Sam Sekyere, beter bekend als Bokoesam, is naast het uitbrengen van muziek ook druk in de weer met zijn zoontje. Die speelt ook een prominente rol in zijn tips. ‘Niet alleen is hij nu al echt mijn maatje, zijn aanwezigheid motiveert me serieus wat te maken van mijn muziek.’
In de hippe koffietent onder zijn appartement in Amsterdam-West tikt rapper Bokoesam binnen no time twee gesuikerde cappuccino’s weg. Na een korte nacht was het vanochtend zijn beurt om zijn zoon naar school te brengen, waarna hij nog snel even een dutje heeft gedaan om fris ten tonele te verschijnen.
Hoewel zijn album Nachtvlinder 2 pas een maand geleden is verschenen, zat hij gisteravond tot laat in de studio om alweer te sleutelen aan nieuwe muziek.
‘Dat vrije begin is de leukste fase van muziek maken’, vertelt hij terwijl hij kort zijn hand opsteekt naar de eigenaar van de zaak. ‘Nu is het nog gewoon beats en teksten uitproberen, alles mag nog. Op mijn telefoon verzamel ik woordjes en zinnetjes die ik nice vind en misschien wil gebruiken op nieuwe tracks.’
Onze gids dit weekeinde is een rubriek in Volkskrant Magazine waarin een bekend persoon (op velerlei terreinen) uit binnen- of buitenland ons gidst langs zijn of haar favorieten.
Zijn laatste geniale ingeving van gisteravond? Hij opent zijn notities en leest voor: ‘Ik heb een Tesla maar wil een Cybertruck.’ Een gulle lach klinkt door het café, zijn gouden tand zichtbaar: ‘Shit man, die zin was ik zelf alweer vergeten.’
Op zijn 17de begon Sam Sekyere – niemand noemt hem bij zijn echte naam Samuel, alleen zijn vriendin, als ze boos op hem is – met rappen, op de zolderkamer van zijn ouderlijk huis in Amsterdam-Oost. Toen nog zonder de intentie om door te breken en een van de productiefste rappers van Nederland te worden. ‘Het was gewoon voor de fun. Ik hield vooral van videoclips en dat was een groot deel van waarom ik ermee begon. De clip van mijn eerste nummer schoten we gewoon op het pleintje waar we altijd rondhingen.’
Inmiddels heeft de 32-jarige meerdere albums (of liever: ‘projecten’) en vele singles op zijn naam staan. Hij heeft samengewerkt met Nederlandse artiesten als Lil’ Kleine, Boef, Jonna Fraser en Ronnie Flex. Als tiener kon Sekyere de teksten van rappers Negative en De Jeugd van Tegenwoordig woord voor woord meerappen. Voor zijn nieuwste album rapten de mannen van De Jeugd ieder een verse op het carnavaleske nummer Drink niet meer. ‘Echt lifegoals.’
Nachtvlinder 2 is zijn meest ingetogen album tot nu toe. Waar op eerdere albums de alcohol verheerlijkende liedjes nog rijkelijk voorkwamen, is op dit album zijn poging om te stoppen met drinken te horen.
‘De afgelopen jaren waren best zwaar. Ik wilde veel ruimte maken voor emoties.’ Niet lang geleden overleed zijn opa, aan wie Sekyere het nummer Simon opdroeg. ‘Toen ik dat voor het eerst live speelde, was het wel even slikken. Meestal speel ik bij een optreden vooral feestnummers en gaat het publiek dansen, maar nu was er een luistersfeer. Ik voelde me kwetsbaar, die intimiteit met het publiek was echt mooi.’
Aan het eind van het nummer klinkt een voicemail waarin zijn Ghanese vader hem vraagt contact met hem op te nemen. Een outro dat extra gewicht krijgt voor wie weet dat Sekyere een groot deel van zijn jeugd bij zijn moeder woonde en het vaak zonder zijn vaders aanwezigheid moest doen.
Zo eerlijk en open als Sekyere op zijn album durft te zijn, is hij ook in het steeds drukker wordende café. Zo vertelt hij dat er op de pleintjes waar hij als kind speelde om hem heen drugs werd gedeald. Iets waar hij kortstondig aan meedeed, maar mee stopte zodra zijn bekendheid toenam en hij op 20-jarige leeftijd vader werd.
Opnieuw verschijnt die gouden tand. Sekyere praat glunderend over zijn 11-jarige zoon Zaiyon: ‘Ik ben heel blij dat ik op zo’n jonge leeftijd vader werd. Niet alleen is hij nu al echt mijn maatje, zijn aanwezigheid motiveert me serieus wat te maken van mijn muziek. Tot zijn geboorte had ik alleen mezelf ermee als ik het opfokte, maar je wil je kleine gewoon een mooie toekomst geven.’
Na het gesprek moet hij met zijn zoon naar de dokter. Niks ernstigs, een HPV-prik. Snel door naar de favorieten dus. Een diverse lijst, met als gemene deler een prominente rol voor – natuurlijk – zijn zoon.
‘Mijn opa en oma woonden in Durgerdam, een dorpje naast Amsterdam. Als mijn moeder moest werken, ging ik altijd naar hen toe, waardoor Durgerdam voelde als mijn tweede thuis. De weekenden daar waren minivakanties.
‘Ik zwom in het IJsselmeer en met vrienden voetbalden we vaak bij de plaatselijke voetbalclub. Mijn opa en oma hadden kippen en schildpadden en van hen kreeg ik een hond, wat bij mijn moeder niet mocht. Het was de perfecte, rustige en zorgeloze afwisseling met het drukke Amsterdam.
‘Af en toe ga ik nog weleens terug. Helaas niet meer naar mijn opa en oma. Hij is overleden en zij heeft intensieve zorg nodig, waardoor ze niet meer thuis in Durgerdam kan wonen. Maar mijn tante woont er nog wel en ik neem graag mijn zoontje mee naar het dorp.’
‘Ik woonde als kind voornamelijk bij mijn moeder, waardoor ik vrij lang nauwelijks in contact stond met de cultuur van mijn vader. Totdat ik op mijn 12de voor het eerst naar Ghana ging. In zes weken maakten we een grote roadtrip door het land en kwam ik in aanraking met familie die ik nog nooit had gezien.
‘De mensen daar zijn zo warm en gastvrij: ook al hadden ze het niet breed, ze legden ons echt in de watten. Ze leerden me over de Ghanese cultuur en lieten me voelen dat het ook mijn thuis is.
‘Ik droom van een tweede huis in Ghana. Een plek waar ik altijd met mijn gezin naartoe zou kunnen gaan, en waar mijn vader oud zou kunnen worden. Een groot huis met een grote tuin en veel dieren, ergens in de natuur, vlak buiten de stad. Een soort Durgerdam, maar dan in Ghana.’
‘Ja, vroeger rapte ik altijd dat ik een Tesla wilde. Eindstand: nu kon ik er eentje halen, en ik ben er heel blij mee. Het is niet eens een lijp dure, ik heb gewoon een Model 3. Ik heb nooit veel gehad met die patserauto’s die veel geluid maken, maar altijd als ik een Tesla zag, dacht ik: wow, deze moet ik hebben, dit is the future.
‘Die auto, zeker als je erin zit, voelt als een spaceship. En je kunt hem met ene app grappige dingen laten doen; scheetjes laten maken, geen grap. Mijn zoontje is fan.
‘Het is niet zo dat ik van de dure spullen ben. Vroeger wilde ik misschien elke winter een nieuwe dikke jas, maar dat heb ik nu minder. Ik koop gewoon wat ik wil hebben, of het nou duur is of niet, de prijs boeit me niet zo. Helaas mag de Cybertruck, de nieuwste Tesla, nog niet de weg op in Nederland, want daar zou ik wel voor willen sparen.’
‘Deze doe ik nooit af. Ik ben iemand die snel dingen kwijtraakt, dus deze ring blijft altijd om mijn vinger. Mijn zoontje was 6 of zo toen hij de ring voor mij maakte. Ik weet niet eens meer waarom of in welke context, volgens mij voor een schoolproject. Hij zal in elk geval goed zijn geholpen.
‘De ring is gemaakt van gerecycled goud, geloof ik, maar volgens mij is hij verder niks waard, hij heeft alleen emotionele waarde. Mijn zoontje kwam gewoon naar me toe, zo van: ‘Papa, kijk, ik heb iets voor je gemaakt.’ Toen smolt mijn hart wel eventjes.’
‘Op dat pleintje heb ik vroeger heel veel tijd doorgebracht. Jongeren uit de Indische buurt en de Dapperbuurt, eigenlijk uit heel Oost, kwamen daar samen om te hangen, te drinken en af en toe te voetballen. Mijn eerste videoclip, voor het nummer 32 Levels, is daar opgenomen, maar die staat volgens mij niet eens meer op YouTube.
‘We noemden het altijd het crackplein, omdat iedereen daar crack aan het verkopen was. Dat deed je gewoon. Het was een klein pleintje waar je ongestoord je gang kon gaan. Een stuk rustiger dan het Dapperplein, waar vaak veel politie aanwezig was.
‘Die jongens waren echt mijn broeders, mijn familie. Op dat pleintje konden we samen even onze shit ontvluchten, even ontsnappen aan onze thuissituaties. Iedereen had wel een verhaal. Opgroeien zonder vader, dat soort dingen. Toen praatten we daar niet over, maar terugkijkend hebben we veel aan elkaar gehad.’
‘Ja man, Fufu is fucking lekker. Het is een Ghanees gerecht, gemaakt van gestampte cassave. Je kunt het een beetje vergelijken met aardappelpuree, maar dan iets steviger, hard bijna. Je eet het in combinatie met soep. Met je handen pak je een stukje van die cassavepuree en dat doop je in de soep. Wat voor soep maakt niet eens echt uit, maar ik heb het liefste pinda- of lightsoep. Het is vooral de substantie die het zo nice maakt.
‘Ik maak het heel af en toe zelf, maar het is veel werk en die soep moet lang pruttelen, dus daar heb ik meestal geen zin in. Voor de beste Fufu moet je naar Delish in Diemen. Mijn zoontje is er ook gek op, dus daar gaan we af en toe met z’n tweeën uit eten.’
‘Veel van mijn muziek is dancehall, of geïnspireerd op dancehall. Het is een muziekgenre dat eigenlijk een beetje het kindje van reggae is en weer de grote broer van hiphop.
‘Mijn vader is echt zo’n oude rastaman en hij nam me vroeger mee naar concerten, die soms helemaal wild gingen. Bij dancehallfeestjes gebeurt het weleens dat mensen bij het horen van een gekke track op muren gaan slaan om de dj aan te sporen het nummer nog eens te draaien. Echt, de energie die bij dancehall vrijkomt is ongeëvenaard.
‘Ik ga nu wat minder uit dan vroeger, maar als ik naar een feestje ga, ga ik liever naar een dancehallfeestje dan een hiphopfeest. Ik zou vooral Basshall checken, dat is een organisatie die over de hele wereld dancehallfeestjes organiseert.
‘Mensen dansen daar tenminste met elkaar, sterker nog, bij bepaalde beats horen ook bepaalde danspasjes. Ze gaan bijvoorbeeld dan daggeren. Een Jamaicaanse dansstijl waarin chicks, zeg maar, de lucht in worden gegooid, en dan een soort van seksueel, zeg maar, maar wel gewoon leuk allemaal.
‘Als ik een artiest zou moeten aanraden, is het Vybz Kartel. Bij veel van zijn tracks ga ik meteen springen als ik ze hoor.’
‘Ik weet nog dat mijn moeder dit nummer vroeger opzette en dat ik het meteen heel hard vond. Toen ik meer van hem ging checken, realiseerde ik me dat hij eigenlijk een soort rapper is, ik hoorde in ieder geval veel overeenkomsten met rap.
‘Het is gewoon de manier waarop hij praat en in zijn teksten het leven verwoordt, die shit is echt mooi. Zijn melodieën zijn simpel, maar daardoor ook toegankelijk en catchy, en hij heeft ook humor. Ook al luister ik niet veel naar Nederlandse muziek, ik denk dat hij onbewust een grote inspiratiebron voor me is geweest.’
17 november 1992 Geboren in Amsterdam.
Na korte studieperioden op de opleidingen evenementenorganisatie en sociaal cultureel werker aan het ROC op 17-jarige leeftijd begonnen met rappen.
2012 State Award voor zijn 101Barz-sessie.
2014 Debuut-ep Nog nooit meegemaakt.
2015 Onderdeel van rapgroep New Wave, met hits als Investeren in de liefde en No go zone.
2018 Album Zo vader, zo zoon. Vijftien weken in de Nederlandse hitlijsten.
2018 Album Nachtvlinder, behaalt goud in Nederland.
2024 Album Nachtvlinder 2.
Bokoesam woont met zijn vriendin en zijn zoon in Amsterdam.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant