Column Marcel
In de gemeente Montferland hebben ze begrepen hoe democratie anno 2024 werkt. Een stuk vuurwerk naar een gemeenteraadslid gooien is effectiever dan het debat op een normale manier aangaan. Met een beetje geluk komen ‘de media’ naar je regio om de thermometer er lekker diep in te steken en de zorgen op te tekenen. Zul je zien dat de vuurwerkgooiers ook maar gewone mensen zijn, met een bankstel, een afwasmachine en een handeltje in cryptomunten.
Wees blij dat het een strijker was. Stel je voor dat ‘de bezorgde burgers’ met overtuigende argumenten waren gekomen, dan hadden we pas echt een democratisch probleem.
Gelukkig hebben ze die niet, behalve dan dat ze in Didam liever een zwembad met glijbaan wilden. De vuurwerkgooiers kwamen tot hun daad omdat ze de lauwwarme wind uit Den Haag heus wel in de rug voelen. Ze hebben het niet slechter of beter dan de anderen in dit land, ze geven het eigen leven stiekem een zes min. Niet mislukt, maar er ook niet uitgehaald wat erin schijnt te hebben gezeten. Veroordeeld tot Montferland. Levenslang.
Gelukkig zijn ze ook in Montferland gezegend met een burgemeester, Harry de Vries (CDA), die de volkswil durft te trotseren. Steeds vaker – Femke Halsema in Amsterdam, Carola Schouten in Rotterdam, Ahmed Marcouch in Arnhem en ook Sjors Fröhlich van Vijfheerenlanden die zo prettig overeind bleef in het Sinterklaasjournaal – steekt de burgemeester met kop en schouders boven de wethouders en gemeenteraadsleden uit.
Het niveau van de volksvertegenwoordigers is overal bedroevend, om er in mijn eigen gemeente (Amsterdam) een paar te noemen: zowel Jazie Veldhuyzen (De Vonk) als Kevin Kreuger (JA21) is een schande voor de democratie, ze onderscheiden zich in niets van het grauw in Montferland.
Ze mogen in Montferland de handjes dichtknijpen dat de burgemeester nog gewoon wordt aangewezen, je moet er niet aan denken wat er was gebeurd als D66 ooit haar zin had gekregen. In veel gebieden kunnen ze een gekozen burgemeester helemaal niet aan. En in Montferland zeker niet. Ze hebben er een reputatie hoog te houden en hadden bij eventuele burgemeestersverkiezing uit zelfbeklag zeker voor de hardste schreeuwer gekozen.
Ik hoop dat dat azc in Didam er komt en dat het de angstige verwachtingen overtreft, dat ze er zoveel overlast van krijgen dat ze hun vrouwen en kinderen binnen moeten houden en dat de oogst mislukt omdat niemand meer op het land durft te werken. Als er een kalifaat komt, dan maar daar.
Geen zorgen, dat hoop ik natuurlijk niet echt, het is gewoon een diepgeworteld verlangen om ‘nee’ te verkopen aan een Montferlander in nood.
Source: NRC