In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur. Ook in de bioscoopbeleving heeft covid de zaken op scherp gezet.
Voordat u naar Wicked gaat, wees gewaarschuwd. U denkt wellicht een onschuldige musical te bezoeken, maar u zult belanden op het slagveld van een grotere cultuuroorlog waarbij de partijen lijnrecht tegenover elkaar staan.
Dit gaat níét over de waarschuwing die de Britse filmkeuring gaf, dat kinderen het wellicht als schokkend ervaren dat mensen met een groene huid hierin akelig worden gediscrimineerd. Uiteraard kan rechts daarover roepen dat het weer typisch is voor het doorgeschoten woke-isme van de verwerpelijke Hollywood-elite, bedoeld om sneue sneeuwvlokkinderen van de rubbertegelgeneratie voor de zoveelste keer in beschermend bubbelplastic te rollen, maar pick your battles, links, en laat deze even – gapend – gaan.
Nee, de werkelijke kwestie is deze: te zingen of niet te zingen. Een Amerikaanse filmketen vroeg de bezoekers hun opborrelende behoefte mee te zingen met de Wicked-liedjes te onderdrukken. ‘Stilte is goud.’ Hoofdrolspeler Cynthia Erivo heeft zich inmiddels uitgesproken over deze netelige kwestie. Van haar mag het wél, graag zelfs.
Zoals bij alle cultuuroorlogen is dit gevecht slechts onderdeel van een grotere strijd. Niets verdeelt de mensheid zó, al ruim een eeuw, als de etiquetteregels voor de bioscoop. Mag je er een broodje eten? Ook een broodje vis/ei/shoarma? Open je een krakend snoeppapiertje in één keer of tergend langzaam zodat het geknisper zachter is, maar wel langer duurt? Als je zo verkouden bent dat je om de minuut je neus ophaalt, hoor je dan niet thuis te blijven? Mag je je buurm/v/x op luide fluistertoon plottwists uitleggen als ‘dat hij zijn vader blijkt te zijn, is voor Luke een psychologische klap’ of ‘hij was dus zelf al die tijd al dood’?
En zoals bij alle cultuuroorlogen zit hier een diepere filosofische vraag achter, namelijk wat de bioscoopbeleving in essentie is. Ga je naar de cinema om (individueel) te genieten van zo goed mogelijk beeld en geluid, of gaat het om de gemeenschappelijke ervaring?
Ook hier heeft covid de zaken op scherp gezet. Aan de ene kant werd op X na de pandemie geklaagd dat een nieuwe generatie niet had geleerd hoe het hoorde en gewoon door de film heen zat te bellen. Aan de andere kant getuigde de Barbenheimer-zomer ervan dat mensen de bioscoop juist weer opzochten vanwege een wereldwijd gedeelde hype. Het horrorgenre groeide in populariteit, óók omdat niets zo heerlijk is om je samen kapot te schrikken of tijdens een film als The Substance een golf van walging door een zaal te voelen golven.
Het zijn dit soort momenten dat wij als uiterst verdeelde groep tot elkaar komen. En als we sámen kijken, horen er ongemakken bij. Dus leer die liedjes gewoon uit je hoofd en blèr óók mee. Of zie gewoon hoe ontroerend het is als meerdere bioscoopgangers Defying Gravity inzetten: ze zijn er nog, de mensen die in deze barre tijden in zorgeloos zingen kunnen uitbarsten.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant