Het voordeel van een surftrip ondernemen met mensen die fanatieker zijn dan jij, is dat je zelf achterover kunt leunen terwijl alles voor je geregeld is en je wel hoort wanneer het tijd is om de deur uit te gaan.
Het nadeel is dat er om half 7 ’s ochtends al iemand tegen je staat te schreeuwen dat je moet opstaan en je thee moet opdrinken en je spullen moet pakken want let’s go let’s go let’s go.
Dankzij deze despoot trek ik nu een natte wetsuit aan (wat ze je niet vertellen als je begint met surfen: dat er een moment komt – al snel – waarop je je ’s ochtends vroeg met een stram lijf in een neopreen pak wurmt, dat nog nat is van de vorige dag. Een pak waarin je hebt geplast. Plassen in mijn eigen pak? Dat zal ik nooit doen, bezweer je als je begint met surfen. En na twintig minuten ga je met tranen in je ogen overstag) en loop ik even later met mijn blote voeten over het strand.
Over de auteur
Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Als ik de zee in loop, merk ik dat het water warmer is dan de buitenlucht. Ik ga op mijn plank liggen en peddel door de branding heen. Het is een heel karwei, met dit stijve, schurende, bijna 42-jarige lijf, maar na een paar minuten heb ik het rustige water bereikt. Ik ga op mijn plank zitten en kijk om me heen. De lucht kleurt grijzig roze en de oceaan een diep en onheilspellend donkerblauw. Het is stil. We zijn met zijn vieren en de enige mensen op zee. Ik kijk naar mijn dobberende vrienden, voel mijn blote voeten in de zachte, lauwwarme water en laat mijn blik afdwalen naar de eindeloze horizon. Vrede.
Ik zie een stipje in de branding. Het stipje komt steeds dichterbij. Ik zag hem gisteren ook tijdens het surfen. Het is een Australiër. Knap, zo’n tien jaar jonger, lang zonneblond haar, stoppelbaard en de voorgeschreven contemporaine snor. Hij peddelt vlak langs me en ik probeer oogcontact te maken om hem een goedemorgen te wensen en dit serene moment samen te erkennen. Maar hij doet alsof hij me niet ziet en peddelt vlak langs me. Als iemand die te pas en te onpas vreemden gedag zegt – tijdens het hardlopen, bij het zwemmen, in de wachtkamer bij de tandarts, tijdens een boswandeling of gewoon, als ik een leuk hoofd zie op straat en denk: nou, die ga ik eens even lekker gedag zeggen – raakt dit me.
Laat het deze serene ochtend niet verpesten. Denk aan Frozen. Laat het los, laat het gaan. Denk aan Kendrick Lamar. Bitch don’t kill my vibe. Let op de zee. Voel de deining. Zie het licht van de opkomende zon dat op het water valt en de zee een vriendelijker groen kleurt. Het mag niet baten. Woedend plas ik in mijn pak. Dat zal hem leren. Met z’n snor.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant