Omdat ik nieuwe theedoeken moest hebben stapte ik een filiaal van Dille & Kamille binnen, een ideale winkel voor mensen die prijs stellen op huishoudelijke voorwerpen van ongebleekt katoen, gerecycled glas, biologisch riet en andere ’natuurlijke eenvoud’ in vijftig tinten beige: vrouwen, dus.
Het was de dag voor Sinterklaas en druk in de winkel. Naast me stond een tengere vrouw van een jaar of 40 zuchtend een terracotta vaasje van alle kanten te bekijken, waarbij ze telkens haar lange haar geagiteerd achter haar oren streek. ‘Wat denk jij?’, vroeg de vrouw terwijl ze zich naar me omdraaide. ‘Is dit wat? Als cadeautje? Jezus, ik weet het echt niet meer, hoor...’
Over de auteur
Sylvia Witteman schrijft voor de Volkskrant columns over het dagelijks leven.
‘Ik vind het wel een leuk vaasje’, zei ik. De vrouw knikte aarzelend. ‘Weet je wat het is’, hernam ze. ‘Wij vieren Sinterklaas dus altijd samen met het gezin van mijn zus. En nou had ik dus twee jaar geleden haar jongste dochter getrokken, en die is bang voor spinnen. 10 was ze toen. Dus ik heb een levensgrote spin voor haar geknutseld, een lege colafles helemaal bekleed met zwarte wol, en met van die oogjes. Superleuk... maar joh, dat viel helemaal verkeerd. Gegíld heeft dat arme kind. Nachten niet geslapen van angst. Ja, dat had ik helemaal verkeerd ingeschat... zo stom...’
Ze beet op haar lip. ‘En vorig jaar trok ik dus de óúdste dochter van mijn zus. 14, 15, zoiets. Echt zo’n puber, en vooral ontzettend moeilijk met eten. Dit lust ze niet, dat lust ze niet, altijd de helft laten staan... nou ja, dus ik dacht: leuk voor een surprise. Dus ik had een enorme kom pap gemaakt, van die ouderwetse rijstepap, weet je wel, met onderin het cadeautje, en een gedicht erbij dat ze voortaan haar bordje moet leegeten...’
Ze beet weer even op haar lip. ‘Nou, en dat viel óók helemaal verkeerd’, zuchtte ze. ‘Ze is huilend naar haar kamer gerend. De sfeer totaal verpest natuurlijk... en toen bleek ze een paar weken later een díjk van een eetstoornis te hebben. Ze is nog opgenomen geweest en alles. Het gaat nu wel weer, maar...’ Ze schudde haar hoofd.
‘En nu heb ik mijn zus zélf getrokken’, vervolgde ze. ‘Een schat van een mens, maar ze heeft een heleboel issues. Een beroerd huwelijk, ze drinkt te veel en ze loopt de deur plat bij de botoxboer. Maar ja, ik wil het dit jaar nu écht gezellig houden, dat snap je. Dus...’ Ze hield het vaasje omhoog. ‘Zo’n vaasje, daar kan toch geen heibel van komen?’, vroeg ze aarzelend.
Ik heb maar nee gezegd, al weet je ’t nooit.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant