Zouden de types die maandagavond twee Gelderse gemeenteraadsleden met vuurwerk bestookten, uit protest tegen de komst van een asielzoekerscentrum, over een jaar of twee wellicht iets milder reageren?
Dat ze bij het asielzoekerscentrum staan en denken: valt allemaal reuze mee eigenlijk, het zijn gewoon mensen zoals ik.
In Op de barricade, het WNL-programma waarin journalist Fidan Ekiz mensen opzoekt die een appeltje te schillen hebben met de autoriteiten, gebeurt dat wel. In het laatste fragment van de derde aflevering kijkt de Albergse Ben Boerrigter naar het gloednieuwe azc waarvan hij de komst twee jaar lang fel bestreden heeft.
‘Wat je allemaal denkt, wil nog niet zeggen dat het allemaal zo is’, spreekt hij relativerend. ‘Het is rustig en in de buurt is het ook rustig.’
Boerrigter komt van ver. Twee jaar eerder, toen het azc in Ter Apel uit zijn voegen barstte en mensen noodgedwongen buiten sliepen, werd Albergen gedwongen om een deel van de asielzoekers op te nemen. Dat ging niet zonder slag of stoot. Het voormalig hotel in Albergen waar de asielzoekers opgevangen zouden worden werd beschadigd, gemeenteraadsleden werden bedreigd, en op de auto van de burgemeester werd een gps-tracker geplaatst.
Ekiz zoekt enkele hoofdrolspelers in deze geschiedenis op en hoort – niet altijd met evenveel kritische zin – hun verhaal aan.
Een ‘politieke uitspraak’ noemt John de Vries een rechterlijk oordeel dat over hem uitgesproken werd. De Vries – wiens woning aan het azc grenst – is de man die een gps-tracker op de auto van burgemeester Anko Postma plaatste, zogenaamd als onderdeel van zijn ‘onderzoek’, omdat hij wilde weten of de burgervader wel een echte Alberger is.
Vervolgens is De Vries – zelf een oud-marechaussee – verbaasd dat zijn vroegere collega’s hem met veel machtsvertoon van zijn bed lichten en hij door een rechter 5 maanden cel opgelegd krijgt. Allemaal politiek, aldus De Vries.
Ekiz trekt nauwelijks een wenkbrauw op bij dit eenzijdige martelaarsverhaal.
Weinig doortastend is Ekiz ook bij de bewering van de hoofdrolspelers dat racisme geen enkele rol speelde bij hun protest, terwijl er ook borden meegezeuld werden met weinig verhullende teksten (‘mensen van kleur’ liet men rijmen op ‘terreur’).
Dat is WNL, kun je zeggen. Van een beetje bruine onderbuiktaal schrikken ze niet. Belangrijker vinden ze de kleine man die zich van alles zou moeten laten welgevallen door de overheid.
Wat dat betreft maakt Op de barricade wel een sterk punt. Ekiz zet duidelijk neer hoe weinig de bewoners eigenlijk in de melk te brokkelen hadden bij het besluit over de komst van het azc. De haastig ingeplande inspraakavonden op het Albergse gemeentehuis bleken naderhand allemaal voor de bühne, Den Haag had Albergen allang aangewezen als azc-locatie .
De woede en frustratie daarover is begrijpelijk. Niemand wil op zo’n manier gepiepeld worden door zijn bestuurders. Maar om dan uit protest met vuurwerk naar mensen te gaan smijten, dat blijft een brug te ver.
Over de auteur
Hassan Bahara is tv-recensent voor de Volkskrant.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant