Met brother in arms Jaap Scholten spraken we voor een zaal Navo-officieren op het Marineterrein in Amsterdam. Van de tweehonderd aanwezigen waren alleen de generaals b.d. en wij niet in uniform. Na de inleiding van de commandant der Navo-landstrijdkrachten vertelden we over de bestaansreden van Protect Ukraine, het materiaal dat we leveren aan de Oekraïense strijdkrachten en de financiering van dronebouwers en dronepilotenscholen daar.
En passant ging het over de weerbaarheid van de Oekraïners en de discipline die we ontmoeten aan het front, met als vreemde tegenstrijdigheid dat wij daar wel komen en de militairen in de zaal niet. (Aantekening uit het kamp aan het front in Soemy in september: niet één soldaat die in de bosjes pist, ook niet als hij ’s avonds bij het vuur een borrel met ons drinkt. En dat ze allemaal hun handen wassen voor het eten.)
De volgende sprekers benadrukten dat Europa nog altijd niet voldoende is voorbereid op het conflict waarin het al tot over zijn oren verzeild is geraakt. Er werden landkaarten geprojecteerd met pijlen die aanval en tegenaanval verbeeldden. Rood waren nog altijd de Russen en blauw waren wij; de rode pijlen penetreerden vooral het Balticum.
In elk van de lezingen kwam het woord ‘rechtsstaat’ voor, de officieren schatten het belang daarvan duidelijk hoger in dan de meeste van onze parlementsleden – een situatie die nog wel eens spanningen zou kunnen gaan opleveren in de toekomst.
Na afloop volgde informeel onderhoud met mannen en vrouwen in uniformjasjes zwaar van epauletten en borstinsignes. Geen van hen liet er twijfel over bestaan dat we ons in het voorstadium van de volgende grote oorlog bevinden. Dat stond vast. Alleen het publiek, was hun klacht, dat wilde er nog niet aan. Het informeerde zich beroerd en bereidde zich niet voor. Het was zo gesteld op zijn comfort dat het slaapwandelend de afgrond tegemoetging. Hoeveel waarschuwingen hebben we nog nodig, fulmineerde een generaal b.d., wanneer houden we eens op de snooze-knop keer op keer in te drukken?
We verlieten de conferentie met de indruk dat de strijdkrachten, ingeklemd tussen extremistische politiek en door desinformatie misleid publiek, in dat krachtenveld verreweg het meest verstandig schenen.
De volgende dag liet het ingenieursteam van Protect Ukraine een droneboot te water tegenover datzelfde marineterrein (toeval, want een goede botenhelling). De ingenieurs ontwikkelden de op afstand bestuurbare boot voor de Dnipro, om veilig soldaten op de oostoever te kunnen bevoorraden en om gewonden af te voeren. Het modulaire batterijpakket, de elektrische motor en de camera’s met nachtzicht kunnen in elke boot worden ingebouwd; in de nabije toekomst wordt er een veelvoud van geproduceerd.
Het proefmodel werd na de geslaagde maiden voyage op het IJ overgedragen aan een dronepiloot van de 30ste Marinebrigade. Aan de hoofdingenieur die zojuist zijn eerste aquadrone had afgeleverd, vroeg een televisieverslaggever: ‘Eén boot, heeft dat wel zin?’
Het is die vermoeide houding die ondraaglijk is. Er spreekt geen wilskracht en geen moed uit. Zulk defaitisme is in het Westen haast sterker dan de Russen zelf, en wordt voortdurend aangewakkerd door de kille oostenwind van dezinformatsiya. Het vreet aan het vertrouwen in de goede afloop en maakt dat steeds minder mensen bereid zijn daarvoor een offer te brengen, in welke vorm dan ook.
Oekraïners daarentegen twijfelen niet. Daarvoor staat er te veel op het spel voor ze, zoals hun voortbestaan bijvoorbeeld.
Over de auteur
Tommy Wieringa is schrijver en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant