Toen de vader van fotograaf Sarah Mei Herman 56 jaar oud was, werd haar halfbroertje geboren. In een poging haar plek te zoeken in het pasgevormde gezin volgde ze hen ruim twintig jaar lang. Het resultaat is het boek Julian & Jonathan, een ode aan, en een bezwering van de tijd.
Fotograaf Sarah Mei Herman legde met haar analoge camera ruim twintig jaar lang haar vader en halfbroer vast. Dit langdurige project resulteerde in het boek Julian & Jonathan; niet alleen een ontroerende ode aan het verstrijken van de tijd, maar ook een bezwering ervan.
We zien vader Julian en zijn zoontje Jonathan, handen vast in het bos. Het jongetje leunt met zijn voorhoofd tegen de borst van zijn vader. Fast forward. Het knaapje is een jongeman aan het worden, hij komt al tot zijn vaders schouders, ze leunen tegen elkaar op de rand van het bed. We gaan weer door: de zoon groeit zijn pa voorbij. Ze staan naast elkaar, maar kijken ieder een andere kant op. En door: lange haren, baardje, peinzend in een puberkamer. Weer later: pa groeit richting de grond, zoon richting de lucht en tenslotte: pa, hij is inmiddels 80, alleen, liggend. Zoon, nu 23 jaar oud, alleen, staand.
Toen Sarah Mei Herman (44) naar de kunstacademie ging en begon met het fotograferen van haar vader en haar halfbroertje, had ze nog geen idee dat ze dat jarenlang zou volhouden. ‘Ik bleef terugkomen omdat ik ze simpelweg graag wilde zien en de camera me een reden gaf om langs te komen, maar ook omdat ik op zoek was naar mijn plek binnen dit deel van mijn familie.’
Haar vader was 56 en opnieuw getrouwd toen Jonathan werd geboren, Sarah Mei woonde toen al niet meer thuis. Jonathan is twintig jaar jonger dan zijzelf.
‘Ik wilde onderzoeken hoe ik me verhoud tot zijn pasgevormde gezin, waar ik wel én geen onderdeel van ben. De fotoserie komt enerzijds voort uit mijn verlangen om dichter bij mijn vader en halfbroertje te komen, en anderzijds uit het besef dat ik me altijd een buitenstaander zal voelen. Dat spanningsveld tussen afstand en nabijheid vind ik boeiend.’
Het is moeilijk om niet enigszins droevig te worden van de foto’s, er schuilt in zowel de vader als de zoon een zekere verslagenheid. Door vaders blik naar beneden, de houdingen van de jongen, de zwaarte in zijn ogen. Bovendien lijkt er met elke foto meer afstand tussen hen te bestaan.
‘Het zijn geen vrolijke beelden, het zijn complexe mensen en ze hebben een complexe relatie – waar ik niet teveel over wil delen. Maar de foto’s komen uit liefde, en gaan over liefde.’
Het begin van de serie werd in 2010 opgepikt door Foam Magazine en in 2018 ontving ze de Rabobank Dutch National Portrait Prize, belangrijke stimulansen voor Herman. Inmiddels reist haar werk de hele wereld over: van de National Portrait Gallery in Londen tot Xiamen in China, waar ze voor de serie Solace langdurige vriendschappen en relaties tussen queer jongeren vastlegde.
De zoektocht naar nabijheid komt in al het werk van Herman terug. ‘In Xiamen heb ik vier maanden gezeten, en ik ben vier keer teruggegaan om de mensen opnieuw op te zoeken. Ik wilde ze echt graag leren begrijpen. Alles wat ik maak komt voort uit dat verlangen.’ Begin volgend jaar staat er een nieuwe reis naar Xiamen op de agenda.
Tijd, nog zo’n terugkerend thema. ‘In mijn andere series vind ik het mooi hoe je de tijd ziet verstrijken, hoe je mensen ziet veranderen, maar als ik naar Julian & Jonathan kijk, vind ik dat juist confronterend.
‘Dat mijn vader ouder wordt, dat mijn halfbroer steeds moeilijker te bereiken is. Ik heb het sowieso altijd moeilijk gevonden dat dingen voorbijgaan. Misschien leg ik ze daarom vast.’
Het zijn boeiende paradoxen. Door foto’s van haar familie te maken probeert Herman dichterbij te komen, maar als kijker voel je eenzaamheid en afstand. Ook wil ze het moment vasthouden, alsof ze met een klik van de camera de tijd kan bevriezen, maar daarop lijkt de serie een pijnlijk helder antwoord te willen geven: dat gaat niet.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant