Het is nogal een klus om je over te geven aan In het hart van de zaak, een driedelige documentaireserie van de EO over misschien wel een van de gruwelijkste zaken van de afgelopen twee jaar. Drie afleveringen lang (allemaal te zien op NPO Start) word je meegenomen naar die dag, 1 juni 2022, toen de twintiger Donny M. uit Kerkrade het in zijn hoofd kreeg om zijn 9-jarige buurtgenoot Gino van der Straeten te ontvoeren, te misbruiken en uiteindelijk te vermoorden.
Twee jaar later horen we Donny M. in de rechtszaal op een klinische manier uitleggen welke seksuele handelingen hij van plan was met Gino, hoe wanhopig het kind huilde.
Waarom? kun je alleen maar denken. Waarom is hier zo snel televisie van gemaakt, terwijl de rechtszaak nog maar net een kleine week achter ons ligt, en Donny M. een gevangenisstraf van 25 jaar en tbs kreeg opgelegd?
‘We willen het echte verhaal vertellen en laten zien hoe groot de impact is op degenen die achterblijven’, licht een EO-eindredacteur op de site van de omroep toe over de bedoeling van de docuserie.
De makers van In het hart van de zaak werkten nauw samen met de twee zussen van Gino, die hopen dat de docuserie ‘helpt om bewustzijn te creëren, zodat iets dergelijks nooit meer gebeurt’.
Dat is begrijpelijk, maar nu ligt de docuserie nog erg dicht op de rechtszaak en is de blik overheersend gericht op al het gruwelijks dat op die noodlottige dag in 2022 gebeurde. Het verleent de documentaire iets voyeuristisch, je krijgt het allemaal - het rauwe verdriet van de familie, de weerzinwekkende daden van Donny M. - ongefilterd mee.
‘Iedereen wil weten: wie is die persoon die zoiets doet, en waarom?’, legt misdaadverslaggever Saskia Belleman de fascinatie van het publiek uit voor Donny M.
Je kunt je ook afvragen: waarom wil iedereen dit weten, waarom willen we het geesteszieke brein van Donny M. uitgeserveerd krijgen op prime-time tv, terwijl de rechtszaak nog maar net afgehamerd is? Vrees dat de antwoorden op die vragen vooral iets zullen zeggen over onze morbide fascinaties.
Pijnlijk is ook dat Gino uit een kwetsbaar milieu kwam. De precieze details daarover krijg je niet mee - die worden gelukkig wel gedoseerd - maar overduidelijk wordt wel dat het gezin waarin hij opgroeide niet het meest weerbare was. Dat maakt de prominente aanwezigheid van zijn twee zussen, die namens Gino het woord doen in de docuserie, nogal ongemakkelijk. Vooral het jongste zusje, een prille twintiger met nog een heel leven voor zich, had misschien iets meer afscherming kunnen gebruiken.
Het enige dat je kunt hopen, is dat de docuserie de zussen brengt wat ze hopen en iets meer bewustzijn creëert, wat daar ook onder mag worden verstaan.
Deze kijker hield het in ieder geval met moeite anderhalve aflevering vol en klikte weg toen werd verteld welke verdovende middelen Donny M. het jongetje probeerde toe te dienen.
Over de auteur
Hassan Bahara is tv-recensent voor de Volkskrant.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant