De Sint zat boven zijn ochtendblad te peinzen,
Hoe hij optimisme en vrolijkheid kon veinzen.
Liefst zou hij alle lezers en hun kinderen
Met zo min mogelijk zwartkijkerij hinderen
Maar o kom er eens kijken
Wat hij in zijn schoentjes vond
Zijn moed, erin gezakt
En hijzelf ernaast, dwars door de grond.
Op pagina twee een bericht
Over het Woord van het Jaar
Verkozen in Engeland alwaar
GenZ-breinen zijn ontwricht
Wat daar door Tiktok wordt aangericht
Elke doomscrollhersenpan vervalt tot klein krot
Een rechtse directe van een Chinees zwaargewicht
Zodoende werd het jaarwoord ‘breinrot’.
Ach wat: ook toen de goedheiligman nog baardloze staffunctionaris was
En in zijn hangtabbert Thoreaus Walden or Life in the Woods las
Werd al betoogd: rottende breinen vormen een kolossaal gevaar.
Wie van dat vuur de rook niet opmerkt, is vermoedelijk zelf de sigaar.
En er zijn, dunkt Sint, zoveel meer geschikte
Woorden van het Jaar dan dat Getiktoktikte.
Nieuwsmijden: buiten spelen uit vrees voor het Sinterklaasjournaal
Merkelwee: het missen van leiders met een moraal
Strijkersmijters: autochtone halvegaren die massaal
raadsleden met vuurwerk bekogelen, waarna: zero Haags kabaal.
En toen trof de Sint het I.M. van Iwan Tol, over Sadrac,
de jongen die elke wagen die passeerde
Tot in het kleinste merk en type analyseerde
En met uitvoerig lachen en wuiven vereerde.
En o, wat was hij gelukkig, wat werd het gewaardeerd,
Wanneer er naar hem werd geclaxonneerd
Bij zijn laatste rit – Sadrac is in oktober overleden –
Waren de rollen voor één keer omgedraaid.
Nu werd er duizendmaal naar hém gezwaaid
Terwijl hij stapvoets kwam langsgereden.
Dat leek de Sint wel een mooi presentje aan een land,
En aan de lezers van de krant:
geen sokken, niet Stalingrad van Grossman, of een airfryer,
Maar de gedachte aan een jongen die gewoon wat zwaait.
Plus de tip: toeter als iemand je vanuit de berm groet
Weet dat je zo iets kleins en groots tegelijk doet
En als je graag wat meer momenten van geluk zaait,
Word dan, net als Sadrac, bij tijd en wijle autozwaaier.
Over de auteur
Frank Heinen is schrijver en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant