Het willen monitoren van de normen van ‘Nederlanders met een migratieachtergrond’ betekent niets anders dan het institutionaliseren van ongelijkwaardigheid. De boodschap is glashelder: jullie horen er niet vanzelfsprekend bij.
Een motie van VVD-Kamerlid Benthe Becker die deze week in de Tweede Kamer is aangenomen legt niet alleen de institutionele ongelijkwaardigheid bloot, maar raakt direct aan het persoonlijk leven van miljoenen Nederlanders. Ik zie hoe deze motie een nieuw dieptepunt markeert in de normalisering van uitsluiting.
‘Gegevens bijhouden over culturele en religieuze normen en waarden van Nederlanders met een migratieachtergrond.’ De klinische taal verhult de menselijke impact. Voor wie dit raakt, betekent het weer een bevestiging: jouw burgerschap is voorwaardelijk, jouw ‘Nederlands-zijn’ staat ter discussie.
Over de auteur
Najib Tuzani is expert polarisatie en gelijkwaardigheid. Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Deze selectieve monitoring krijgt een nog grimmiger karakter als we kijken naar de actualiteit. In Montferland worden raadsleden met vuurwerk aangevallen tijdens een debat over asielopvang – een directe aanval op onze democratie. In Rotterdam blijkt uit onderzoek van NRC en tv-programma BOOS hoe voetbalhooligans zich jarenlang schuldig maken aan systematisch geweld, antisemitisme en intimidatie. Het gaat hier niet om incidenten maar om een patroon van extremistisch gedrag.
Toch zien we geen Kamerleden pleiten voor het monitoren van de normen en waarden van deze groepen. Er komen geen moties om onderzoek te doen naar ‘de cultuur’ in deze gemeenschappen. De politiek die zo gretig vraagt om extra controle op burgers met een migratieachtergrond, blijft opvallend stil als het gaat om geweld en extremisme uit de dominante groep.
Deze dubbele standaard is veelzeggend. Wanneer witte Nederlanders de democratische rechtsorde bedreigen – of het nu gaat om hooligans die scheidsrechters mishandelen of demonstranten die raadsleden aanvallen – wordt dit gezien als een handelingsprobleem. Maar wanneer Nederlanders met een migratieachtergrond zich misdragen, wordt het direct een vraagstuk van cultuur en waarden.
Het perverse is de schijnbare vanzelfsprekendheid. Een parlementaire meerderheid die zonder blikken of blozen besluit dat sommige Nederlanders meer gemonitord moeten worden dan anderen. Niet omdat ze iets hebben misdaan, maar simpelweg vanwege wie ze zijn. De boodschap is glashelder: jullie horen er niet vanzelfsprekend bij.
Het gaat veel verder dan statistiek of onderzoek. Wat wordt er precies ‘bijgehouden’? Dat kinderen leren om het hoofd van ouderen te kussen? De gastvrijheid die van generatie op generatie wordt doorgegeven? Het vieren van religieuze feesten met familie? Het uitdoen van schoenen bij binnenkomst? De mengeling van culturen die juist zo typerend is voor het moderne Nederland?
De impact reikt tot in de huiskamers. Ouders die dachten dat hun kinderen een andere toekomst tegemoet zouden gaan, zien nu hoe de geschiedenis zich herhaalt. Ze zien hoe hun kinderen, geboren en getogen in Nederland, officieel worden gecategoriseerd als ‘anders’. Het zijn de gesprekken op fluistertoon aan keukentafels, waar kinderen vragen of ze het land uitgezet kunnen worden als ze iets verkeerd doen.
Dit raakt niet alleen de direct betrokkenen. Het tast het fundament aan van wat we als samenleving willen zijn. Want een overheid die besluit sommige burgers anders te behandelen dan anderen, breekt met het basisprincipe van gelijkwaardigheid. Het is de institutionalisering van wantrouwen, vermomd als onderzoek.
De vraag is wat het over onze democratie zegt dat dit mogelijk is. Dat een meerderheid van onze volksvertegenwoordiging bereid is deze fundamentele breuk met het gelijkheidsbeginsel te steunen. Want laten we eerlijk zijn: dit gaat niet om inzicht verkrijgen. Dit gaat om het institutionaliseren van ongelijkwaardigheid. Een overheid die selectief monitort, is een overheid die selectief beschermt.
Want ook al zeggen de indieners dat het ‘niet zo bedoeld is’, de impact is glashelder voor wie het raakt. Het is de angst van voorwaardelijk thuishoren, de pijn van constante verantwoording, de uitputting van altijd ‘anders’ zijn. Het is de realiteit van een samenleving die steeds openlijker durft te zeggen: sommige Nederlanders zijn meer Nederlands dan anderen.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant