Het tierige Grieks-Franse eethuis Massalia in Amsterdam serveert een feestelijk apéro, kleine gerechten en goeie biefstuk.
is culinair recensent van de Volkskrant. Ook schrijft ze over culinaire (pop-)cultuur.
Beukenplein 21, Amsterdam restobarmassalia.nl
Cijfer 8,5
Grieks-Frans eethuis, menu met borrelhappen (rond € 10), kleine gerechten (rond € 14) en steak (€ 12,50/ons). Cocktails en Griekse wijn. In het weekend ook lunch.
‘Die komt vast uit Massalia’, schijnen de oude Grieken vroeger afkeurend tegen elkaar te hebben gefluisterd, wanneer ze vonden dat een man zich in hun ogen te ijdel, te zacht of te vrouwelijk gedroeg. In Massalia – voorloper van het huidige Marseille waarvan wordt aangenomen dat het rond 600 voor Christus als Griekse kolonie is gesticht – waren de mannen namelijk dol op ‘het dragen van lange, geparfumeerde gewaden’ en ‘het kunstig opsteken van hun haar’ op een manier die volgens hun beschavingsgenoten echte kerels onwaardig zou zijn.
Laat die oude Grieken maar lullen, dacht ik toen ik dat las, want als ik moet kiezen tussen een stad vol onverdraagzame, zwetende macho’s of een stad vol goedgeklede, zachtaardige heren, weet ik wel waar ik liever heen ga. Massalia klinkt als een feestelijke plek.
En feestelijk is het beslist ook in het nieuwe restaurant dat ernaar is vernoemd. Chef-eigenaar is Angelo Kremmydas, die in Griekenland werd geboren en in Amsterdam al een tijdje aan de weg timmert, onder andere met zijn andere zaak Gitane. Massalia ligt in het oosten van de stad en betreft een flinke zaak met een groot terras ervoor.
Binnen is het desalniettemin knus, met schattige lampjes, houten balken, aardekleuren en hier en daar een Grieks masker voor precies het juiste Stroei-Voei-gehalte zonder dat er sprake is van ironische kitsch. Ook zien we een chique bar en een halfopen keuken.
Het is een grijze dinsdag, maar al snel loopt de zaal vol mensen in opperbeste stemming die gewoon net lijken te doen alsof het een zaterdag is. Een beetje lawaaiig is het wel, maar het betreft hier precies het type gezellige zaak waarin je niet anders kunt dan het voor lief nemen en meetetteren.
Op de website noemt Masalia zichzelf een ‘restobar op brasserieniveau met invloeden uit de Griekse keuken’. Die keuken heeft in Noord-Europa lang de naam gehad zwaar en vet te zijn, omdat veel hier gevestigde Griekse restaurants vooral bekendstonden om hun enorme borden vlees. Er lijkt echter een kentering gaande, met frisse nieuwkomers die ook de meer verfijnde, minder mixed grill-angehauchte kant laten zien.
Zo ook Massalia. Naast een lijstje warme en koude gerechten die zich goed laten delen, zet de zaak vooral ook in op wat ze de apéro noemen. Het is een menu-opbouw die we momenteel in veel zaken zien: een lijst weldoordachte, aanlokkelijke borrelhappen die dan naar wens kunnen uitgroeien tot een volwaardig diner.
Het resulteert in een kaart die mij een sympathiekere, vrijere voortzetting lijkt van de inmiddels door iedereen en z’n moeder belachelijk gemaakte shared dining-trend (‘Kent u ons concept?’).
Onze vrolijke, vriendelijke ober brengt ook een zorgvuldig samengesteld drankenmenu. Daarop staat een erg fijne selectie (ook veel Griekse) wijnen, klassiek geserveerde ouzo en pastis, en allerlei cocktails.
We proeven een uitstekende, fris-aromatische Massalia sour met gin, mastiek, limoncello en bergamot, en een straffe negroni waarin de Campari deels wordt vervangen door het ook loeiend bittere kruiden- en artisjokdrankje Cynar. Ook non-alcoholisch is er volop keuze.
Er zijn zowel Frans als Grieks geserveerde oesters (€ 14 voor drie), waarbij de eerste met klassieke mignonette komen (sjalotjes in rodewijnazijn) en de tweede met Griekse salade.
We hebben eerlijk gezegd een hard hoofd in het idee van oester met olijf, tomaat en feta, maar de marinade doet vooral denken aan het smakelijke vocht dat je vindt op de bodem van de kom. Het zilte schelpdier met vocht van tomaat en komkommer, gemengd met olijfolie, azijn en zoute kruimeltjes feta, werkt onverwacht fantastisch.
Ook het volgende hapje van koulouri met tarama en daslookolie (€ 9,50) bevalt erg goed. Koulouri zijn ringvormige, met sesamzaad bestrooide broodjes, verwant aan de bagel (en vrijwel identiek aan de Turkse simit); vooral in Thessaloniki kun je ze op iedere straathoek kopen.
Massalia serveert ze met goede, huisgemaakte tarama (viskuitdip) die lichtroze en luchtig opgeslagen is. De daslookolie is precies goed gedoseerd. Ook de courgettefritters (€ 10,50) zijn een superplezierig hapje: behalve de aangekondigde feta zitten er dille en een mozzarella-achtige, lekker dradentrekkende kaas in; de krokante hapjes zijn licht maar substantieel en voorbeeldig gepaneerd in panko. Er zit frisse groene tzatziki bij om te dippen.
Van de lijst wat grotere gerechten kiezen we allereerst voor de dolma’s (€ 14). Dolma is eigenlijk een familie gerechten van opgerolde en gevulde druivenbladeren en andere groenten, die zich met het Ottomaanse Rijk verspreidden van de Middellandse Zee tot in de Kaukasus – het woord dolma komt van het Turkse werkwoord doldurmak (vullen). Bij Massalia betreft het een moderne, grotere versie van freekeh (groene, rokerige tarwe), artisjok en ingelegde citroen, gerold in een licht afgebrand blad savooiekool met yoghurt.
Dolma wordt normaal gesproken in opgerolde vorm gegaard in een citroenige bouillon of in tomatensaus, hier lijkt de graansalade mij voor het serveren in een blad gerold, wat ik minder logisch vind. De kool is wat hard, maar de vulling is heel smakelijk.
Erg lekker is ook de zeeduivel onder een plakje vetspek, met een fijne tomatenstoof, en mosselen (€ 15,50). De toevoeging van Griekse honing is ook weer zo’n verrassend goede vinding: de zoetigheid geeft de tomaat een trap op de staart en sluit ook heel mooi aan bij de stevig aangegrilde groente. De vis is fluwelig zacht en de lekker zuur ingelegde mosseltjes sluiten daarbij prima aan.
Als hoofdgerecht is verder drooggerijpte lendebiefstuk van het Holsteinerrund (€ 12,50 per ons) te koop, ook weer in een Griekse en een Franse versie. We kiezen uiteraard weer de eerste en die is erg goed, met ingelegde ui en citroen.
De lichtzoete ui met oregano heeft het effect van een pickle op de McDonald’s-hamburger op de best mogelijke manier, en de biefstuk is echt verrukkelijk; leuk om dit op deze manier te serveren. De Griekse salade (€ 6,5) is ook volgens de regelen der kunst, al zijn de tomaten inmiddels net niet lekker genoeg meer om hem op te tillen naar iets echt bijzonders – maar goed, het is december.
Loukoumades zijn kleine, donzige oliebolletjes die in Griekenland veelal tussendoor of als hapje bij de koffie worden genuttigd. Hier krijgen we ze vrij traditioneel geserveerd, met walnoten, honing en kaneel (€ 10).
De maat is precies goed en ze zijn lekker, ik had er zelf misschien nog iets fris aan toegevoegd om er wat meer een compleet dessert van de maken. Ster van ons andere dessert is prachtig saffraanijs met oranjebloesem, waar we knapperig engelenhaardeeg, crème van mastiek, pistachenootjes en bruine boter bij krijgen (€ 11).
Het bleef nog lang onrustig in Amsterdam-Oost. Massalia is een tierig, fijn en heel goed bedacht restaurant met een uitstekende keuken.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant