De broers Jamal en Karim Elmorabit bestieren ArtCastle Tattoo, een vijftien artiesten tellende tatoeagezaak in Zeist. ‘Een obsessie’, noemen ze hun ambacht. ‘Je bent er constant mee bezig – steeds weer kijken wat anderen maken, en hoe je beter kunt worden.’
is economieredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over de financiële sector.
De meeste mensen herkennen het naderen van de herfst aan het verkleuren van de bladeren, het korter worden van de dagen en het vertrek van de vogels naar het zuiden. Maar bij ArtCastle Tattoo, een van de grootste tatoeagezaken van Nederland, zien ze in september steevast nog een ander teken dat de herfst in aantocht is.
‘Stipt in september loopt onze mailbox vol met mensen die op vakantie ergens in een toeristisch oord een tattoo hebben laten zetten waar ze achteraf niet tevreden over zijn’, vertelt Karim Elmorabit (31), die samen met zijn broer Jamal (34) de tattooshop in Zeist bestiert. ‘Die vragen ons dan of we het alsjeblieft voor ze kunnen oplossen.’
De Onderneming
In deze wekelijkse rubriek vertellen ondernemers over hun bedrijf. Vandaag: ArtCastle Tattoo uit Zeist, opgericht in 2010 met 20 werknemers en een omzet van 1,5 miljoen euro in 2023.
Een cover-up, heet die herstelwerkzaamheden in jargon: over een oudere tatoeage heen tatoeëren, een palimpsest, maar dan van vlees en bloed in plaats van perkament. En dat is geen sinecure.
Jamal: ‘Het moet echt goed aansluiten op de oude tattoo, het is pas- en meetwerk.’
Karim: ‘Je moet daar heel creatief in zijn, je kunt er niet zomaar overheen tatoeëren.’
Jamal laat een voor-en-nafoto zien van een vrouwenenkel die hij onlangs onder de naald had. Op de enkel prijkte een schorpioen die aanvankelijk nogal vervaagd en eendimensionaal was. Elmorabit zette de geleedpotige weer mooi in de zwarte inkt, voegde schaduwen toe, en gaf het dier machtig geopende scharen en een in aanvalshouding gekrulde staart. Met als resultaat een schorpioen die zijn reputatie weer eer aandoet.
Het etablissement van de gebroeders Elmorabit doet op het eerste gezicht bijna denken aan een tandartspraktijk. ArtCastle telt veertien behandelplekken, verdeeld over drie verdiepingen. Alleen komt het onverstoorbare gezoem dat door het pand klinkt niet van tandartsboren en polijstapparatuur, maar van naalden. Het gezoem vermengt zich met hiphopnummers als Mathematics van Yasiin Bey.
Onder de daglichtlampen buigen de tattoo artists van ArtCastle zich over hun levende canvassen, geflankeerd door scheermesjes, grote potten uierzalf en flesjes inkt. ‘Om goed te kunnen tatoeëren moet de huid helemaal glad geschoren zijn’, zegt Karim. ‘Het is onhandig als klanten dat van tevoren zelf doen, want dan kunnen ze zichzelf openhalen, waardoor ze kans lopen op infecties.’
Als Amsterdamse pubers deden Jamal en Karim weinig liever dan tekenen en schilderen. ‘In mijn wiskundeschriften stonden meer tekeningen dan rekensommen’, zegt Jamal, die nadien in Utrecht naar de kunstacademie ging.
Op zeker moment besloten ze het papier en schildersdoek in te wisselen voor de huid. ‘In het begin oefenden we op elkaar’, zegt Jamal. ‘Die eerste tatoeages staan nog steeds op onze benen.’ Tatoeëren is een beetje als het bakken van pannenkoeken, gniffelt hij: de eerste mislukt altijd.
Jamal leerde de finesses van het vak bij Magic Tattoo, van de Utrechtse artiest Dick de Wit. ‘Een obsessie’, zo noemt hij zijn liefde voor het ambacht. ‘Je bent er constant mee bezig – steeds maar weer kijken wat anderen maken, hoe je beter kunt worden.’
In 2010, amper 20 jaar oud, begon Jamal voor zichzelf, in Zeist, samen met een Hongaarse compagnon. Karim studeerde psychologie aan de Universiteit van Amsterdam en runde voordat hij zich aansloot bij de onderneming van zijn broer een tijdje een restaurant in de hoofdstad.
‘De vraag naar tattoos begon in die tijd enorm te groeien’, herinnert Jamal zich de beginjaren. ‘Het was de periode dat voetballers en popsterren ineens arm sleeves namen, tatoeages die de hele arm bedekken, als een soort mouw.’
‘Het stigma dat lange tijd op tattoos rustte – dat het iets voor zeelieden, motorclubleden en boeven zou zijn – begon te verdwijnen, dus het momentum was goed’, zegt Karim.
Over dat momentum hebben de broers nog steeds weinig te klagen. Het vijftien artiesten tellende ArtCastle bedient al snel zo’n twintig klanten per dag, van jonge studenten tot 80-plussers. Dat kunnen mensen zijn die voor een relatief bescheiden tattoo komen – een vlinder, een schaakstuk, een duif met olijftak – maar er zitten ook even tijdrovende als verbluffende kunstwerken tussen: medusahoofden, berggezichten, Japanse prenten, Spartaanse hoplieten, fotorealistische flora en fauna, overleden geliefden.
Jamal laat een foto zien van de brede rug van een recente klant, die van schouderblad tot stuit betatoeëerd is met twee olifanten in de Afrikaanse savanne. ‘Daar ben ik 25 uur mee bezig geweest, verdeeld over vijf sessies.’
Veel artiesten laten hun eigen rug maagdelijk leeg, zegt Karim. ‘De rug is het grootste canvas van het lichaam. Veel tatoeëerders bewaren hun rug voor een grote artiest. Mijn eigen rug is ook leeg, zodat ik er misschien op een dag een tattoo kan laten zetten door een artiest die ik bewonder. Dat zou ook mijn broer kunnen zijn.’
De gebroeders Elmorabit vatten hun zorgplicht naar de klant niet licht op. ‘Het vak komt met een grote verantwoordelijkheid: elke streep die je zet, draagt de klant in principe de rest van zijn of haar leven met zich mee’, zegt Jamal. ‘De huid is geen propje papier dat je kunt weggooien.’
Aan een afspraak voor een tattoo gaat altijd eerst een consult vooraf. ‘Dat consult plannen we nooit op dezelfde dag dat we de tattoo gaan zetten, we willen dat de klant eerst enige bedenktijd heeft’, zegt Karim.
Soms nemen ze klanten ook tegen zichzelf in bescherming. ‘Als een jongen van 18 bijvoorbeeld een mega-tattoo in zijn nek wil, dan proberen we hem uit te leggen wat de gevolgen zouden kunnen zijn voor zijn latere carrière. Met zo’n tattoo sluit je jezelf misschien uit van sommige banen. In zo’n geval weigeren we een tatoeage liever. We willen niet dat iemand er later spijt van krijgt.’
‘We moeten er zelf achter staan’, beaamt Jamal. ‘Ook omdat elke getatoeëerde klant die we hier de deur uit sturen toch een soort lopend reclamebord is.’
Source: Volkskrant