Als wij nou rasecht radicaal-rechts hadden. Een rechtsbuiten die zich aan afstamming en wortels wat gelegen laat liggen, zoals de beoogd minister van Volksgezondheid in Trumps nieuwe kabinet. Robert Kennedy jr. wil strijden voor wat hij ook als milieu-advocaat nastreefde: schone wateren, schone lucht en schone grond. Zijn politieke platform heet ‘Make America Healthy Again’.
Nu komen de VS van ver. Door de vrijheid om te vervuilen bevat Amerikaans eten volgens Kennedy wel duizend ingrediënten die in Europa verboden zijn. Maar zoals het ook ging met de 740 miljard dollar investeringen onder de Inflation Reduction Act: als de Verenigde Staten even gas geven, is Europa zo ingehaald.
Kennedy voert actie tegen chemicaliën in de landbouw. Hij wil af van de gifspuit. Weg met glyfosaat! Zo ver is Nederland nog lang niet. Bestrijdingsmiddelen zijn hier inzet van een politieke klucht waarin de industriële landbouwlobby onbelemmerd zegeviert. Afgelopen week blokkeerde landbouwminister Femke Wiersma opnieuw een verbod op het met Roundup bewerken van complete velden. Follow the Money bracht het gebruik in kaart: op ruim veertienduizend akkers, ruim 42 duizend hectare in voornamelijk Overijssel, Gelderland, Brabant en Limburg, is in de lente geel de kleur van de dood.
De voorschriften voor landbouwgif nemen telers en boeren niet zo nauw. Vaak mengen ze verschillende bestrijdingsmiddelen die in lage doses wel zijn toegestaan, waardoor een veel giftigere cocktail wordt gesproeid. Vorige week publiceerde de toezichthouder, de Nederlandse Voedsel-en Warenautoriteit, een rapport. Kersentelers maken het het allerbontst; 77 procent van de gecontroleerde telers overtrad de regels. Sommigen spoten met een insecticide dat de EU al jaren verbiedt. Veel fruitboeren veroorzaakten ‘drift’, poëtisch woord voor de schadelijke praktijk van verwaaiende chemicaliën. Desondanks kreeg de sector voor het negende jaar op rij ‘eenmalig toestemming’ om twee niet-toegelaten bestrijdingsmiddelen te gebruiken.
Op drift is het gif. Waar veeboeren stoppen, pachten bloementelers graag het land. Lelies en pioenrozen worden wekelijks, soms twee keer per week, met zware pesticiden bespoten. In Drenthe, Overijssel, Noord-Holland en Brabant moeten omwonenden wekelijks alle ramen sluiten. Hun eieren en groenten uit de moestuin zijn een gevaar voor de gezondheid. In het Drentse Westerveld trok landbouwgif een spoor van vernietiging in het naastgelegen natuurgebied.
De politieke partijen die de witte Nederlander op één zetten, die de grenzen sluiten, Hollandse cultuur en waarden roemen en het platteland aanbidden – de partijen die je nationalistisch en nativistisch kunt noemen – ontbreekt het aan liefde voor ons land.
Als je je wortels belangrijk vindt, kun je de bodem waarin ze groeien niet verwaarlozen. Wie zich opwerpt als hoeder van ‘het volk’, zal allereerst zijn grond beschermen. Ook keren die nationalistische partijen zich tegen ‘globalistische elites’, maar ze laten Roundups multinational Bayer met 4,2 miljard jaarwinst ongemoeid.
De romantiek van de 19de eeuw verbond een ‘volk’ aan een grondgebied – de natiestaat was het resultaat. Terwijl dat romantische idee het uitgangspunt is voor PVV, JA21, FvD en ook BBB, verloochenen zij de waarden die horen bij dat denken: een diepe verbondenheid met bossen, bomen en dieren.
Wat boeit het dat de kersenteelt afhankelijk is van een chemische cocktail die zelfs een kakkerlak aan zijn einde zou helpen, zolang de plattelandsstem maar wordt binnengeharkt. Robert Kennedy jr., telg uit een progressief geslacht, koos voor het reactionair conservatieve kamp. Hij weet dat ‘je volk beschermen’ nergens op slaat als de bron van leven wordt uitgeput en vergiftigd. In plaats van werkelijk waardegedreven radicaal-rechts zitten wij met plat opportunisme, en een bloedende bodem.
Over de auteur
Marcia Luyten is journalist en columnist van de Volkskrant. Luyten presenteerde Buitenhof en werkte zes jaar in Afrika. Ook schreef ze onder meer Het geluk van Limburg en de biografie Moederland, de jonge jaren van Máxima Zorreguieta. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier de richtlijnen van de Volkskrant.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant