Het plotselinge overlijden van de verstandelijk gehandicapte Sadrac van der Walle (22) maakte veel los in het Zeeuwse dorp Heinkenszand. De bewoner van zorginstelling KIO was geliefd vanwege zijn uitbundige gezwaai naar automobilisten.
Met een warm applaus nam Heinkenszand op 26 oktober afscheid van Sadrac van der Walle. De rouwwagen werd gevolgd door een brandweerwagen, een ambulance en een politieauto, en langs de kant stonden honderden mensen om een laatste groet te brengen aan de jongen die ze zo goed kenden en eigenlijk ook weer niet.
Meerdere keren per week stond hij te zwaaien naar het langsrijdende verkeer in het Zeeuwse dorp, meestal vanaf het viaduct bij de A58. Feest was het, zodra iemand naar hem toeterde. Dan verscheen er een grote glimlach op zijn gezicht.
De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
Maar wie was hij eigenlijk? Wat was zijn verhaal?
Het was om die reden dat Mary Korten, oprichter en directeur van zorginstelling KIO, tijdens corona besloot om de regionale krant, de PZC, eens te bellen. De redactie kon in die sombere tijd vast wel een vrolijke noot gebruiken, dacht ze. Dat bleek zo te zijn. De autozwaaier uit Heinkenszand kreeg een naam en gezicht.
Sadrac werd in 2001 geboren in Haïti, het land dat zo wordt geteisterd door natuurrampen, armoede en corruptie. Zijn vader was vermoord, zijn moeder hield kippen; geen omstandigheden voor Sadrac en zijn tweelingbroer Samuel om veilig op te groeien.
Aan de andere kant van de wereld, in Vlissingen, was het liefde op het eerste gezicht voor Alex van der Walle en zijn vrouw Angelique toen ze de jongens via stichting Wereldkinderen op een foto zagen. Zeventien maanden na de eerste foto was het zover: stewardessen droegen de tweeling als laatsten het vliegtuig uit, op weg naar een nieuw leven in Zeeland.
Daar begon Sadrac al op de eerste dag schokkende bewegingen te maken. Hij was aan het rillen van de kou in Nederland, dacht Alex nog. Maar na een bezoek aan de tropenarts in Amsterdam bleek het om epileptische aanvallen te gaan.
En dat was niet het enige, zo bleek later. Sadrac had ook een autistische stoornis en was verstandelijk gehandicapt. ‘Door zijn autisme bekeek hij de wereld heel anders dan wij’, zegt Angelique. ‘Maar door zijn beperking kon hij er geen woorden aan geven. We begrepen elkaar niet.’
En zo klopte ze aan bij zorginstelling KIO in Heinkenszand, waar alles volledig was toegerust op de zorg voor Sadrac. Hij ging er intern wonen en ze dansten met hem op de muziek van Dirk Scheele, winkelden in de Intratuin, bovenal gingen ze auto’s kijken, want hoewel hij maar weinig kon zeggen, wist hij wel feilloos alle automerken te benoemen. In Heinkenszand had iedere inwoner wel een keer naar hem getoeterd.
En toen werd het 18 oktober. Volslagen onverwachts overleed Sadrac in zijn slaap, 22 jaar oud nog maar. Weer kwam hij in de krant, maar dit keer om zijn overlijden bekend te maken. Vanaf dat moment stond de telefoon roodgloeiend bij KIO. Hulpdiensten lieten weten mee te willen rijden in de rouwstoet, er kwam nóg een stuk in de PZC, dat werd overgenomen door andere kranten in Nederland. De radio belde en een TikTok-filmpje van Sadrac ging viral.
Op die 26ste oktober reed Sadrac van der Walle onder het viaduct bij de A58 door, en dit keer zwaaiden de mensen naar hém. Iedereen is nog beduusd van de impact die zijn dood teweegbracht. ‘We worden overspoeld door oorlogen, politici die clashen, en dan staat er zo’n jongen die maar blijft zwaaien’, zegt Mary Korten. ‘Zó puur, zó positief en zó eenvoudig. Maar hij maakte er wel het verschil mee. Zeg nou zelf: als je een slechte dag hebt en je wordt zo toegezwaaid, dan denk je toch ook bij jezelf: ‘Kom, laten we er wat van gaan maken vandaag.’
Source: Volkskrant