirkelde om m’n hoofd, door mijn haar, langs mijn ruggengraat en terug naar boven om me ermee om m’n oren te slaan. De combinatie van charme, haar tragische, emotionele teksten over misbruik en zelfdestructie, en dan haar humor, energie en – mijn god – die stem. Dit jaar heb ik niets gezien dat op ook maar één van die punten beter was dan Raye, en dat zal ook niet snel nog eens gebeuren.
Ralph-Hermen Huiskamp: „I’m losing my edge”, brult frontman James Murphy getergd in de finale van de show terwijl hij het opneemt tegen een podium vol apparatuur en bandleden. „The kids are coming up from behind!” De band heeft al acht jaar geen nieuw materiaal uitgebracht en heeft dus iets te bewijzen. Maar van de explosieve danceclimaxen tot de talloze referenties naar de muziekgeschiedenis (vanavond extra met snippers Kraftwerk en Suicide) en het kraakheldere geluid waardoor zelfs een subtiele xylofoon een emotionele punch heeft: LCD Soundsystem is nog altijd vlijmscherp.
Leendert van der Valk: Het beste concert van 2024 duurde dertien uur en werd samengesteld door historicus Hannah Elsisi. Tijdens festival Le Guess Who? kreeg de Egyptisch-Britse ruim baan om haar debuutalbum Chromesthesia te lanceren. Tientallen muzikanten, dj’s en dansers vervlochten duizend jaar migratie en muziek. Wie eenmaal binnen was geweest, werd ondanks het enorme aanbod elders op het festival steeds terug gezogen naar de grote zaal van TivoliVredenburg, om daar verrast te worden door afrofuturistische bands, Egyptische electro chaabi of loeiharde Venezolaanse clubhouse.
Hester Carvalho: Na vele transformaties, zowel persoonlijk als muzikaal, was Nick Cave dit jaar terug met een nieuwe plaat en een nieuwe stemming. Minder kwetsbaar dan weleer, maar krachtig. In een choreografie van zwaaiende armen, benen en wapperende jaspanden en met onberispelijk strak kapsel, was hij meester van de vervoering. Met een melange van zorgvuldige gedoseerd klokkenspel, orgel, piano, percussie en zoemende bastonen creëerden zijn muzikanten ter plekke hun eigen genre: barock.
Cécile van Wijnsberge: Het was al even geleden, maar wat klonk Britpopband Pulp onverminderd fris in Afas Live. Hun eerste concert in Nederland sinds de nineties was een ode aan underdogs, met een tienkoppig strijkorkest en een energieke Jarvis Cocker aan het roer, fascinerend flamboyant en ongemakkelijk tegelijkertijd. Hij bracht een zaal vol misfits in extase met een energiek concert. Het voelde bijna als een afscheidstournee, door die setlist vol hits. Gelukkig speelt Pulp sinds dit najaar ook weer nieuwe liedjes. Hopelijk zien we ze snel terug.